Unua paĝo
Nia teamo
Kontaktoj
Pri ni

    ĉefpaĝo


Sub la vasta ĉielo

Elŝuti 252.88 Kb.

Sub la vasta ĉielo




paĝo2/5
Dato14.03.2017
Grandeco252.88 Kb.

Elŝuti 252.88 Kb.
1   2   3   4   5

Jogjakarto, aŭgusto 2007



Malgranda folio
Inter la multaj folioj de la arboj

kreskantaj en Via ĝardeno,

estas mi, malgranda folio,

kiun Vi gardas kun amo

kaj Vi donas al ĝi koloron

por ke ĝi havu veran formon.


Tage kaj nokte Vi gardas ĝin

kvankam ĝi estas nur folio

en Via ĝardeno tro granda.

Estas tre felice vivi ĉi tie

en la spaco nomata mondo

kiun oni konsideras paradizo.



Jogjakarto, aŭgusto 2007



Kanto de pasero
Majstro, kelkfoje mi ne havas la tempon

por nomi Vian belan nomon je la tago

aŭ memori ĝin unufoje je la nokto

ĉar mi ne volas perdi la mondon.


Felice la paseroj kantas en la ĉielo;

la vento ankaŭ flustras melodion.

Sed mi, nur rigardas sen ofero.

Ĉu Vi ŝatas legi poemojn?


Jogjakarto, aŭgusto 2007
Vojo de kalendario
La homoj inventis la kalendaron

kaj konstruas en ĝi tempvojojn

fermitaj de linioj de numeroj

kun koloroj en ĉiu stacio.


Oni marŝas kaj marŝas tie.

Estas malnovaj kalendaroj

bone gardataj kiel memoroj.

Estas folioj venonta poste.


Kelkfoje estas belaj kalendaroj

dekorantaj palajn murojn.

Sed la esenco estas sama:

Estas vojo por nova vojaĝo.


Jogjakarto, aŭgusto 2007
Unu taso de kafo
En ĉiu guto de malforta kafo

kiun mi trinkas je la nokto

troviĝas tie forta spirito

fluanta kun animoj de vortoj

direkte al la pintoj de fingroj.
Vidu, la vortoj nun aperas

en libera formo de stanco.

Kaj la aromon, kiun vi flaras

estas portata de la brizo

sub la luno kiu brilas.
La nokto, kafo kaj poemoj

formas ĉenon de harmonio

ornamanta pasojn de noktoj.

Mi estas volanta skribisto

registranta iliajn okazaĵojn.
Jogjakarto, aŭgusto 2007

Lingvo sen gramatiko
La vivo estas bonega instruisto

malkaŝanta al ni iujn aferojn,

kiuj malrapide iĝas kutimo

kaj kun la tempo fariĝos reguloj.
Je la nomo de la falsa libereco

konstruata sur la bazo de egoismo,

oni senzorge konstruas komprenon,

kiu estas nur lingvo sen gramatiko.
Vidu, kiel vivas la laboraj formikoj.

Kiel regula ilia sistemo estas!

Ĉiu kontribuas ion por eternal paco ---

Nia lingvo kun regula gramatiko.
Jogjakarto, aŭgusto 2007

Turniĝanta rado
La rado de sezono turniĝas

donanta al ni diversajn kolorojn

reflektataj de la folioj de arboj,

kiu fariĝas por ni kompaso.
Turniĝas kaj turniĝas la rado

por ke ni lasu la pasintajn tagojn,

por ke ni ĝuu hodiaŭan vivon,

por ke ni esperu la estontecon.
Lasu ni ke ĉio iri laŭnature

en la kadro de la eterna menso.

Estis Li kiu jam kreis la sezonojn

por ke ni konu signojn de tempo.
Jogjakarto, oktobro 2007
Se la suno forgesas
Imagu ni ke la suno forgesas

reveni al ĉiuj por alporti brilon.

Ĝi ne ĉesas labori ĝis hodiaŭ.

Certe la mallumo fariĝos reĝo.
Kiel la arboj bezonantaj lumon

por kreski forte kaj fariĝi ponto

unuiganta la teron kaj la ĉielon,

oni atendas la sunon por vivi.
Imagu ni ke la suno forgesas

reveni al ĉiuj por doni esperon.

La vivo ŝajnas pala en tuta tero

kaj vian rideton mi certe mankos.
Jogjakarto, oktobro 2007


Nia navigo
Mi ankoraŭ ne komencas
la navigon de mia revo
ĉar ĝis nun vi estas mistero,
mi senfrukta vin malkaŝas.

Venu, venu nun en la ŝipon


kaj ni navigos antaŭ la krepusko,
kiam la birdoj iras al la nestoj
kaj la luno ridetas en la ĉielo.

Mi jam esperas tiun ĉi momenton


eĉ antaŭ ol mi elpensis la ŝipon
kaj elkomprenis vian ombron,
kiu min vizitis en multaj noktoj.

Venu, venu nun en la ŝipon


kiam estas ankaŭ la tempo
kaj la maro estas dormanta.
En silento ŝi nin gvidos.
Jogjakarto, aprilo 2008

Tra la paĝoj
Foje mi trovas min inter ĉi tiuj miraklaj objektoj,

nomataj libroj, kiuj reflektas al mi lumon neklarigeblan.


Mi ankoraŭ ne estas granda vojaĝisto
kiel Markopolo en lia ora tempo.
Sed kiam mi legas libron,
estas antaŭ mi vojaĝo. Jes, vojaĝo!
Kaj tra la cedemaj paĝoj, mi vojaĝas.
Do mi estas ĉiam vojaĝisto.
Jogjakarto, junio 2008

Ho, Virino
Nun jam vivas forte en vi espero
por ke ni kune vivu en la mundo.
Sed ankoraŭ ne venas le tempo,
kiam brilas klare la vera lumo.

Venu, ni iru sur tiu ĉi piedvojo


ĝis venos la plej bona momento.
Ni rigardu unu la alian kun rideto

dum ni esperas la venon de la horo


Jogjakarto, junio 2008

Popolo sen lingvo
Ĉiu(dek)jare oni diras adiaŭon

al la lasta parolanto de lingvo,

kiu nun estas nur ombra memoro

je la koro de popolo sen voĉo.


Vere, estas lingvo sen popolo

sed baldaŭ estos popoloj sen lingvo

se la mondo restas en silenco

kaj pli frue alvenas urugano.


Ni mem estas vivaj atestantoj

de la malapero de niaj trezoroj.

Kiam mortas la lasta parolanto,

malaperas la voĉo de popolo.


Jogjakarto, februaro 2009

Venas la mateno
La kokoj gaje kantas

la sonoriloj baldaŭ alvokos,

mi ankoraŭ ne ekdormas.

La mateno estas ĉe la sojlo.


Jogjakarto, februaro 2009
Mi estas kun vi
Ĉi tie mi estas, jasmeno,

en la ĝardeno sen espero.

Troviĝas nur plastikaj floroj,

dancantaj dum longa somero.
Ne estas multkoloraj orkideoj

sur multjaraj tropikaj arboj,

kie bone kantas ciuj birdoj.

Venu, ni iru al la arbaro!
Jogjakarto, februaro 2009

Hodiaŭ estas dimanĉo
Jen estas la vera tago de dia festo

kaj oni invitas ĉiujn al la ĝojo

proponita al la malsata mondo,

al la animoj longtempe sen trinko.
Jen estas la vera tago de dia festo

kiam oni forgesas la bruon de laboro

revenante minuton al la afero,

nin gvidanta tra ĉiela serĉo.
Jen estas la vera tago de dia festo

dum kies okazo homoj de koloroj,

blankaj, nigraj, ruĝaj kaj flavaj,

kunsidas sub la sama tegmento.
Jen estas la vera tago de dia festo

kiam ni kune manĝas kun ĝojo,

kiam ni kune trinkas kun plezuro

el la sama plado kaj la sama taso.
Jen estas la vera tago de dia festo

donanta al ni ĉiuj bonan donacon

por alporti hejmen kaj ĝin porciigi

kun la mondo bozonanta ĝojon.
Jogjakarto, marto 2009

Signifo de via rideto
Ho, viaj okuloj min rigardis

kiam mi ekskribis mallongan vorton

en lingvo, kiun vi neniam konis.
Vi min demandis pri kio mi skribis.

Kaj vi donis al mi tiun rigardon;

granda scivolemo ĝi signifis.
Pri amo senlima”, mi diris.

Vi ridetis sed flustris nenion.

Interpreti tiun rideton mi ne povis.
Provi mian amon mi ege volis

sed ni ne havis plenan sezonon.

La luno kune kun vi malaperis.
Jogjakarto, marto 2009

Sermo vulgaris
Kiam mi parolas al la mondo

kvazaŭ mi dirus urbi et orbi,

mia celtabulo estas kompreno.

Kaj mia lingvo estus sermo vulgaris.
Krei miskomprenon estus senutila

ĉar ĉiutage ni daŭras tion fari.

Oni ĉiam ĵetas novajn brikojn

por konstrui murojn de konfuzo.
Nescio estas patrino de danĝero;

Miskompreno, frukto de nescio.

Do kiam mi parolas al la mondo,

mia lingvo estus sermo vulgaris.
Jogjakarto, marto 2009

Beleco neatendita
Al Svetlana Ĉuĉalina
Mi ankoraŭ ne estas vojaĝanto

scianta sekvi la vojojn de vento.

Sed miaj vortoj tre ĝoje flugas

kune kun la vento, kiu blovas.


En la landegojn mi ilin sendas

tra la maregoj nenio jam perdas

ĉar la misio estas ĉiam bona

kaj la mesaĝo restas klarega.


Simile al voĉo en unu montaro

resaltanta kun la sama esenco,

miaj vortoj vojaĝantaj felice

al mi ĝojon alportas senfine.


Kaj jen el parto de Ruslando

kie troviĝas malvarma vintro,

venas espero al lando tropika

skulptita de beleco neatendita.


Jogjakarto, majo 2009

Malgraŭ la sezonoj forpasantaj
Sezonoj jam forpasas sed vi restas

kun multe da bonaj esperoj en la koro.

Malgraŭ la nescio, kiun mi skulptas,

vi konservas amon tagon post tago.


Mi ne scias kiom da tempo oni havas

por daŭri pretendi ke en la mondo

nur tro mallaŭta voĉo vi estas,

resonanta en oceano de bruo.


La pordo de via koro malfermiĝas

kiam reĝas ankoraŭ mia nokto.

Tra la fenestro vi pacience vidas,

esperante ke tuj venu la sanlumo.


Longaj tagoj kaj noktoj forpasas

sed ĉio estas sama en ĝia esenco:

la espero en via koro ĉiam kreskas

kaj maturiĝas kun la tempopaso.


Florojn de amo mi vidas kaj konas

sed mi atendas kion diros la universo.

Mi ne estas majstro kiu arbitre diras

kiam jam venas la tempo de rikolto.


Sezonoj jam forpasas sed vi restas

kun multe da bonaj esperoj en la koro.

Mi admiras ĉion, kiun vi konservas.

Ni atendu kion diros la Majstro.


Jogjakarto, majo 2009

La fermata pordo de via koro
Ĉiufoje mi volas eniri tien –

en la profundon de via koro

por serĉi kion vi kaŝas tie,

por trovi veran respondon.


Sed ĉiufoje mi penas eniri,

mia peno estas ĉiam vana

ĉar la pordo de via koro

ŝajnas eterne fermata.


Mi demandadis al la suno

kaj aŭskultadis al la luno

ĉar mi volegas el ili scii

kie vi kaŝis la ŝlosilon.


La tempo daŭras forpasi,

tagon post tago, estas mi

serĉanta ĉian ebleceton

por malfermi tian pordon.


Daŭri demandi al la suno,

ne ĉesi aŭskulti la lunon

eble ne estas veraj vojoj

por trovi tiun ĉi ŝlosilon.


Venas espero kaj forteco

por vin tute ekproksimiĝi.

Eble la ŝlosilo troviĝas tie:

en via korpo aŭ via spirito.


Jogjakarto, junio 2009

Ĉio jam komencis el lingvistiko
Oni min demandis pri el kie devenis

mia lernado de la internacia lingvo

kaj pri kiam tiu ĉi afero komencis

en la vivo de vera lingvo-amanto.


Ĉio komencis el lingvistika klaso

antaŭ ol mi ekkonis kaj esploris,

kiun ĝis hodiaŭ nomiĝas interreto.

Do el lingvistika klaso ĉio devenis.


Oni min demandis pri kial mi skribas

en tiu ĉi ilo ne estanta nacia lingvo.

Mi ne kredas, ke nur vortoj sufiĉas

tute klarigi riĉegan senton, Amiko.


Ĝis nun daŭras tia agrabla laboro

donanta al mi iujn, kiujn mi volegas:

scion, amikojn, kaj ceteraj en la vivo.

Kaj per iuj poeziaj vortoj mi repagas.


La afero el lingvistika klaso komencis

sed ĝi ne estas nur lingvistika afero.

Ekde la komenco mi jam min diris,

ke marŝado ĝis la fino estas vero.


Jogjakarto, junio 2009
Ekde la tago de Babela Turo
Ekde tiu tago kiam ni lasis la Turon

kaj tre vojaĝis tra la vasta mondo,

ni kutimas uzi ne nur unu lingvon

sed esprimilojn kun ia diferenco.


Malsukcesante krei efektivan ilon

nin unuiganta en homa frateco,

ni daŭre vivi kaj skribi la vivon

en ĉia linio de ĉielarka lingvo.


Eĉ post kiam la Ĉielo metis fajron

sur la apostoloj en ŝlosita domo,

la homaro ne regajnis lingvon

kunliganta ĉiujn sen diferenco.


Bonvolaj homoj provis fari ion,

kiu fariĝus ponto de komuniko.

Sed ni daŭre havas problemon

ĉar estas muroj tra nia planedo.


Hodiaŭ ni havas belan konstruaĵon,

en kiu aperas ombro de ĉi tiu turo.

Se iam aŭskultiloj ĉesas ilian rolon,

revenos la unua tago de Babelo.


Jogjakarto, junio 2009

Ni ne povas reiri
Ĉiufoje kiam mi estas en la interreto

por komuniki kun partoj de la mondo,

vi estas tie kaj min invitadas babili.

Sed al la estinto ni ne povas reiri.


Jaroj pasas for kaj estas forgeseco

inter ni ekde la horo en tiu loko,

kie vi unuafoje min allogis diri

kion vi volegis daŭre aŭskulti.


Vivante sub la sama tegmento,

kie troviĝas la steloj ka la luno,

estus normale ke ni povas havi

eblecon renkonti sen manpremi.


Ĉiufoje kiam mi babilas en la reto

via bildo aperas kun la sama rideto.

Tuj vi min salutas kaj invitas babili

kvazaŭ ĉio neniam ŝanĝus inter ni.


Jogjakarto, julio 2009
Sur la paĝoj malfermitaj
Tagon kiam oni ekriis en la sino de la universo,

jam estis malfermita la unua paĝo de la libro

en kie ni libere eksribis, skribas, kaj skribos

per multkoloraj plumoj vorton kaj vortojn.


Ni daŭre skribas vorton, vortojn kaj vortojn.

Ni ankaŭ desegnas bildon, bildojn kaj bildojn.

Kelkfoje niaj tre longaj vortoj ne estas poeziaj

kaj niaj faritaj bildoj ne ĉiam diras ion klaran.


Sed kiam la unua paĝo jam estas malfermita,

ni ne ĉesu skribi kaj desegni tre ĝoje kaj feliĉe.

Ĉar same kiel taglibro konservata de vojaĝanto,

eble ni trovos en ĝi historion aŭ nur fragmentojn.


Tagon kiam oni eklegos sur la paĝoj malfermitaj

linion post linio faranta historion de vojaĝantoj,

oni scios kiu jam bonege skribas kaj desegnas

por donaci al ni historion aŭ nur fragmentojn.


Jogjakarto, julio 2009
Mi estas alia persono
Elkore mi rakontas al la mondo,

ke nun mi estas ja alia persono

de kiam mi lasis tiun ĉi insulon

kaj tie ekenspiris novan aeron.


Kiel birdo lasanta ĝian neston

por flugi serĉante manĝaĵon,

mi lasis la vilaĝon pro revo,

en kiu vivadas mia espero.


Vere mi estas alia persono

de kiam mi ekvivis en la loko,

al mi donanta ĝojon kaj feliĉon

kaj en tie mi jam trovis domon.


Noemuti-Timoro, septembro 2009
Ekzistas deserto inter ni
Tiu estas realeco, kiu parolas,

kaj ni ambaŭ ne povas negi

kvankam vortojn ni ja havas.

Ĉu realeco estas por akcepti?


Vivo, en viaj okuloj troviĝas

sed ekzistas deserto inter ni,

kiun realeco ni libere nomigas.

Do kion ekzakte ni povas fari?


Estas eble ke ni same sentas

la ondon kaj en vi kaj en mi.

Nur en la koro ni konservas

la sentojn vivantaj inter ni.


Noemuti-Timoro, septembro 2009

Floreto inter kaktoj
Sur tiu ĉi insulo de santalo,

kie santaloj ne libere vivas

sed bovinoj ankoraŭ movas

vivas kaktoj en la kampoj.


Ne perdu esperon, Amiko!

Eĉ inter kaktaroj vi trovos

floretojn belajn kaj aromajn.

Estas feliĉo ĉie en la mondo.


Floreton inter kaktoj mi trovis

sed al mi la tempo malhelpas.

Neniu scias kiam venas al mi

bona horo ektuŝi la floreton.


Noemuti-Timoro, septembro 2009

Kion vi sentas pri mi
De tiu nokto en Julio,

kiam ni kune sidis tie,

sub la tegmento sen plafono

mi scias per viaj okuloj,

kion vi sentas pri mi.
Vivas espero en via koro,

ke ni kune marŝu harmonie

sub la ĉielo kun granda ĝojo.

Sed ni scias, ke estas baroj

starantaj inter vi kaj mi.
Noemuti-Timoro, septembro 2009

Mateno en mia vilaĝo
Birdoj ĝoje kantas en la arboj

bonvenigantaj la sunon alvenontan

dum la roso falas en la grundon,

lasanta la foliojn por libereco.


La kantado de la birdoj invitas la kokidojn

por lasi fermitan domon post la nokto.

Antaŭ la domo oni prepares grenerojn,

komenciĝas matenmanĝo kun ĝojo.


Kiam venas la suno el la oriento,

finiĝas la silento, reginta la nokton.

El la domoj nun venas la vilaĝantoj

sin preparantaj por nova longa tago.


Noemuti-Timoro, septembro 2009

Oni mem formas la korpon
La korpo similas al kaŭĉuka tubo,

kiun oni mem formas laŭ sia volo.

Se oni scias la arton ĝin fari bela,

do belan korpon fariĝos. Mirinda!


Laŭdire ke ni estas kion ni manĝas

kaj trinkas: kion akceptas la korpon.

La korpo reproduktas kion ni donas.

Ni estas artistoj kreantaj belecon.

Artisto estas persono kiu per kreaj talentoj kreas arton. Oni povas uzi la vorton rilate al iu branĉo de la artoj-ekzemple: muziko, literaturo, kaj teatro-tamen pliofte ĝi estas konektita de belartoj.


La korpo similas al kaŭĉuka tubo,

kiun oni mem premas laŭ forteco.

Sciante la teknikon fari ĝin normala,

estas ĉiam eble ke ĝi fariĝos artista.


Noemuti-Timoro, oktobro 2009

Denove peti rifuĝejon
Estas senfine kaj eble senfrukte demandi

pri kio estus la vera kialo nin troviĝi ĉi tie,

sub la ĉielo kun espero por nur nova tago

vivi sentime kiel gefiloj de Ĉiopova Dio.


Venas denove kion oni jam lernis forgesi,

reaperas al ni kion oni nomas terursonĝo,

revenas ja kion oni malhelpas kun preĝoj.

Ho ve! Denove ni estas ĉi tie kun larmoj.


Hodiaŭ ni devas repeti rifuĝejon kaj helpon

al la mondo kalkulanta paĝojn da problemoj.

Estas jam multekostege perdi preskaŭ ĉion,

do helpu nin konservi la lastan: Esperon.


Noemuti-Timoro, oktobro 2009

Esperanto en via poŝo!
Per libreto en via poŝo

oni vin kondukas al kompreno

ĉar neniam ekzistas malkompreno

tra la paĝoj de via libreto.


Per libreto en via poŝo

vi lernas kun tuta klareco

ĉar ĉio brilas kiel kristalo,

kiam la lingvo estas Esperanto.


Per libreto en via poŝo

la mondo estas en via mano

kaj jam venas espero

kreskonta en via koro.


Per libreto en via poŝo

vi iĝos nova persono

komunikiĝonta per Esperanto:

do vi fariĝos Esperantisto.


Noemuti-Timoro, novembro 2009

Antaŭ vizaĝo via
Antaŭ vizaĝo via, Sinjoro,

mi estas tre malgranda,

sed vi min igos granda

ĉar vi estas la fonto de grandeco.


Antaŭ vizaĝo via, Sinjoro,

mi estas ege malforta,

sed vi min igas forta

ĉar vi estas la fonto de forteco.


Antaŭ vizaĝo via, Sinjoro,

mi min trovas tre malsaĝa.

Faru do ke mi estu saĝa

per radieto de via sageĉo.


Noemuti-Timoro, novembro 2009

Malnova kompaso dum vojaĝo
Estas malnova kompaso en la mano,

donita de la ŝipestro de l’universo.

Kvankam la direktoj povas sanĝiĝi,

la montrilo precize indikas kien iri.


Ni imagu esti en marego sen kompaso

dum la vento blovas forte al la ŝipo.

Kiam ni troviĝos en maro de konfuzo,

ni komprenos la valoron de konscienco.


Restas la sama kompaso dum vojaĝo

al la lando plena de lakto kaj mielo.

Se oni neniam lernas kiel ĝin uzi,

direktojn oni povas tre ofte perdi.


Noemuti-Timoro, novembro 2009

Post noktomezo
Nenio estas pli granda ol silento

kovranta ĉiujn angulojn de la tero.

Tro mankas bruo en mia ĉambro,

ke mi povas aŭdi la sonon de montrilo.


Nenio estas pli inda ol silento,

kiun mi ĝuas kiel ĉiela donaco.

Ĉiu sekondo pasas kun medito

kaj interparolado kun la nokto.


Nun ankoraŭ estas granda silento

sed tuj mi devas esti en lito

repozi ĝis kiam salutos la suno

markonta la venon de nova tago.


Noemuti-Timoro, novembro 2009

La unua rendevuo
Venis la tago por renkonti unu la alian

post la konversacioj nur per telefono.

Du koroj jam ŝajnis unu en esenco:

mia koro bone komprenis la vian.


Niaj okuloj ja estas klaraj speguloj

rebrilanta sen eraroj kion ni sentas.

Do tie, el viaj okuloj mi bone legis

la soifon de konversacioj sen iloj.


Kune ni elspezis horojn babilante

ĝis kiam venis la tempo por adiaŭi.

Vere, estis malfacile vin lasi sola

kiam mia koro volis resti kun vi.


Via gesto parolis klarege al mi,

eĉ pli klare ol marego da vortoj,

ke vi ankaŭ volegis ke mi restu

nur kun vi ĝis tempo nedefinita.


Kupang-Timoro, decembro 2009
1   2   3   4   5


Elŝuti 252.88 Kb.

  • Jogjakarto , a ŭgusto 2007

  • Elŝuti 252.88 Kb.