Unua paĝo
Nia teamo
Kontaktoj
Pri ni

    ĉefpaĝo


Vivo en kristo

Elŝuti 70.94 Kb.

Vivo en kristo




Dato17.03.2017
Grandeco70.94 Kb.

Elŝuti 70.94 Kb.

ĈAPITRO 11



VIVO EN KRISTO


11.1 ENKONDUKO
Baptiĝo donas al ni certan esperon pri eterna vivo en la Regno de Dio. Ju pli firma iĝas nia fido, des pli klare ni komprenas respondecon, kiu kuŝas sur ni. Baptiĝo ŝanĝas tutan nian vivmanieron, farante ĝin pli bona ĉe tiuj homoj, kiuj celas fariĝi partoprenantoj en la Dia naturo (2 Pet 1:4) kaj havas en si Lian Nomon (Ap 3:12).

El Ĉapitro 10.3 ni scias, ke post baptiĝo ni devas vivi ĉiame neniigante malbonajn dezirojn de nia naturo (Rom 6:6). Se ni ne volas peni tion fari, nia baptiĝo estos sensenca.

Dum baptiĝo ni mortas al nia antaûa vivmaniero kaj metafore ni reviviĝas kun Kristo. “Se do vi estas levitaj kun Kristo, serĉu tion, kio estas supre, kie Kristo sidas dekstre de Dio. Atentu tion, kio estas supre, ne surteraĵojn. Ĉar vi mortis... Malvivigu... malĉastecon, malpurecon, volupton, malbonan deziron... avidecon” (Kol 3:1-5). Post baptiĝo ni devas rigardi ĉion per la Diaj okuloj, pensante pri ĉielaj (spiritaj) aĵoj, rifuzante korpajn dezirojn kaj aspirante al la spiritaj por eniri en la Regnon de Dio.

Homa naturo emas montri obeemon al Dio komence, kaj poste - de tempo al tempo. Sed Dio ofte avertas nin per siaj instruoj, “per kies plenumado homo vivas” (Jeĥ 20:13). Se ni agnoskas Liajn instruojn kaj komencas obei al ili per baptiĝo, ni devas obei al ili ĉiame.




    1. SANKTECO

“Sankta, sankta, sankta estas la Eternulo Cebaot” (Jes 6:3). Trifoje dirita vorto en tiu ĉi verso emfazas agnoskon de la sankteco de Dio. “Sankteco” ĉefe signifas “aparta”, aparta de malindaj agoj por spirita vivo. Al ni estas dirite: “Estu do imitantoj de Dio, kiel infanoj amataj” (Ef 5:1). Kaj “kiel via Vokinto estas sankta, tiel vi ankaû fariĝu sanktaj en ĉia konduto (t. e. fakta vojo de vivo); pro tio, ke estas skribite: Vi estu sanktaj, ĉar Mi estas sankta” (1 Pet 1:15,16, Lev 11:44).

Originaj Izraelidoj estis liberigitaj el Egiptujo per ilia baptiĝo en la Ruĝa maro por esti “popolo sankta” (El 19:6). Post nia baptiĝo, ni, membroj de spirita Izrael, iĝas vokitaj “per sankta voko” (2 Tim 1:9) por esti “sklavoj al justeco”, sklavoj de Dio (Rom 6:19,22).

Ĉar sankteco estas grava parto de la naturo de Dio, ĝin devas celi ĉiuj tiuj, kiuj strebas esti “imitantoj de Dio”. Se ni faros tiel, ni estos “partoprenintoj en Lia sankteco”, kiam al ni estos donacita Lia naturo (Heb 12:10; 2 Pet 1:4). Tial sen sankteco en sia vivo kredantoj ne “vidos la Sinjoron” (Heb 12:14), t. e. ili ne vidos Dion kaj ne povos persone interrilati kun Li en la Regno, se ili ne montros sian sanktecon en la nuna vivo.

Fariĝinte partoprenantoj en tiu granda espero ni devas apartigi nin de la mondo, kiu nin ĉirkaûas kaj kiu ne havas tiun esperon por kuniĝi al la naturo de Dio, al eterneco. Nia “apartiĝo” devas ne esti deviga – nia espero mem, la alvoko kaj foriro en la altspiritan mondon devas naski en ni naturan senton de aparteco de tiu mondo, kie dominas karnaj tentoj.

Ni konsideru la faktojn, de kiuj ni devas apartigi nin, kaj poste en Ĉapitro 11.3 ni priskribos tion, al kio ni devas strebi.




      1. Perforto

Ni vivas en la mondo, en kiu regas peko. El Ĉapitro 6.1 ni vidas, ke homaj registaroj povas esti nomitaj “la diablo”, ĉar ili servas laû la deziroj de la karno, t. e. la biblia “diablo”. La Biblio kelkfoje diras, ke peko kaj la semo de la serpento iutempe triumfas en la mondo, tamen fine, post portempaj diversaj suferoj la semo de la virino venkos ilin. Pro tio al la kredantoj estas rekomendite “Ne rezistu al malbono” (Mt 5:39; Rom 12:17; 1 Tes 5:15; 1 Pet 3:9).

Ni jam vidis, ke kelkfoje malbono aperis laû la volo de Dio (Jes 45:7; Am 3:6, kmp. Ĉap. 6.1). Sekve, aktive rezisti al malbono signifas batali kontraû Dio. Kaj tial Jesuo instruas nin ne rezisti al la fortoj de malbono: “Sed al tiu, kiu frapos vian dekstran vangon, turnu ankaû la alian. Kaj se iu deziras procesi kontraû vi, por forpreni vian tunikon, lasu lin preni ankaû vian mantelon” (Mt 5:39,40). Kristo estas la ekzemplo de tio: “Mian dorson mi elmetis al la batantoj” (Jes 50:6).

Kristo montras, ke juĝaj procesoj kontraûstaras al konvinkoj de la kredantoj. Kontraûstarante ni rezistas al malbono; sed neniu faros tion, se li havas firman kredon al la Diaj vortoj: “Ĉe Mi estas venĝo, Mi repagos, diras la Sinjoro” (Rom 12:19). “Ne diru: Mi repagos malbonon; Fidu la Eternulon, kaj Li vin helpos” (Sent 20:22, kmp. Read 32:35). Ĝuste pro tio Paûlo riproĉis la korintanojn, ke ili altiras aliajn al juĝo (1 Kor 6:1-7).

Havante tiun grandan esperon, ni devas ne troe okupiĝi pri la maljustecoj de la nuna vivo: “Ĉu iu el vi, havante aferon kontraû sia proksimulo, kuraĝas procesi... Ĉu vi ne scias, ke la sanktuloj juĝos la mondon?” (1 Kor 6:1,2). La vera kredanto devas ne procesi en juĝo pri divido de parcelo aû pri divorco, aû pri io alia.

Por subpremi fortojn de malbono kaj iuokaze subteni potencon de pekuloj, registaroj uzas armeon kaj policon. Tio estas konstitucia formo de la rezisto al malbono. Sekve, la veraj kredantoj devas ne partopreni ilin. “Ĉiuj, kiuj glavon prenas, per glavo pereos” (Mt 26:52). Tio estis ripeto de la frua Dia principo: “Se iu verŝos sangon de homo, lia sango ankaû estos verŝita de homo; ĉar laû la bildo de Dio estas farita la homo” (Gen 9:6). Ĉiu intenca perforto kontraû iu homo estas perforto kontraû Dio, se Li ne sankciis tion.

Ĉiu kristano devas memori la vortojn: “Amu viajn malamikojn, kaj preĝu por viaj persekutantoj... benu tiujn, kiuj vin malbenas; preĝu por tiuj, kiuj kun insulto vin atakas (Mt 5:44; Lk 6:27). Fortoj de armeo kaj polico agas ĝuste kontraûe al tiuj ĉi principoj, kaj tial la veraj kredantoj evitas kunlabori kun ili. Servante en armeo aû en polico, homo povas rompi tiujn ĉi kristanajn leĝojn, ĉar li ĵuris defendi interesojn de registaro. Pro tio vera kredanto ne servas en armeo aû en polico, kvankam ĉe ekstrema okazo li estas preta helpi al proksimuloj per iu ajn alia maniero.
11.2.2 Politiko

Klara kompreno de la evangelio pri la veno de la Dia Regno kaj firma kredo al ĝi signifas nian agnoskon, ke homaj registaroj ne kapablas kunagi al perfekteco. Ĉiu partopreno politikan vivon estas nekunigebla kun la Espero pri la Regno. Kristo profetis, ke dum “lastaj tagoj”, ĝuste antaû lia reveno, eventoj progresos de malbona al pli malbona (Lk 21:9-11; 25-27). Ne estas kunigeble – kredi al liaj vortoj kaj samtempe peni plibonigi situacion pere de homa politiko aû helpaj strukturoj. La parabolo pri la bona Samariano montras, kiel la kristano povas okazigi helpon en la ĉirkaûanta mondo – farante bonon al ĉiuj homoj, kiom permesas ebleco (Gal 6:10).

La skriboj de la fruaj kredantoj montras ilian spiritan vivon, plenigitan de atendado de la Krista reveno, elmontrante sian rilaton al la ĉirkaûanta ilin mondo per predikado pri la vera doktrino. Estas neniuj indikoj pri ilia rilato al sociaj, ekonomiaj aû politikaj problemoj de la mondo.

“La vojo de homo estas ne laû lia volo, ke homo iranta ne povas libere direkti siajn paŝojn” (Jer 10:23). Tia aprezo de malbono kaj eraroj de homa naturo signifas, ke la veraj kredantoj en sia vivo devas sekvi en ĉio al Dio, ne homan gvidantaron. Se la kredanto tion komprenas, li ne partoprenos voĉdonon. “Super la regno de homoj regas la Plejaltulo, kaj donas ĝin al tiu, al kiu Li volas” (Dan 4:32). Al homaj reĝoj donas la potencon ankaû Dio (Rom 13:1), kaj voĉdonante, la kredanto povas senintence doni sian voĉon kontraû tiu, kiun Dio elektis esti gvidanto. En Jer 27:5,6 estas skribite, ke Dio transdonis kelkajn landojn al Nebukadnecar, reĝo de Babel.

Se ni agnoskas, ke Dio donas naciojn en la manojn de iliaj gvidantoj, ni devas esti diligentaj civitanoj, obeemaj al leĝoj de tiu lando, kie ni vivas, se tio ne kontraûas al la leĝo de Kristo. “Ĉiu animo submetiĝu al la superaj aûtoritatoj... kiuj estas starigitaj de Dio... Ĉar pro tio vi ankaû pagas tributon... Redonu ŝuldon al ĉiuj: tributon, al kiu tributo estas ŝuldata; imposton, al kiu imposto; timon, al kiu timo; honoron, al kiu honoro” (Rom 13:1-7).

Partopreno de kristanoj en politikaj protestoj aû imposta bojkoto, sekve, estas intenca neglekto al bazaj bibliaj principoj. Certe, estas okazoj, kiam leĝoj de lando kontraûas al la leĝoj de Kristo. Tiuokaze al ni helpas la ekzemplo de Petro, kiu daûrigis la predikadon pri Kristo eĉ tiam, kiam la registaro malpermesis al li fari tion: “Ĉu estas juste antaû Dio aûskulti vin prefere ol Dion, vi juĝu” (Ag 4:17-20; 5:28,29).

La rilato de kristadelfianoj al deviga militservo dum lastaj jaroj ankaû estas ekzemplo de tio.
11.2.3 Mondaj plezuroj

Ne havante kredon al Dio kaj realan esperon pri la estonteco, la mondo inventis sennombrajn formojn de plezuroj. Tiuj do, kiuj celas vivi spiritan vivon devas apartiĝi de homoj, kiuj trovas kontentigon en karnaj plezuroj, “ĉar la karno deziregas kontraû la Spirito, kaj la Spirito kontraû la karno” (Gal 5:17). Pro tio kontraûstaro tute ne eblas vivi samtempe laû la karno kaj laû la Spirito. La mondo vivas laû “la dezirego de la karno kaj la dezirego de la okuloj kaj la fiereco de vivo” (1 Joh 4:16). “Amikeco al la mondo estas malamikeco al Dio” (Jak 4:4). La deziregoj de la mondo forpasos kaj kune kun ili ankaû forpasos tiuj, kiuj estas kunligitaj kun ili (1 Joh 2:15-17). “La mondo (socio) de malpiuloj” estos detruita dum la dua alveno (2 Pet 2:5), ĉar “la tuta mondo kuŝas en la malbonulo” (1 Joh 5:19). Se ni volas eviti tiun detruon, ni devas “ne esti el la mondo” (Joh 17:16, kmp. Ap 18:4).

Multaj mondaj plezuroj de karno detruas sanon de homo: fumado, narkotaĵoj, supermezura drinkado estas ekzemploj de tio. Necesas memori, ke ĉio, kion ni havas kune kun nia sano, nia mono - ĉio apartenas al Dio. Sekve, ni ne povas uzi libere laû nia deziro tion, kio ne apartenas al ni, sed ni devas agi kiel administranto de tio, kion Dio donis al ni. Ni estos demandataj kaj devos doni respondon ĉe la tribunala seĝo pri tio, kiel ni uzis tiujn ĉi aĵojn (Lk 19:12-26). Tiuj alkutimiĝoj kiel fumado kaj drinkado montras nian neglekton al nia propra sano kaj financoj. “Ĉu vi ne scias, ke vi estas templo de Dio kaj ke en vi loĝas la Spirito de Dio? Se iu detruas la templon de Dio, tiun detruos Dio... Via korpo estas templo de la Sankta Spirito, kiu estas en vi... kaj vi ne apartenas al vi mem, ĉar vi estas aĉetitaj per prezo; gloru do Dion en via korpo” (1 Kor 3:16,17; 6:19,20).

Tamen, se supremenciitaj kutimoj formiĝis antaû konvertiĝo kaj superi ilin momente ne estas eble, gravas kompreni iliajn malutilecon kaj kontraûstari al ili kun preĝoj kaj la Dia Vorto.




    1. ĈIUTAGA KRISTANA VIVO




      1. Studado De La Biblio

Post nia baptiĝo ni devas peni kreskigi frukton de sankteco, havante vivon laû la spirito, sed ne laû la karno (Rom 6:22; 8:1; Gal 5:16,25). Spiritajn fruktojn ni povas doni, se interne de ni vivas la Dia vorto (Joh 15:7,8), kaj ni komprenas, ke ni estas gvidataj de la Spirito. Dum tuta nia vivo ni devas sekvi la Dian vorton, ĉiame studante kaj legante la Biblion.

Rezulte de atenta studado de la Biblio, homo venas al kompreno, ke necesas baptiĝi, sed ankaû post baptiĝo studado de la Biblio devas daûri plu; baptiĝo estas nur la unua paŝo en la vojo de dumviva obeemo al la Vorto de Dio. Estas reala danĝero de familiara rilato al la Biblio kaj Evangelio, kiam la Vorto ne plu influas nin - ni legas la Biblion, sed ĝiaj vortoj jam ne kaptas nian atenton, kaj ne havas iun praktikan signifon por ni (vidu Suplemento 2). Kaj tial estus saĝe antaû ĉiu lego de la Biblio okazigi kurtan preĝon: “Malfermu miajn okulojn, ke mi vidu miraklojn de Via instruo” (Ps 119:18).

La Vorto de Dio devas esti nia ĉiutaga nutraĵo, eĉ pli dezirata, ol nia natura nutraĵo. Jer 15:16 diras: “Kiam mi trovis Viajn vortojn, mi ilin englutis; kaj Via vorto fariĝis mia ĝojo kaj gajeco de mia koro”. Necesas tiel fari nian tagordon, ke en ĝi estu tempo por ĉiutaga legado de la Biblio. Senrompa 30-minuta legado de la Biblio montras, ke ni elektis la veran vojon en nia spirita vivo. Tia kutimo estos kiel oro.

Por eviti naturan deziron legi nur interesajn partojn de la Skribo, Kristadelfianoj uzas specialan programon de legado, nomita “La Biblia Kunulo” (havebla de la adreso, indikita en “Enkonduko”). Ĝi enhavas numerojn de ĉapitroj, kiuj devas esti tralegitaj en certaj datoj. Laû tiu “Kunulo” dum jaro oni povas tralegi la Malnovan Testamenton, kaj dufoje – la Novan. Ĉiutage ni legas certajn ĉapitrojn kaj scias, ke miloj da kredantoj en la sama tago legas la samajn ĉapitrojn. Kaj kiam ni renkontiĝas, ĉiam ni havas komunan temon por konversacii - ĉapitrojn, kiujn ni studis lasttempe.


      1. Preĝo

Preĝo havas gravan signifon en la vivo de la kredantoj. Paûlo, rememorigante al ni, ke “ekzistas unu Dio, kaj unu interulo inter Dio kaj homoj, homo Kristo Jesuo, kiu sin donis kiel elaĉetaĵon por ĉiuj”, ankaû diris: “Mi deziras do, ke la viroj preĝu en ĉiu loko... sen kolero kaj disputado” (1Tim 2:5-8). “Ĉar ni havas ĉefpastron ne tian, kiu ne povus simpatii kun niaj malfortaĵoj, sed tentitan en ĉio tiel same, tamen sen peko. Ni do alvenu kun kuraĝo al la trono de graco, por ke ni ricevu kompaton kaj trovu gracon por ĝustatempa helpo” (Heb 4:15,16).

La kompreno, ke Kristo estas nia persona Ĉefpastro, kiu transdonas niajn preĝojn al Dio, inspiras nin preĝi ĉiutage kaj kun fido. Tamen, preĝo devas ne esti nur listo de niaj deziroj, prezentataj al Dio. Danko pro manĝaĵo antaû ĉiu manĝo, pro sendanĝera vojaĝo kaj tiel plu devas esti grava parto de niaj preĝoj. Enmetinte niajn problemojn antaû Dio, ni sentas grandan trankviliĝon: “Pri nenio trozorgu; sed pri ĉio, per preĝo kaj peto kun dankesprimo, viaj deziroj sciiĝu al Dio. Kaj la paco de Dio... gardos viajn korojn kaj pensojn en Kristo Jesuo” (Fil 4:6,7). “Kaj jen estas la kuraĝo, kiun ni havas antaû Li: ke se ni ion petas laû lia volo, Li nin aûskultas” (1 Joh 5:14). Lian volon ni povas scii, studante Lian Vorton, kiu malfermas al ni Lian Spiriton/menson. El tio sekvas, ke la Biblio instruas nin kiel preĝi kaj pro kio preĝi, ke niaj preĝoj estu efikaj. “Se vi restadas en mi... petu kion ajn vi volas, kaj tio estos farita por vi: (Joh 15:7).

La Skribo havas multe da ekzemploj de regulaj preĝoj (Ps 119:164; Dan 6:10). Matene kaj vespere, kun kelkaj kurtaj preĝoj de dankesprimo dum la tago estos spirite fortiga.




      1. Predikado

Dum studado de la Biblio povas aperi unu el grandaj tentoj - spirita egoismo. Ni povas esti tiel kontentaj pri niaj propraj rilatoj kun Dio, tiel absorbitaj pri studado de la Biblio, ke povas tute forgesi pri neceso partopreni en nia scio kun aliaj homoj. La Vorto de Dio kaj la vera Evangelio, kiun enhavas ĝi, similas al lumo aû lampo lumanta en la mallumo (Ps 119:105; Sent 4:18). Jesuo diris, ke neniu havanta tiun lumon metas ĝin sub grenmezurilon, sed lumas per ĝi por aliaj (Mt 5:15). “Vi estas la lumo de la mondo”, ĉar estas baptitaj al Kristo, “la lumo de la mondo” (Mt 5:14; Joh 8:12). “Urbo starigita sur monto ne povas esti kaŝita” (Mt 15:14) - daûrigas li.

Se ni fakte vivas laû la vera Evangelio, nia “sankteco” estas videbla al ĉiuj, kiuj ĉirkaûas nin. Ni ne povos kaŝi nian “algluiĝon” al la espero pri la Regno kaj apartiĝon de mondaj vivmanieroj.

Ni devas taktplene peni disvastigi nian scion pri la vero al aliaj homoj, direktante konversaciojn al spiritaj temoj, diskutante pri la doktrino kun membroj de aliaj eklezioj, disdonante flugfoliojn kaj broŝurojn, aperigante informon en gazetoj kaj ĵurnaloj - ĉiujn tiujn rimedojn oni povas uzi por porti al homoj la lumon. Ni devas ne opinii, ke laboron por prediki la veron faros iu alia; ĉiu el ni havas respondecon pri tio. Kompare kun aliaj eklezioj Kristadelfianoj okazigas ne multe da multnombraj kunvenoj. Sed ĉiu el ni persone penas disvastigi la Evangelion laû niaj kapabloj.

Unu el la plej efektivaj vojoj de predikado estas klarigo pri nia kredo al niaj familianoj, amikoj kaj konatuloj. Necesas klare kaj simple klarigi al ili pri nia kredo, sed ne enuige denove kaj denove. Kaj estas grave ne tro fervori, ne devigi, ĉar Dio ne ŝatas, ke homoj sanĝu sian religion pro premo. Nia devo - klarigi pri la vero, ne atendante iajn sukcesojn. Kaj ni respondecas pri tiu ĉi klarigo (Jeĥ 3:17-21); se Kristo venos dum nia vivo, “Du viroj estos sur kampo; unu estos prenita, kaj la alia lasita” (Lk 17:36). Estus strange, se ni nenion dirus al niaj familianoj, kolegoj, amikoj pri la dua veno de nia Sinjoro.


      1. Eklezia Vivo

Ĝis nun en tiu ĉi ĉapitro ni parolis pri nia persona spirita respondeco pri disvastigo de la Evangelio al aliaj homoj, sed ni devas ankaû havi naturan deziron renkontiĝi kun tiuj, kiuj dividas nian esperon. Ni jam scias, ke post baptiĝo ni komencas vojon tra dezerto al la Regno. Tiu vojo estos pli facila, se ni havos bonajn samvojulon, pretajn helpi al ni venki tentojn de ĉirkaûanta nin mondo, kaj al kiuj ankaû ni povus helpi dum tiu ĉi vojo “ne forlasante nian kunvenadon... sed konsilante unu la alian, kaj des pli forte, ju pli vi vidas la tagon alproksimiĝanta” (Heb 10:25; kmp. Mal 3:16). Kredantoj devas aspiri al interrilatoj, kunvenante por kuna legado de la Biblio, dispecigo de pano, diservo kaj predika agado.

Ĉiu el ni estas “elvokita” de la mondo al la granda espero pri la Regno. La vorto “sankta” signifas ankaû “elvokita, pura”, kaj ĝi rilatas al ĉiu vera kredanto, ne nur al kelkaj famaj kreduloj de la pasinteco. La greka vorto, tradukita kiel “eklezio”, fakte signifas “kunsido de elvokitaj”, t. e. kunveno de kredantoj. Eklezio estas aro de kredantoj.

Se en iu urbo aû vilaĝo estas kelkaj kredantoj, certe ili penas trovi lokon, taûgan por siaj kunvenoj. Tio povas esti loĝejo de unu el kredantoj aû luita ejo. Kristadelfianaj eklezioj okazigas siajn kunvenojn en klubejoj, haloj de hoteloj, memkonstruitaj domoj aû privataj loĝejoj. Loko ne havas signifon, ĉar nia celo estas kunveno de kredantoj, ilia spirita kresko per komuna studo de la Biblio kaj porti la lumon en la mondon, predikante la Evangelion. Tipa programo de kristadelfianaj kunvenoj estus jena:


Dimanĉo 11.00 - Diservo kun dispecigo de pano.

18.00 - Publika atesto (disdono de flugfolioj, broŝuroj)


Merkredo 20.00 - Studado de la Biblio
Eklezio estas parto da la Dia familio. En ĉiu kunligita societo ĉiuj ĝiaj anoj devas esti obeemaj kaj atentemaj unu al alia. Kristo estis perfekta ekzemplo de tio, ĉar li, estante spirite nekompareble pli alta ol ĉiuj, agis kiel “servanto por ĉiuj”, lavante la piedojn de siaj disĉiploj, kiuj tiutempe diskutis, kiu el ili estas pli grava. Jesuo alvokas nin sekvi lian ekzemplon (Joh 13:14,15; Mt 20:25-28).

Nune, kiam la miraklaj donacoj jam ne estas evidentaj, “unu estas via instruanto, kaj vi ĉiuj estas fratoj” (Mt 23:8). Kristadelfianoj tial interrilatas kiel “fratoj” kaj “fratinoj” kaj nomas unu alian laû unua nomo, sendepende de ilia stato en civitana vivo. Memkompreneble, ili rilatas kun respektplena estimo al tiuj kredantoj, kiuj sekvas la veran vojon jam dum multaj jaroj, kreskante spirite en la Vorto de Dio. Konsiloj de tiuj kredantoj estas tre valoraj por homoj, kiuj volas sekvi la Dian Vorton. Tamen, ĉiuj konsiloj devas esti bazitaj sur la Vorto de Dio.

Ĉiuj, publike parolantaj en la eklezio, reflektas Dion kaj parolas en Lia nomo. Nur fratoj rajtas publike instrui pri la Dia Vorto, kiel diras 1 Kor 14:34: “La virinoj silentadu en la eklezioj; ĉar ne estas permesate al ili paroli”. 1Tim 2:11-15 klarigas tion de vidpunkto de tiuj eventoj, kiuj okazis en la ĝardeno de Eden, kie Eva instigis Adamon fari pekon, kaj tial nun virino devas ne instrui viron. Tiu fakto, ke Dio faris Adamon pli frue ol Evan, signifas, ke “la kapo de virino estas viro” (1 Kor 11:3), kaj viro devas spirite gvidi virinon, ne male. “Virino lernu en kvieteco kun ĉia submetiĝo. Sed mi ne permesas al virino instruadi, nek regi super viro, sed esti en kvieteco. Ĉar Adam kreiĝis la unua, poste Eva; kaj Adam ne trompiĝis; sed la virino, trompite, falis en pekon; sed ŝi saviĝos per la naskado, se ili daûras en fido kaj amo kaj sanktiĝo kun sobreco” (1Tim 2:11-15).

Tio indikas, ke la Biblio diras pri malsamaj roloj de kredantaj viroj kaj kredantaj virinoj. Publikaj agoj en eklezio apartenas al viroj. Al virinoj estas indikite “edziniĝu, nasku infanojn, mastrumadu” (1 Tim 5:14). Tio difinas la sferon de ilia spirita vivo – la hejmo. Ĉi tio akre kontrastas al la homaj teorioj pri genra egaleco, kiam virino povas postuli egalajn rajtojn en ĉiuj faroj de socia vivo, disponi pri familia buĝeto kaj porti virajn vestaĵojn. Tamen similaj teorioj ne atentas en deca grado pri signifo de nasko kaj edukado de infanoj. Veraj kredantoj rifuzas tiujn teoriojn, kvankam, kiel en ĉio, necesas havi mezursenton.

La edzo devas ne potenci sian edzinon, li devas ami ŝin, kiel Kristo amis nin (Ef 5:25). “Edzoj, kunvivadu kun viaj edzinoj laûscie (t. e. tenere, konforme al via scio de la Dia Vorto), donante honoron al la virino kiel al la plimalforta ilo, kaj estante ankaû kun ili kunheredantoj de la graco de vivo” (1 Pet 3:7).

En spirita senco baptiĝo al Kristo egaligas viron kaj virinon (Gal 3:27,28; kmp. 1 Kor 11:11), sed tio ne influas la klaran principon, ke “la kapo de virino estas viro” (1 Kor 11:3) en praktika kaj spirita vivo, kiel en familio, tiel ankaû en eklezio.

Por montri sian akcepton de tiu principo, la kredantaj virinoj devas kovri sian kapon, kiam frato instruas pri la Vorto de Dio. Praktike tio signifas, ke ŝi devas havi surkape ĉapelon aû tukon dum ĉiuj ekleziaj kunvenoj. La diferencon inter roloj de viroj kaj virinoj emfazas ankaû longeco de haroj (1Kor 11:14,15). “Ĉiu virino, preĝanta aû profetanta kun kapo senvuala, malhonoras sian kapon (t. e. sian edzon – v. 3), ĉar tio estas tia sama, kvazaû ŝi estus razita. Ĉar se virino ne estas vualita, ŝi ankaû tondiĝu; sed se estas hontinde por virino esti kun haroj tonditaj aû razitaj, ŝi estu vualita... pro tio virino devas havi sur la kapo signon de aûtoritato, pro la anĝeloj” (1 Kor 11:5,6,10).

“Senvualita” kapo de virino egalas al “razita” kapo, sed vualita kapo montras al konscia rilato al uzado de kapvesto. Virino devas ne opinii, ke ŝia hararo anstataûigas vualon; antaû la okuloj de Dio, ŝi estas kvazaû “razita”. Sed “viro devas ne havi la kapon vualitan” (1 Kor 11:7).

En la tempo de la Nova Testamento virino povis esti tondita kaj razita, se ŝi estis malĉastino, adultino aû se ŝi mem tondis sin pro profunda malĝojo pri forpasinta edzo, kiu estis la tipo de Kristo.

La virino reprezentas la eklezion, kiel viro reprezentas Kriston. Kiel ni konscie akceptas kredon pri nia savo pere de Kristo, tiel ankaû la virino devas akcepti konscian decidon pri vualigo de sia kapo. Opinii, ke por kovri sian kapon sufiĉas havi surkape nur harojn, egalas opinii, ke ni povas savi nin sen Jesuo Kristo, kaj tio kontraûas al Kristo.

Longaj haroj de virino “estas por ŝi gloro, donita al ŝi de Dio anstataû vualo (la greka vorto egalas al “natura kovraĵo” 1 Kor 11:15); virino devas kreskigi ilin por emfazi sian diferencon de la viro, sian apartan rolon.

Tamen ni devas esti atentemaj por ke vualigo de kapo ne estu farata nur kiel simbola signo. Se fratino havas veran spiriton kaj sintenon (kmp. 1 Pet 3:5), ŝi obeos al fratoj, kiel la kredantoj obeas al Kristo, kaj kun ĝojo elmontros sian obeemon ĉiumaniere, inkluzive vualitan kapon. Se ŝi komprenos tiun ĉi ordonon, kaj ankaû ĉiujn aliajn ordonojn de Dio, ŝi penos plenumi ilin.

En la eklezio ĉiam estas laboro por fratinoj - ĉiudimanĉa lerneja instruado, okupo pri financaj aferoj kaj multaj aliaj devoj, kiuj ne enhavas publikan instruadon aû predikadon. Spirite maturaj virinoj povas esti kuraĝigataj por gvidi lecionojn al junaj fratinoj (Tit 2:34, kmp. kun Mirjam, gvidantino de la virinoj de Izrael en El 15:20).


      1. Dispecigo De Pano

Kune kun ĉiama preĝado kaj legado de la Biblio necesas observi la ordonon de Kristo pri dispecigo de pano kaj trinko da vino memore al lia oferdono. “Ĉi tion faru por memorigo pri mi” (Lk 22:19). Estis la deziro de Jesuo, ke liaj adeptoj regule faru tion ĝis lia dua alveno, tiam li dividos la panon kaj vinon kun ili (1 Kor 11:26; Lk 22:16-18).

La pano reprezentas la korpon de Kristo, oferdonitan sur la kruco, kaj la vino - lian sangon (1 Kor 11:23-27). La fruaj kredantoj observis la ordonon pri dispecigo de pano (Ag 2:42,46), farante tion, verŝajne, unu fojon ĉiudimanĉe (Ag 20:7). Se ni amas Kriston, ni penos obei al lia ordono (Joh 15:11-14). Se ni havas la veran personan rilaton kun li, ni aspiros observi liajn ordonojn, memorante lian oferdonon pro nia savo. Pripensado pri liaj surkrucaj suferoj helpos al ni kompreni, ke niaj propraj malfeliĉoj estas bagatelaj kompare al tiuj, kiujn suferis Kristo.

La dispecigo de pano estas diservo de “memorigo”, ĝi enhavas nenion misteran kaj egalas al la hebrea festo Pasko laû la leĝo de Moseo (1 Kor 5:7,8; Lk 22:15). Pasko estis rememorigo pri la granda savo el Egiptujo, kiun Dio okazigis pere de Moseo ĉe la Ruĝa maro.

Nun la dispecigo de pano estas rememorigo pri nia propra liberiĝo de peko, kio fariĝis ebla post nia baptiĝo en Jesuo Kristo. Observado de tiu ĉi ordono devas esti nia natura deziro.

Diservo pri dispecigo de pano rememorigas al ni pri la amo de Kristo al ni kaj pri nia savo pere de li. Ĉiusemajna dispecigo de pano montras sanan spiritan staton. Se iu ne povas partopreni kunvenon por dispecigi la panon kune kun siaj gefratoj en Kristo, li devas okazigi tion memstare. Estas neniu pardonebla kialo, kiu pravigus deflankiĝon de observado de tiu ĉi ordono. Ni devas doni ĉiujn niajn fortojn por ekhavi panon kaj vinon por okazigi la dispecigon de pano, kvankam en eksterordinaraj okazoj eĉ foresto de tiuj ĉi produktoj ne devas malhelpi al ni por okazigi la dispecigon je la memoro pri Kristo, farante tion kiel nur eblas en la kutima maniero. Jesuo trinkis “el la frukto de la vinberarbo” (Lk 22:18) kaj tial ankaû ni devas trinki ruĝan vinberan vinon.

Preni la simbolojn de la suferoj kaj oferdono de Kristo estas la plej granda honoro, kiun povas havi viro aû virino. Kaj preni ilin kun nesufiĉa atento al tio, kion ili reprezentas, estas preskaû blasfemo, “ĉar ĉiufoje, kiam vi manĝos ĉi tiun panon kaj trinkos la kalikon, vi proklamos la morton de la Sinjoro... ĉiu, kiu neinde manĝos la panon aû trinkos la kalikon de la Sinjoro, kulpiĝos pri la korpo kaj la sango de la Sinjoro” (1 Kor 11:26,27). Por la dispecigo necesas elserĉi tian lokon kaj tempon, kiuj ne provokus la mensan delogon de la Diservo; tio povas esti frumatene aû vespere. Ni scias la konsilon: “Oni sin provu, kaj tiele manĝu el la pano kaj trinku el la kaliko” (1 Kor 11:28). Tial ni devas koncentrigi niajn pensojn pri la oferdono de Kristo, laûeble trarigardante la skribojn de la Evangelio pri lia krucumo. Farante tion en deca maniero, ni ekzamenas nian konsciencon antaû Kristo.

Ordo de la diservo por la dispecigo de pano povus esti jena:


1. Preĝo - peto pri la Dia beno de nia kunveno, pri helpo kompreni Lian Vorton, pri helpo al suferantaj kredantoj. Dankon pro Lia amo al ni, elmontrita en Kristo.
2. Legado de la Biblio laû la “Biblia Kunulo”
3. Pripenso pri legitaj el la Biblio tekstoj aû prediko, kiu gvidas nin al la celo de nia diservo - la rememorigo pri Kristo.
4. Lego de versoj 1 Kor 11:23-29.
5. Kelkaj minutoj da silento - memekzameno.
6. Preĝdanko pri la pano.
7. Dispecigo de pano - ĉiuj manĝas po peceto da ĝi.
8. Preĝdanko pri la vino.
9. Eltrinko po malgranda gluto da vino.
10. Konkluda preĝo.
La tuta diservo devas daûri iom pli ol unu horo.
11.4 GEEDZECO

El Ĉapitro 5.3 ni jam scias, ke edzi(ni)ĝi necesas nur kun baptita persono. En la Biblio estas kelkaj lokoj, kiuj donas ekzemplon de Jesuo kaj Paûlo ne edzi(ni)ĝi kaj resti sola por plene dediĉi sian vivon al la ago de la Sinjoro (1 Kor 7:7-9; 32-38; kmp. 2 Tim 2:4; Mt 19:11,12,29; Pred 9:9), “sed se vi edziĝas, vi ne pekas “ (1 Kor 7:28). Multaj apostoloj estis edziĝintaj (1 Kor 9:5), kaj laû la Dia intenco edzeco donas multe da fizika kaj spirita utilo. “Estu honorata la edzeco ĉe ĉiuj, kaj la lito estu senmakula” (Heb 13:4). “Ne estas bone, ke la homo estu sola” (Gen 2:18), krom se li plenumas altnivelajn devojn en spiritaj sferoj, kaj tial Dio establigis edzecon (Gen 2:18-24). “Kiu trovis edzinon, tiu trovis bonon kaj ricevis favoron de la Eternulo” (Sent 18:22; 19:14). Komunan konkludon ni trovas en 1 Kor 7:1,2: “Estas bone por viro, ne tuŝi virinon. Sed pro malĉastaĵoj ĉiu viro havu propran edzinon, kaj ĉiu virino havu propran edzon” (kmp. v. 9).

La senco de tiuj ĉi versoj estas en tio, ke ĉiuj eksteredzecaj seksrilatoj estas rompo de geedzeca fideleco, adulto. Avertoj pri adulto kaj ĉiuj formoj de malmorala konduto ni povas trovi en la Nova Testamento, ekzemple, en Ag 15:20; Rom 1:29; 1 Kor 6:9-18; 10:8; 2 Kor 12:21; Gal 5:19; Ef 5:3; Kol 3:5; 1 Tes 4:3; Judas 7; 1 Pet 4:3; Ap 2:21. El tiuj ofte ripetataj avertoj ni povas konkludi, ke rompi tiel klare esprimitajn ideojn de Dio estas serioza kulpo. Dio povas pardoni pekon de momenta malforteco, pri kiu homo sincere pentas, ekzemple, la adulto de David kun Bat-Ŝeba, sed regulara adulto dum la tuta vivo devas esti kondamnita. Paûlo kelkfoje diris: “malĉasteco, malpureco, voluptemo... kaj aliaj similaj, pri kiuj mi avertas vin, kiel mi jam antaûe admonis vin, ke tiuj, kiuj tion faradas, ne heredos la regnon de Dio” (Gal 5:19,21), tial “Forkuru de malĉasteco (kmp. 2 Tim 2:22). Ĉiu peko, kiun homo faras, estas ekster la korpo; sed tiu, kiu malĉastas, pekas kontraû sia propra korpo” (1 Kor 6:18). Nuntempe preskaû en la tuta mondo estas akceptite, ke junaj paroj vivas kune antaû sia geedziĝo, ĝuante pri seksaj interrilatoj. Uzado por tiu socia fenomeno de la termino “Civitana geedzeco” por pravigi tion estas tute nekorekta. Geedzeco por la kredantoj devas konformi al la Dia difino. Ni do devas ne malpurigi geedzecan unuiĝon simile al tio, kiel faras homoj, kiuj falsas aû ignoras la ordonojn de Dio por kontentigi siakarnajn dezirojn. Ja geedzeco estas deklarita de Dio, ne de homo. Laû la Biblio geedzeco devas enhavi minimume tri kondiĉojn:
1. Geedziĝa ceremonio (ĝi povas esti eĉ tre simpla). La priskribo de edziĝo de Boaz kun Rut en Rut 3:9-4:13 montras, ke geeziĝo estas ne nur simpla aliĝo al interrilato, sed devas esti specifa momento, post kiu geedziĝo iĝas okazigita. Kristo estas komparata kun fianĉo, kaj la kredantoj - kun fianĉino, kun kiu li edziĝos ĉe sia dua alveno. Tiam okazos “la edziĝo de la Ŝafido” (Ap 19:7-9). La interrilatoj de edzo kaj edzino tipigas tiujn inter Kristo kaj la kredantoj (Ef 5:25-30); kiel interrilatoj de Kristo kun la kredantoj havos sian celebran feston, tiel same geedziĝo devas komenciĝi per nupto.
2. La geedzeca kunligo de Dio kun Izrael inkluzivis spiritan interkonsenton pri fideleco de unu al alia (Jeĥ 16:8), simile okazas kun la kredantoj ĉe geedziĝo.
3. Seksaj geedzaj interrilatoj estas necesaj por firma kaj feliĉa geedza vivo (Read 21:13; Gen 24:67; 29:21; 1 Reĝ 11:2). 1 Kor 6:15,16 klarigas, kial eksteredzecaj seksaj interrilatoj estas malvirtaj. Ĉar Dio unuigis geedzan paron kaj faris ilin “unu karno” (Gen 2:24). Portempaj kaj okazaj seksaj interrilatoj rompas tiun unuigon.
El tio sekvas, ke paroj, kiuj “vivas kune” antaû geedziĝo, fakte vivas en peko. Se ili ne leĝigos sian kunvivon aû se ili ne disiĝos, ili ne povas esti baptataj.

En iuj landoj de la evoluanta mondo forestas nocioj pri nupto aû geedziĝa kontrakto por ordinaraj homoj. Paro povas kunvivi dum multaj jaroj sen geedziĝa ceremonio kaj opinii sin geedziĝitaj. La aûtoro de tiuj ĉi linioj konsilas al tiu, kiu baptigos similajn personojn, klarigi al ili la aferon kaj konvinki ilin subskribi iun ajn geedziĝan interkonsenton. Tiu ĉi interkonsento devas esti registrita en konvena civitana oficejo kiel eble plej rapide.

Baptitaj homoj, havantaj nebaptitan edz(in)on, devas ne forlasi sian edz(in)on (1 Kor 7:13-15), sed devas ami ŝin (lin) kaj elmontri la veran kredon al Dio, kuraĝigante per sia korekta konduto sekvi lian (ŝian) ekzemplon (1 Pet 3:1-6).

La Dia leĝo pri geedzeco diras: “Viro forlasos sian patron kaj sian patrinon, kaj aliĝos al sia edzino, kaj ili estos unu karno” (Gen 2:24). Tiu ĉi celado al maksimuma intimeco inter viro kaj virino reprezentas nian celadon al maksimuma intimeco kun Kristo. Sed por tio necesas superi pekon kaj nian propran egoismon. Ju pli ni sukcesos pri tio, des pli feliĉaj ni estos, des pli plena estos nia unuiĝo kun Kristo kaj ankaû kun edz(in)o.

Tamen ni vivas en reala mondo de peko, kaj pro tio atingi plej altan gradon de sankteco, pri kiu diras la Biblio en la ekzemplo pri Dio kaj Kristo, por ni estas neeble. La idealon, al kiu ni devas esti celataj, indikas Gen 2:24: unu viro kaj unu virino devas vivi kune dum la tuta sia vivo.

Kredantoj devas kompreni, ke ne ĉiam eblas atingi tiun staton en nia propra vivo aû en la vivo de aliaj kredantoj; geedzoj povas havi diversajn opiniojn, malpaci, perdi komunecon, kaj kuna vivo povas fariĝi tute neebla. Kaj povas esti viro jam havis kelkajn edzinojn antaû sia baptiĝo, se li vivas en socio permesanta poligamion. Tiuokaze li devas restadi kun ili, sed ne preni novajn. La apostolo Paûlo, bone sciante la Diajn principojn kaj ankaû malfortan homan naturon, li allasis divorcon en esceptaj okazoj de nekunigebleco: “Edzino ne foriĝu de sia edzo (tamen, se ŝi foriĝas, ŝi restu senedza” (1 Kor 7:10-11).

Ĉi tiu konfirmo indikas al ideala varianto, sed la Skriboj ankaû diras pri cedoj rilate al principoj de geedzeco, se ili ne kontraûas al la Diaj principoj (ekzemple, peko de adulto). La konsilo de Paûlo en 1 Kor 7:10,11 similas al la konsilo en 1 Kor 7:27,28: “Ĉu vi estas ligita kun edzino? Ne serĉu malligon. Ĉu vi estas malligita je edzino? Ne serĉu edzinon. Sed se vi edziĝas, vi ne pekas”. Tamen intenca divorco akre kontraûas al la principo de Dio, ke viro kaj virino devas esti “unu karno”. La vortoj de Kristo estas tute klaraj: “Sed de la komenco de la kreo : Li faris ilin vira kaj virina. Tial viro forlasos sian patron kaj sian patrinon, kaj aliĝos al sia edzino, kaj ili estos unu karno. Sekve ili jam estas ne du, sed unu karno. Kion do Dio kunigis, tion homo ne disigu (per divorco)... Kiu forsendos sian edzinon kaj edziĝos kun alia, tiu adultas kontraû ŝi. Kaj se ŝi mem forsendos sian edzon kaj edziniĝos kun alia, ŝi adultas” (Mk 10:6-12).

En ĉiuj sferoj kaj precipe en seksaj interrilatoj la karno ĉiame strebas elserĉi pravigon por siaj naturaj deziroj. Homoj, kiujn trafis tentaj situacioj, povas serĉi forton kaj spiritan subtenon en la versoj, menciitaj en tiu ĉi parto. Iuj penas pravigi samseksemecon kiel naturaj seksaj deziroj. Sed antaû la okuloj de Dio tiuj ĉi agoj estas absolute malvirtaj fenomenoj. Kaj tion konfirmas Gen 2:24, kie estas dirite, ke Dio kunigas viron kun virino. Dio kreis helpanton al Adam Evan, sed ne kreis al li alian viron. Multfoje la Biblio malaprobas seksajn interrilatojn inter viroj. Tio estis unu el pekoj, pro kiuj estis detruita Sodom (Gen 18 kaj 19). Paûlo klare diris, ke homoj, kiuj faras tion, incitas la koleron de Dio kaj ili ne estos allasitaj en Lian Regnon (Rom 1:18-32; 1 Kor 6:9,10).

Tamen esti kulpa pri tiu ĉi faro tute ne signifas, ke Dio ne helpos en tiu ĉi okazo. Pri tiuj homoj Dio atentas ankaû. Dio estas pardonema kaj povas pardoni tiujn, kiuj, pentinte, Lin petegas pri pardono (Ps 130:4). La eklezio en Korinto havis kelkajn pentintajn malĉastulojn: “Estis kelkaj el vi; sed vi laviĝis (per baptiĝo). Sed vi sanktiĝis, sed vi justiĝis en la nomo de la Sinjoro Jesuo Kristo kaj en la Spirito de nia Dio” (1 Kor 6:11).

La plendo pro la manko de natura inklino al persono de kontraûa sekso fakte estas direktita kontraû Dio, tio signifas, ke Dio, malpermesinte samseksemecon, enmetis en nin ne supereblan deziron fari tion. Sed Dio “ne lasos vin esti tentataj super via forto” (1 Kor 10:13). Alkoholulo aû narkotulo ne povas vivi sen regula uzado de kemiaĵoj, sed kutime medicina helpo revenigas ilin al normala vivmaniero.

Samseksemuloj devas sekvi la saman vojon. Dio helpos al iliaj penoj. Sed se ili tute cedis al deziregoj de la karno, Dio faros al ili la samon, kion Li faris al la Izrael en la pasinteco: “Dio fordonis ilin al malhonoraj pasioj; ĉar iliaj virinoj ŝanĝis la naturan uzadon en kontraûnaturan; kaj tiel same ankaû la viroj, forlasante la naturan uzadon de la virino, brulis en sia volupto unu al alia, kaj viroj kun viroj faris hontindaĵon kaj ricevis en si mem la taûgan rekompencon de sia malvirto” (Rom 1:26,27).

Nur iu tute senigita je vidkapablo povas ne vidi en tio ĉi senduban profeton pri AIDS kaj aliaj malsanoj, transportataj per seksa vojo, kaj kiuj nun plenigas nian malĉastan mondon.

La vidkapablo aŭ vida percepto estas tiu el la kvin sensoj, kiu ebligas percepton, observon, kaj analizon de onia medio per la ricevo kaj interpretado de lumo. La sensa organo estas la okulo -kiu konsistas el la okula globo kaj la pluaj organoj- estas la organo, kie registriĝas impresoj de videbla lumo, sed la vidprocedo inkluvizas ankaŭ agadojn en specifaj regionoj de la cerbo (vida kortekso): Tie la kolektitaj informoj analiziĝas kaj kunordiĝas laŭ formo, koloro, materialo, reliefo, ktp., kaj kompariĝas kun antaŭe memorigitaj bildoj. La vidkapablo estas celata precipe por perceptado de kontrasto, kaj per tio ankaŭ konturoj. La vidkapablo tial permesas vidadon de la konturoj de objektoj, iliajn distancojn kaj signife ĝi partoprenas en orientado en spaco. Por homo, vidkapablo estas la plej grava senso, kiu perceptigas proksimume 80 % da ĉiuj informoj pri la medio. Iuj uzas okulvitrojn por plibonigi sian vidkapablon. Oni kiu ne povas vidi, aŭ kiu preskaŭ ne povas vidi estas blinda.


11.5 INTERKOMUNIKADO
La grekaj vortoj, tradukitaj kiel “komunikado, interkomunikado”, signifas ĉefe ion komunan, komunajn interrilatojn, komunan union. Sciante kaj sekvante la vojojn de Dio, ni interrilatas kun Li kaj kun ĉiuj aliaj, kiuj estas “en Kristo”. Paûlo rememorigas al ni: “Ne forgesu la bonfaradon kaj kunulecon (interkomunikadon)” (Heb 13:16). Fil 1:5 diras pri nia “partopreno en la evangelio”, sekve, la bazo de nia interrilato estas doktrino de la vera Evangelio. Tial valoro de spiritbazitaj interrilatoj superas ĉiujn aliajn homajn interilatojn. Kaj por tiu spirita interkomunikado kun aliaj kredantoj la veraj kredantoj faras longdistancajn vojojn, skribas leterojn, interŝanĝas telefonparolojn, vizitas izolitajn kredantojn.

Unuavice, certe, nia interkomunikado okazas dum kunvenoj por dispecigo de pano. La fruaj kredantoj “persistis en la instruo de la apostoloj kaj en la kunuleco, en la dispecigo de pano kaj en preĝoj... dispecigante panon... kun ĝojo kaj unueco de koro” (Ag 2:42, 46). Tiuj simboloj reprezentas nian esperon, kiu nin kunigas en “unueco de koro”. “Ĉu ne estas la kaliko de beno, kiun ni benas, partopreno en la sango de Kristo? Ĉu ne estas la pano, kiun ni dispecigas, partopreno (interrilato) en la korpo de Kristo? Pro tio, ke ni... estas unu pano, unu korpo” (1 Kor 10:16,17). Tial ni devas partopreni tiujn ĉi simbolojn de la oferdono de Kristo kune kun tiuj, kiuj “partoprenas en la korpo de Kristo”, nur kun tiuj, kiuj estas konvene baptitaj al Kristo, sciante la veron. Estus malsanktigo, se ni dividus tiujn ĉi simbolojn kun iuj aliaj.

Johano skribis, ke li dividis la evangelion pri la eterna vivo kun aliaj “por ke vi ankaû havu kunulecon kun ni; kaj nia kunuleco estas kun la Patro kaj kun Lia Filo Jesuo Kristo” (1 Joh 1:2,3). Tio montras, ke interkomunikado estas bazita sur komuna kompreno de la vera Evangelio, kaj sekve, montras nian personan interligon kun Dio kaj Jesuo. Ju pli ni aplikas la Evangelion en nia vivo, superante niajn pekajn dezirojn kaj ju pli ni progresas en kompreno de la Vorto de Dio, des pli estos intima nia interligo kun Dio kaj Kristo.

Tamen nia interkomunikado kun Dio kaj Kristo kaj aliaj kredantoj dependas ne nur de nia kompreno de la doktrinoj de la Vero, sed ankaû la tuta nia vivmaniero devas konformi al la principoj, esprimitaj en ili. “Dio estas lumo, kaj da mallumo estas en Li neniom. Se ni diras, ke ni havas kunulecon kun Li, kaj iradas en la mallumo, ni mensogas, kaj ne faras la veron, sed se ni iradas en la lumo, kiel Li estas en la lumo, ni havas kunulecon unu kun la alia, kaj la sango de Jesuo, Lia Filo, nin purigas de ĉia peko” (1 Joh 1:5-7).

“Iradas en mallumo” rilatas al vivmaniero, al kiu estas kontraûstarigita “iradas en la lumo”, t. e. vivo en Dio, laû Lia Vorto (Ps 119:105; Sent 4:18). “Mallumo” ne signifas niajn okazajn pekojn de malfirmeco, ĉar en la sekva verso ni legas: “se ni diras, ke pekon ni ne havas, ni nin trompas kaj la vero (t. e. la Vorto de Dio – Joh 17:17; 3:21; Ef 5:13) ne estas en ni (1 Joh 1:8).

Tio evidentigas, ke interrilatoj rompiĝas, se kredantoj deflankiĝas de la sanktaj doktrinoj aû ilia vivmaniero kontraûas al la klara instruo de la Biblio: “ne partoprenu kun la senfruktaj faroj de mallumo, sed prefere refutu ilin” (Ef 5:11). Ĉiuj fortoj devas esti uzataj por revenigi ilin al la vero, laû la ekzemplo de la paŝtisto, kiu serĉis perditan ŝafon (Lk 15:1-7). Se la frato aû fratino persistas en falsa instruo aû en sia malbona konduto, necesas ĉesigi interkomunikiĝon kun li (Mt 18:15-17). Praktike tio efektiviĝas post konversacio inter respondecaj anoj de eklezio kaj la deflankiĝinto. Sed necesas emfazi, ke tio okazas nur en okazo de nekaŝita akcepto de falsa doktrino aû persista peka vivmaniero. Homo devas esti certigita, ke pro lia deflankiĝo de la Biblia doktrino, restas nenio komuna inter ni kaj li kaj necesas rompi nian interkomunikiĝon.

Unu el la plej klaraj citaĵoj koncerne al interkomunikiĝo estas 2 Kor 6:14-18: “Ne estiĝu kunjuguloj maltaûge kun nekredantoj; ĉar kian partoprenon havas justeco kun maljusteco? Aû kian komunaĵon havas lumo kun mallumo?.. Tial Eliru el inter ili, kaj estu apartaj, diras la Eternulo... Kaj Mi vin akceptos, Kaj Mi estos por vi Patro, Kaj vi estos Miaj filoj kaj filinoj, diras la Eternulo Plejpotenca”.

Ni jam scias, ke la Vorto de Dio estas lumo. Ĉi tiuj versoj klarigas, kial ni devas eviti interkomunikiĝon kun eklezioj, kiuj instruas pri falsaj doktrinoj, kial ni devas eviti geedziĝon kun tiuj, kiuj ne scias la Veron kaj kial ni devas rifuzi vivmanieron, akceptitan en la mondo. Rezulte de nia apartiĝo de la mondo ni akiras mirindan honoron iĝi la veraj filoj kaj filinoj de Dio, iĝi ano de tutmonda familio de homoj, kiuj havas la saman parencecon – niaj gefratoj. Estas nur “unu karno”, t. e. unu vera eklezio (Ef 1:23), bazita sur tiuj, kiuj havas la saman esperon – unu Dio, unu baptiĝo, kaj “unu fido”, t. e. verajn doktrinojn, kiuj konsistigas unu fidon (Ef 4:4-6).

Tute ne eblas esti parto de “unu korpo” kaj santempe interkomunikiĝi kun aliaj religiaj organizoj, kiuj ne sekvas la veran kredon. Sciante, ke lumo havas nenion komunan kun mallumo, ni devas apartiĝi de mallumo kaj “iradi en lumo”.

Se ni plene kaj sincere akceptas ĉiujn doktrinojn de la vero, rivelita en la Skribo, ni vidos, ke tiuj, kiuj nomas sin kristanoj, sed predikas falsan doktrinon, havas ne pli da interrilato kun Dio, ol ateistoj.

Se vi legis tiujn ĉi lecionojn atente, vi konvinkiĝis, ke ni ne povas resti duon-voje en nia interrilato (interkomunikiĝo) kun Dio. Aû ni devas esti en Kristo per baptiĝo en lia nomo, aû ni estos ekstere de li. Aû ni estas en la lumo, komprenante la veran doktrinon kaj praktike obeante al ĝi, aû ni estas en mallumo. Ne eblas aparteni samtempe al du antagonistaj unuiĝoj.

Nia scio pri tio devigas nin esti respondecaj antaû Dio. Ni jam ne povas vivi, kiel ni vivis antaûe, kiel daûras vivi ceteraj homoj de la mondo. Dio atentas pri ni. Dio, Jesuo Kristo kaj ĉiuj veraj kredantoj atendas de vi la veran decidon. Dio, Lia Filo kaj ni ĉiuj laû niaj fortoj estas pretaj helpi al vi – Dio eĉ fordonis Sian Filon por ni. Nun via savo dependas de via propravola decido akiri la grandan Esperon, donatan al vi nune.


ĈAPITRO 11: Demandoj
1. Kiaj ŝanĝoj okazas en la vivo kiam oni baptiĝas?
2. Kion signifas “sankteco”?

  1. Apartiĝo de ne kredantoj

  2. Apartiĝo de peko kaj aliĝo al aferoj de Dio

  3. Vizitadi preĝejon

  4. Fari bonon al aliaj homoj

3. Kiaj metioj aû profesioj estas netaûgaj por vera kristano?


4. Kion signifas la vortoj “sanktulo” kaj “eklezio”?
5. Kiuj el la subaj eldiroj estas veraj rilate al dispecigo de pano?

  1. Ni devas okazigi tion ĉiusemajne

  2. Ni devas okazigi tion unufoje en jaro ĉe Pasko

  3. La pano kaj vino iĝas laûlitere la karno kaj sango de Jesuo

  4. La pano kaj vino reprezentas la karnon kaj sangon de Jesuo

6. Kiuj el la subaj asertoj rilate al geedziĝo estas veraj?



  1. Ni devas edz(in)iĝi nur kun veraj kredantoj

  2. Divorco estas permesita por kredantoj

  3. Kredantaj homoj, havantaj nekredantajn edz(in)on devas resti en geedzeco

  4. En geedzeco la viro reprezentas Kriston kaj la virino reprezentas la kredantojn

7. Ĉu virino rajtas instrui en eklezio?


8. Se vi eksciis la veron kaj baptiĝis, ĉu daûrigos vi interrilatojn kun eklezioj, kiuj ne sekvas la veran doktrinon?


Elŝuti 70.94 Kb.

  • 11.2.2 Politiko
  • 11.2.3 Mondaj plezuroj
  • ĈIUTAGA KRISTANA VIVO Studado De La Biblio
  • Eklezia Vivo
  • Dimanĉo
  • Dispecigo De Pano
  • 11.4 GEEDZECO
  • 11.5 INTERKOMUNIKADO
  • ĈAPITRO 11: Demandoj

  • Elŝuti 70.94 Kb.