Unua paĝo
Nia teamo
Kontaktoj
Pri ni

    ĉefpaĝo


SAŬLO: de persekutisto al apostolo

Elŝuti 6.75 Kb.

SAŬLO: de persekutisto al apostolo




Dato01.11.2017
Grandeco6.75 Kb.

Elŝuti 6.75 Kb.

SAŬLO: DE PERSEKUTISTO AL APOSTOLO

 http://www.esperokatolika.org/ek19811985/ek1983_06.htm#7



Koleremo, orgojlo, pasiemo. La tuto sub la ŝelo de malglata karaktero. Emo tranĉi la mondon en du partojn: unuflanke la Di-elektita popolo, al kiu li apartenas; aliflanke la paganaj gentoj, destinitaj al damniĝo. Tiuj estas la karakterizoj de Saŭlo el Tarso, superkonvinkita hebreo, edukita ĉe la skolo de la fama rabeno Gamelielo.

Desupreco, memsufiĉeco, distanciĝo disde la potenca, rafinita kaj koruptita grek-romia mondo, kiun li ja konas, sed malŝatas, ĉar ĝi rigardas la Mosean Leĝon kiel religion de subevoluintoj kaj fajrujon de kvereloj: tiu ĉi laika interpreto de la hebreismo pligrandigas lian fanatikecon.

Kiam li ekscias, ke ĝuste inter la izraelidoj estas naskiĝanta sekto, kiu minacas desuprigi Moseon avantaĝe al iu Jesuo, li ekkoleregas, kaj per vortoj kaj faroj klopodas ĝin ekstermi. Ĉe la ŝtonumado de Stefano, Saŭlo, ankoraŭ tre juna, nur gardas la mantelojn de la ŝtonumantoj. Sed pli poste, tuj kiam la aĝo tion ebligas, per sia aktiveco li fariĝas teroro de la kristanoj: li eniras en la domojn, forkaptas virojn kaj virinojn kaj ilin enkarcerigas.

Iun tagon li elpetas de la hebrea ĉefpastro la rajtigon iri al urbo Damasko aresti kristanojn kaj konduki ilin katenitaj al Jerusalemo. Sed, dum li alproksimiĝas al Damasko, jen, subita lumego el la ĉielo lin blindigas kaj faligas teren. Samtempe li aŭdas voĉon: «Saŭlo, Saŭlo, kial vi min persekutas?».

Kaj Saŭlo, tremante pro timo: «Kiu vi estas, Sinjoro?». La respondo lin ŝtonigas: «Mi estas Jesuo, kiun vi persekutas! Leviĝu, eniru en la urbon, kaj tie estas al vi dirote, kion vi faru».

Ekde tram Saŭlo fariĝas Paŭlo, la persekutisto iĝas apostolo. Mirego, admiro, indigno. La kristanaj komunaĵoj gloras la Sinjoron. Liaj iamaj kunuloj taksas lin freneza. Paŭlo sin defendas: dank’ al la graco de Dio li estas tio, kio li estas, nome apostolo kiel la aliaj, eble eĉ pli abunde, kiel li diras per sia stilo tiel malglata sed esprimo-plena: «En penoj pli abunde, en malliberejoj pli abunde, en batoj supermezure... Kvinfoje de la judoj mi ricevis po tridek naŭ batojn; trifoje mi estis batita per vergoj; trifoje mi estis ŝtonumita, trifoje mi suferis ŝipan pereon» (2 Kor 11, 23-25). Rilate la penadon pro la Evangelio, kiu povus kompariĝi kun li? «Oftaj vojaĝoj, danĝeroj de riveroj, danĝeroj de rabistoj, danĝeroj de judoj, danĝeroj de paganoj, danĝeroj en urbo, danĝeroj en dezerto, danĝeroj en la maro, danĝeroj inter falsaj fratoj; peno kaj sufero, oftaj maldormoj, malsato kaj soifo, oftaj fastoj, malvarmo kaj senvesteco. Krom tiuj eksteraj aferoj, estas tio, kio mia premas ĉiutage: la zorgado pri ĉiuj Eklezioj» (2 Kor 11, 26-28).

Ĉio-ĉi tute ne estis frenezo: estis nova vivo-sistemo, laŭ la postuloj de la Evangelio. Ĝis li estis senkapigita per glavo ekster la remparmuregoj de Romo, en la jaro 67 post Kristo.



El “Missioni Consolata” (trad. B. C.)


Elŝuti 6.75 Kb.

  • El “Missioni Consolata” (trad. B. C.)

  • Elŝuti 6.75 Kb.