Unua paĝo
Nia teamo
Kontaktoj
Pri ni

    ĉefpaĝo


Malkovranta la ĝojon kaj mondon de vera kristanismo

Elŝuti 1.2 Mb.

Malkovranta la ĝojon kaj mondon de vera kristanismo




paĝo19/20
Dato14.03.2017
Grandeco1.2 Mb.

Elŝuti 1.2 Mb.
1   ...   12   13   14   15   16   17   18   19   20

Dispecigo De Pano

Kune kun ĉiama preĝado kaj legado de la Biblio necesas observi la ordonon de Kristo pri dispecigo de pano kaj trinko da vino memore al lia oferdono. “Ĉi tion faru por memorigo pri mi” (Lk 22:19). Estis la deziro de Jesuo, ke liaj adeptoj regule faru tion ĝis lia dua alveno, tiam li dividos la panon kaj vinon kun ili (1 Kor 11:26; Lk 22:16-18).

La pano reprezentas la korpon de Kristo, oferdonitan sur la kruco, kaj la vino - lian sangon (1 Kor 11:23-27). La fruaj kredantoj observis la ordonon pri dispecigo de pano (Ag 2:42,46), farante tion, verŝajne, unu fojon ĉiudimanĉe (Ag 20:7). Se ni amas Kriston, ni penos obei al lia ordono (Joh 15:11-14). Se ni havas la veran personan rilaton kun li, ni aspiros observi liajn ordonojn, memorante lian oferdonon pro nia savo. Pripensado pri liaj surkrucaj suferoj helpos al ni kompreni, ke niaj propraj malfeliĉoj estas bagatelaj kompare al tiuj, kiujn suferis Kristo.

La dispecigo de pano estas diservo de “memorigo”, ĝi enhavas nenion misteran kaj egalas al la hebrea festo Pasko laû la leĝo de Moseo (1 Kor 5:7,8; Lk 22:15). Pasko estis rememorigo pri la granda savo el Egiptujo, kiun Dio okazigis pere de Moseo ĉe la Ruĝa maro.

Nun la dispecigo de pano estas rememorigo pri nia propra liberiĝo de peko, kio fariĝis ebla post nia baptiĝo en Jesuo Kristo. Observado de tiu ĉi ordono devas esti nia natura deziro.

Diservo pri dispecigo de pano rememorigas al ni pri la amo de Kristo al ni kaj pri nia savo pere de li. Ĉiusemajna dispecigo de pano montras sanan spiritan staton. Se iu ne povas partopreni kunvenon por dispecigi la panon kune kun siaj gefratoj en Kristo, li devas okazigi tion memstare. Estas neniu pardonebla kialo, kiu pravigus deflankiĝon de observado de tiu ĉi ordono. Ni devas doni ĉiujn niajn fortojn por ekhavi panon kaj vinon por okazigi la dispecigon de pano, kvankam en eksterordinaraj okazoj eĉ foresto de tiuj ĉi produktoj ne devas malhelpi al ni por okazigi la dispecigon je la memoro pri Kristo, farante tion kiel nur eblas en la kutima maniero. Jesuo trinkis “el la frukto de la vinberarbo” (Lk 22:18) kaj tial ankaû ni devas trinki ruĝan vinberan vinon.

Preni la simbolojn de la suferoj kaj oferdono de Kristo estas la plej granda honoro, kiun povas havi viro aû virino. Kaj preni ilin kun nesufiĉa atento al tio, kion ili reprezentas, estas preskaû blasfemo, “ĉar ĉiufoje, kiam vi manĝos ĉi tiun panon kaj trinkos la kalikon, vi proklamos la morton de la Sinjoro... ĉiu, kiu neinde manĝos la panon aû trinkos la kalikon de la Sinjoro, kulpiĝos pri la korpo kaj la sango de la Sinjoro” (1 Kor 11:26,27). Por la dispecigo necesas elserĉi tian lokon kaj tempon, kiuj ne provokus la mensan delogon de la Diservo; tio povas esti frumatene aû vespere. Ni scias la konsilon: “Oni sin provu, kaj tiele manĝu el la pano kaj trinku el la kaliko” (1 Kor 11:28). Tial ni devas koncentrigi niajn pensojn pri la oferdono de Kristo, laûeble trarigardante la skribojn de la Evangelio pri lia krucumo. Farante tion en deca maniero, ni ekzamenas nian konsciencon antaû Kristo.

Ordo de la diservo por la dispecigo de pano povus esti jena:


1. Preĝo - peto pri la Dia beno de nia kunveno, pri helpo kompreni Lian Vorton, pri helpo al suferantaj kredantoj. Dankon pro Lia amo al ni, elmontrita en Kristo.
2. Legado de la Biblio laû la “Biblia Kunulo”
3. Pripenso pri legitaj el la Biblio tekstoj aû prediko, kiu gvidas nin al la celo de nia diservo - la rememorigo pri Kristo.
4. Lego de versoj 1 Kor 11:23-29.
5. Kelkaj minutoj da silento - memekzameno.
6. Preĝdanko pri la pano.
7. Dispecigo de pano - ĉiuj manĝas po peceto da ĝi.
8. Preĝdanko pri la vino.
9. Eltrinko po malgranda gluto da vino.
10. Konkluda preĝo.
La tuta diservo devas daûri iom pli ol unu horo.
11.4 GEEDZECO

El Ĉapitro 5.3 ni jam scias, ke edzi(ni)ĝi necesas nur kun baptita persono. En la Biblio estas kelkaj lokoj, kiuj donas ekzemplon de Jesuo kaj Paûlo ne edzi(ni)ĝi kaj resti sola por plene dediĉi sian vivon al la ago de la Sinjoro (1 Kor 7:7-9; 32-38; kmp. 2 Tim 2:4; Mt 19:11,12,29; Pred 9:9), “sed se vi edziĝas, vi ne pekas “ (1 Kor 7:28). Multaj apostoloj estis edziĝintaj (1 Kor 9:5), kaj laû la Dia intenco edzeco donas multe da fizika kaj spirita utilo. “Estu honorata la edzeco ĉe ĉiuj, kaj la lito estu senmakula” (Heb 13:4). “Ne estas bone, ke la homo estu sola” (Gen 2:18), krom se li plenumas altnivelajn devojn en spiritaj sferoj, kaj tial Dio establigis edzecon (Gen 2:18-24). “Kiu trovis edzinon, tiu trovis bonon kaj ricevis favoron de la Eternulo” (Sent 18:22; 19:14). Komunan konkludon ni trovas en 1 Kor 7:1,2: “Estas bone por viro, ne tuŝi virinon. Sed pro malĉastaĵoj ĉiu viro havu propran edzinon, kaj ĉiu virino havu propran edzon” (kmp. v. 9).

La senco de tiuj ĉi versoj estas en tio, ke ĉiuj eksteredzecaj seksrilatoj estas rompo de geedzeca fideleco, adulto. Avertoj pri adulto kaj ĉiuj formoj de malmorala konduto ni povas trovi en la Nova Testamento, ekzemple, en Ag 15:20; Rom 1:29; 1 Kor 6:9-18; 10:8; 2 Kor 12:21; Gal 5:19; Ef 5:3; Kol 3:5; 1 Tes 4:3; Judas 7; 1 Pet 4:3; Ap 2:21. El tiuj ofte ripetataj avertoj ni povas konkludi, ke rompi tiel klare esprimitajn ideojn de Dio estas serioza kulpo. Dio povas pardoni pekon de momenta malforteco, pri kiu homo sincere pentas, ekzemple, la adulto de David kun Bat-Ŝeba, sed regulara adulto dum la tuta vivo devas esti kondamnita. Paûlo kelkfoje diris: “malĉasteco, malpureco, voluptemo... kaj aliaj similaj, pri kiuj mi avertas vin, kiel mi jam antaûe admonis vin, ke tiuj, kiuj tion faradas, ne heredos la regnon de Dio” (Gal 5:19,21), tial “Forkuru de malĉasteco (kmp. 2 Tim 2:22). Ĉiu peko, kiun homo faras, estas ekster la korpo; sed tiu, kiu malĉastas, pekas kontraû sia propra korpo” (1 Kor 6:18). Nuntempe preskaû en la tuta mondo estas akceptite, ke junaj paroj vivas kune antaû sia geedziĝo, ĝuante pri seksaj interrilatoj. Uzado por tiu socia fenomeno de la termino “Civitana geedzeco” por pravigi tion estas tute nekorekta. Geedzeco por la kredantoj devas konformi al la Dia difino. Ni do devas ne malpurigi geedzecan unuiĝon simile al tio, kiel faras homoj, kiuj falsas aû ignoras la ordonojn de Dio por kontentigi siakarnajn dezirojn. Ja geedzeco estas deklarita de Dio, ne de homo. Laû la Biblio geedzeco devas enhavi minimume tri kondiĉojn:
1. Geedziĝa ceremonio (ĝi povas esti eĉ tre simpla). La priskribo de edziĝo de Boaz kun Rut en Rut 3:9-4:13 montras, ke geeziĝo estas ne nur simpla aliĝo al interrilato, sed devas esti specifa momento, post kiu geedziĝo iĝas okazigita. Kristo estas komparata kun fianĉo, kaj la kredantoj - kun fianĉino, kun kiu li edziĝos ĉe sia dua alveno. Tiam okazos “la edziĝo de la Ŝafido” (Ap 19:7-9). La interrilatoj de edzo kaj edzino tipigas tiujn inter Kristo kaj la kredantoj (Ef 5:25-30); kiel interrilatoj de Kristo kun la kredantoj havos sian celebran feston, tiel same geedziĝo devas komenciĝi per nupto.
2. La geedzeca kunligo de Dio kun Izrael inkluzivis spiritan interkonsenton pri fideleco de unu al alia (Jeĥ 16:8), simile okazas kun la kredantoj ĉe geedziĝo.
3. Seksaj geedzaj interrilatoj estas necesaj por firma kaj feliĉa geedza vivo (Read 21:13; Gen 24:67; 29:21; 1 Reĝ 11:2). 1 Kor 6:15,16 klarigas, kial eksteredzecaj seksaj interrilatoj estas malvirtaj. Ĉar Dio unuigis geedzan paron kaj faris ilin “unu karno” (Gen 2:24). Portempaj kaj okazaj seksaj interrilatoj rompas tiun unuigon.
El tio sekvas, ke paroj, kiuj “vivas kune” antaû geedziĝo, fakte vivas en peko. Se ili ne leĝigos sian kunvivon aû se ili ne disiĝos, ili ne povas esti baptataj.

En iuj landoj de la evoluanta mondo forestas nocioj pri nupto aû geedziĝa kontrakto por ordinaraj homoj. Paro povas kunvivi dum multaj jaroj sen geedziĝa ceremonio kaj opinii sin geedziĝitaj. La aûtoro de tiuj ĉi linioj konsilas al tiu, kiu baptigos similajn personojn, klarigi al ili la aferon kaj konvinki ilin subskribi iun ajn geedziĝan interkonsenton. Tiu ĉi interkonsento devas esti registrita en konvena civitana oficejo kiel eble plej rapide.

Baptitaj homoj, havantaj nebaptitan edz(in)on, devas ne forlasi sian edz(in)on (1 Kor 7:13-15), sed devas ami ŝin (lin) kaj elmontri la veran kredon al Dio, kuraĝigante per sia korekta konduto sekvi lian (ŝian) ekzemplon (1 Pet 3:1-6).

La Dia leĝo pri geedzeco diras: “Viro forlasos sian patron kaj sian patrinon, kaj aliĝos al sia edzino, kaj ili estos unu karno” (Gen 2:24). Tiu ĉi celado al maksimuma intimeco inter viro kaj virino reprezentas nian celadon al maksimuma intimeco kun Kristo. Sed por tio necesas superi pekon kaj nian propran egoismon. Ju pli ni sukcesos pri tio, des pli feliĉaj ni estos, des pli plena estos nia unuiĝo kun Kristo kaj ankaû kun edz(in)o.

Tamen ni vivas en reala mondo de peko, kaj pro tio atingi plej altan gradon de sankteco, pri kiu diras la Biblio en la ekzemplo pri Dio kaj Kristo, por ni estas neeble. La idealon, al kiu ni devas esti celataj, indikas Gen 2:24: unu viro kaj unu virino devas vivi kune dum la tuta sia vivo.

Kredantoj devas kompreni, ke ne ĉiam eblas atingi tiun staton en nia propra vivo aû en la vivo de aliaj kredantoj; geedzoj povas havi diversajn opiniojn, malpaci, perdi komunecon, kaj kuna vivo povas fariĝi tute neebla. Kaj povas esti viro jam havis kelkajn edzinojn antaû sia baptiĝo, se li vivas en socio permesanta poligamion. Tiuokaze li devas restadi kun ili, sed ne preni novajn. La apostolo Paûlo, bone sciante la Diajn principojn kaj ankaû malfortan homan naturon, li allasis divorcon en esceptaj okazoj de nekunigebleco: “Edzino ne foriĝu de sia edzo (tamen, se ŝi foriĝas, ŝi restu senedza” (1 Kor 7:10-11).

Ĉi tiu konfirmo indikas al ideala varianto, sed la Skriboj ankaû diras pri cedoj rilate al principoj de geedzeco, se ili ne kontraûas al la Diaj principoj (ekzemple, peko de adulto). La konsilo de Paûlo en 1 Kor 7:10,11 similas al la konsilo en 1 Kor 7:27,28: “Ĉu vi estas ligita kun edzino? Ne serĉu malligon. Ĉu vi estas malligita je edzino? Ne serĉu edzinon. Sed se vi edziĝas, vi ne pekas”. Tamen intenca divorco akre kontraûas al la principo de Dio, ke viro kaj virino devas esti “unu karno”. La vortoj de Kristo estas tute klaraj: “Sed de la komenco de la kreo : Li faris ilin vira kaj virina. Tial viro forlasos sian patron kaj sian patrinon, kaj aliĝos al sia edzino, kaj ili estos unu karno. Sekve ili jam estas ne du, sed unu karno. Kion do Dio kunigis, tion homo ne disigu (per divorco)... Kiu forsendos sian edzinon kaj edziĝos kun alia, tiu adultas kontraû ŝi. Kaj se ŝi mem forsendos sian edzon kaj edziniĝos kun alia, ŝi adultas” (Mk 10:6-12).

En ĉiuj sferoj kaj precipe en seksaj interrilatoj la karno ĉiame strebas elserĉi pravigon por siaj naturaj deziroj. Homoj, kiujn trafis tentaj situacioj, povas serĉi forton kaj spiritan subtenon en la versoj, menciitaj en tiu ĉi parto. Iuj penas pravigi samseksemecon kiel naturaj seksaj deziroj. Sed antaû la okuloj de Dio tiuj ĉi agoj estas absolute malvirtaj fenomenoj. Kaj tion konfirmas Gen 2:24, kie estas dirite, ke Dio kunigas viron kun virino. Dio kreis helpanton al Adam Evan, sed ne kreis al li alian viron. Multfoje la Biblio malaprobas seksajn interrilatojn inter viroj. Tio estis unu el pekoj, pro kiuj estis detruita Sodom (Gen 18 kaj 19). Paûlo klare diris, ke homoj, kiuj faras tion, incitas la koleron de Dio kaj ili ne estos allasitaj en Lian Regnon (Rom 1:18-32; 1 Kor 6:9,10).

Tamen esti kulpa pri tiu ĉi faro tute ne signifas, ke Dio ne helpos en tiu ĉi okazo. Pri tiuj homoj Dio atentas ankaû. Dio estas pardonema kaj povas pardoni tiujn, kiuj, pentinte, Lin petegas pri pardono (Ps 130:4). La eklezio en Korinto havis kelkajn pentintajn malĉastulojn: “Estis kelkaj el vi; sed vi laviĝis (per baptiĝo). Sed vi sanktiĝis, sed vi justiĝis en la nomo de la Sinjoro Jesuo Kristo kaj en la Spirito de nia Dio” (1 Kor 6:11).

La plendo pro la manko de natura inklino al persono de kontraûa sekso fakte estas direktita kontraû Dio, tio signifas, ke Dio, malpermesinte samseksemecon, enmetis en nin ne supereblan deziron fari tion. Sed Dio “ne lasos vin esti tentataj super via forto” (1 Kor 10:13). Alkoholulo aû narkotulo ne povas vivi sen regula uzado de kemiaĵoj, sed kutime medicina helpo revenigas ilin al normala vivmaniero.

Samseksemuloj devas sekvi la saman vojon. Dio helpos al iliaj penoj. Sed se ili tute cedis al deziregoj de la karno, Dio faros al ili la samon, kion Li faris al la Izrael en la pasinteco: “Dio fordonis ilin al malhonoraj pasioj; ĉar iliaj virinoj ŝanĝis la naturan uzadon en kontraûnaturan; kaj tiel same ankaû la viroj, forlasante la naturan uzadon de la virino, brulis en sia volupto unu al alia, kaj viroj kun viroj faris hontindaĵon kaj ricevis en si mem la taûgan rekompencon de sia malvirto” (Rom 1:26,27).

Nur iu tute senigita je vidkapablo povas ne vidi en tio ĉi senduban profeton pri AIDS kaj aliaj malsanoj, transportataj per seksa vojo, kaj kiuj nun plenigas nian malĉastan mondon.


11.5 INTERKOMUNIKADO
La grekaj vortoj, tradukitaj kiel “komunikado, interkomunikado”, signifas ĉefe ion komunan, komunajn interrilatojn, komunan union. Sciante kaj sekvante la vojojn de Dio, ni interrilatas kun Li kaj kun ĉiuj aliaj, kiuj estas “en Kristo”. Paûlo rememorigas al ni: “Ne forgesu la bonfaradon kaj kunulecon (interkomunikadon)” (Heb 13:16). Fil 1:5 diras pri nia “partopreno en la evangelio”, sekve, la bazo de nia interrilato estas doktrino de la vera Evangelio. Tial valoro de spiritbazitaj interrilatoj superas ĉiujn aliajn homajn interilatojn. Kaj por tiu spirita interkomunikado kun aliaj kredantoj la veraj kredantoj faras longdistancajn vojojn, skribas leterojn, interŝanĝas telefonparolojn, vizitas izolitajn kredantojn.

Unuavice, certe, nia interkomunikado okazas dum kunvenoj por dispecigo de pano. La fruaj kredantoj “persistis en la instruo de la apostoloj kaj en la kunuleco, en la dispecigo de pano kaj en preĝoj... dispecigante panon... kun ĝojo kaj unueco de koro” (Ag 2:42, 46). Tiuj simboloj reprezentas nian esperon, kiu nin kunigas en “unueco de koro”. “Ĉu ne estas la kaliko de beno, kiun ni benas, partopreno en la sango de Kristo? Ĉu ne estas la pano, kiun ni dispecigas, partopreno (interrilato) en la korpo de Kristo? Pro tio, ke ni... estas unu pano, unu korpo” (1 Kor 10:16,17). Tial ni devas partopreni tiujn ĉi simbolojn de la oferdono de Kristo kune kun tiuj, kiuj “partoprenas en la korpo de Kristo”, nur kun tiuj, kiuj estas konvene baptitaj al Kristo, sciante la veron. Estus malsanktigo, se ni dividus tiujn ĉi simbolojn kun iuj aliaj.

Johano skribis, ke li dividis la evangelion pri la eterna vivo kun aliaj “por ke vi ankaû havu kunulecon kun ni; kaj nia kunuleco estas kun la Patro kaj kun Lia Filo Jesuo Kristo” (1 Joh 1:2,3). Tio montras, ke interkomunikado estas bazita sur komuna kompreno de la vera Evangelio, kaj sekve, montras nian personan interligon kun Dio kaj Jesuo. Ju pli ni aplikas la Evangelion en nia vivo, superante niajn pekajn dezirojn kaj ju pli ni progresas en kompreno de la Vorto de Dio, des pli estos intima nia interligo kun Dio kaj Kristo.

Tamen nia interkomunikado kun Dio kaj Kristo kaj aliaj kredantoj dependas ne nur de nia kompreno de la doktrinoj de la Vero, sed ankaû la tuta nia vivmaniero devas konformi al la principoj, esprimitaj en ili. “Dio estas lumo, kaj da mallumo estas en Li neniom. Se ni diras, ke ni havas kunulecon kun Li, kaj iradas en la mallumo, ni mensogas, kaj ne faras la veron, sed se ni iradas en la lumo, kiel Li estas en la lumo, ni havas kunulecon unu kun la alia, kaj la sango de Jesuo, Lia Filo, nin purigas de ĉia peko” (1 Joh 1:5-7).

“Iradas en mallumo” rilatas al vivmaniero, al kiu estas kontraûstarigita “iradas en la lumo”, t. e. vivo en Dio, laû Lia Vorto (Ps 119:105; Sent 4:18). “Mallumo” ne signifas niajn okazajn pekojn de malfirmeco, ĉar en la sekva verso ni legas: “se ni diras, ke pekon ni ne havas, ni nin trompas kaj la vero (t. e. la Vorto de Dio – Joh 17:17; 3:21; Ef 5:13) ne estas en ni (1 Joh 1:8).

Tio evidentigas, ke interrilatoj rompiĝas, se kredantoj deflankiĝas de la sanktaj doktrinoj aû ilia vivmaniero kontraûas al la klara instruo de la Biblio: “ne partoprenu kun la senfruktaj faroj de mallumo, sed prefere refutu ilin” (Ef 5:11). Ĉiuj fortoj devas esti uzataj por revenigi ilin al la vero, laû la ekzemplo de la paŝtisto, kiu serĉis perditan ŝafon (Lk 15:1-7). Se la frato aû fratino persistas en falsa instruo aû en sia malbona konduto, necesas ĉesigi interkomunikiĝon kun li (Mt 18:15-17). Praktike tio efektiviĝas post konversacio inter respondecaj anoj de eklezio kaj la deflankiĝinto. Sed necesas emfazi, ke tio okazas nur en okazo de nekaŝita akcepto de falsa doktrino aû persista peka vivmaniero. Homo devas esti certigita, ke pro lia deflankiĝo de la Biblia doktrino, restas nenio komuna inter ni kaj li kaj necesas rompi nian interkomunikiĝon.

Unu el la plej klaraj citaĵoj koncerne al interkomunikiĝo estas 2 Kor 6:14-18: “Ne estiĝu kunjuguloj maltaûge kun nekredantoj; ĉar kian partoprenon havas justeco kun maljusteco? Aû kian komunaĵon havas lumo kun mallumo?.. Tial Eliru el inter ili, kaj estu apartaj, diras la Eternulo... Kaj Mi vin akceptos, Kaj Mi estos por vi Patro, Kaj vi estos Miaj filoj kaj filinoj, diras la Eternulo Plejpotenca”.

Ni jam scias, ke la Vorto de Dio estas lumo. Ĉi tiuj versoj klarigas, kial ni devas eviti interkomunikiĝon kun eklezioj, kiuj instruas pri falsaj doktrinoj, kial ni devas eviti geedziĝon kun tiuj, kiuj ne scias la Veron kaj kial ni devas rifuzi vivmanieron, akceptitan en la mondo. Rezulte de nia apartiĝo de la mondo ni akiras mirindan honoron iĝi la veraj filoj kaj filinoj de Dio, iĝi ano de tutmonda familio de homoj, kiuj havas la saman parencecon – niaj gefratoj. Estas nur “unu karno”, t. e. unu vera eklezio (Ef 1:23), bazita sur tiuj, kiuj havas la saman esperon – unu Dio, unu baptiĝo, kaj “unu fido”, t. e. verajn doktrinojn, kiuj konsistigas unu fidon (Ef 4:4-6).

Tute ne eblas esti parto de “unu korpo” kaj santempe interkomunikiĝi kun aliaj religiaj organizoj, kiuj ne sekvas la veran kredon. Sciante, ke lumo havas nenion komunan kun mallumo, ni devas apartiĝi de mallumo kaj “iradi en lumo”.

Se ni plene kaj sincere akceptas ĉiujn doktrinojn de la vero, rivelita en la Skribo, ni vidos, ke tiuj, kiuj nomas sin kristanoj, sed predikas falsan doktrinon, havas ne pli da interrilato kun Dio, ol ateistoj.

Se vi legis tiujn ĉi lecionojn atente, vi konvinkiĝis, ke ni ne povas resti duon-voje en nia interrilato (interkomunikiĝo) kun Dio. Aû ni devas esti en Kristo per baptiĝo en lia nomo, aû ni estos ekstere de li. Aû ni estas en la lumo, komprenante la veran doktrinon kaj praktike obeante al ĝi, aû ni estas en mallumo. Ne eblas aparteni samtempe al du antagonistaj unuiĝoj.

Nia scio pri tio devigas nin esti respondecaj antaû Dio. Ni jam ne povas vivi, kiel ni vivis antaûe, kiel daûras vivi ceteraj homoj de la mondo. Dio atentas pri ni. Dio, Jesuo Kristo kaj ĉiuj veraj kredantoj atendas de vi la veran decidon. Dio, Lia Filo kaj ni ĉiuj laû niaj fortoj estas pretaj helpi al vi – Dio eĉ fordonis Sian Filon por ni. Nun via savo dependas de via propravola decido akiri la grandan Esperon, donatan al vi nune.


ĈAPITRO 11: Demandoj
1. Kiaj ŝanĝoj okazas en la vivo kiam oni baptiĝas?
2. Kion signifas “sankteco”?

  1. Apartiĝo de ne kredantoj

  2. Apartiĝo de peko kaj aliĝo al aferoj de Dio

  3. Vizitadi preĝejon

  4. Fari bonon al aliaj homoj

3. Kiaj metioj aû profesioj estas netaûgaj por vera kristano?


4. Kion signifas la vortoj “sanktulo” kaj “eklezio”?
5. Kiuj el la subaj eldiroj estas veraj rilate al dispecigo de pano?

  1. Ni devas okazigi tion ĉiusemajne

  2. Ni devas okazigi tion unufoje en jaro ĉe Pasko

  3. La pano kaj vino iĝas laûlitere la karno kaj sango de Jesuo

  4. La pano kaj vino reprezentas la karnon kaj sangon de Jesuo

6. Kiuj el la subaj asertoj rilate al geedziĝo estas veraj?



  1. Ni devas edz(in)iĝi nur kun veraj kredantoj

  2. Divorco estas permesita por kredantoj

  3. Kredantaj homoj, havantaj nekredantajn edz(in)on devas resti en geedzeco

  4. En geedzeco la viro reprezentas Kriston kaj la virino reprezentas la kredantojn

7. Ĉu virino rajtas instrui en eklezio?


8. Se vi eksciis la veron kaj baptiĝis, ĉu daûrigos vi interrilatojn kun eklezioj, kiuj ne sekvas la veran doktrinon?
SUPLEMENTO 1: Resumo De Bazaj Bibliaj Doktrinoj
1. DIO

    1. Estas persona estaĵo, nomita Dio,

    2. Kiu estas kaj justa kaj indulgema,

    3. Kaj havas realan personan ekziston,

    4. Kies bildon ni portas.

    5. La anĝeloj estas Liaj senditoj,

    6. kiuj ne povas peki,

    7. kiuj partoprenas Lian naturon.

    8. La kristana Espero estas ricevo de la naturo de Dio en korpa formo ĉe la reveno de Kristo.



2. LA SPIRITO DE DIO

    1. La Spirito de Dio estas Lia potenco, spiro kaj menso,

    2. per kiu Li efektivigas ĉion

    3. kaj estas ĉieĉeestanta.

    4. La Sankta Spirito ankaû estas uzata por efektivigi specialajn celojn.

    5. En diversaj tempoj en la pasinteco homoj posedis la miraklajn donacojn de la Spirito.

    6. Nuntempe ili ne estas haveblaj,

    7. la potenco de Dio nun estas elmontrata al ni per Lia Vorto.

    8. La Sankta Spirito ne devigas homojn esti spirituloj kontraû ilia volo.

    9. La Biblio estas tute inspirita de Dio per la Spirito.

    10. La Biblio estas nia sola aûtoritato en niaj rilatoj kun Dio.


3. LA PROMESOJ DE DIO

    1. La Evangelio estis predikita per la promesoj, faritaj al la patroj de judoj.

    2. La semo de la virino en Gen 3:15 reprezentas Kriston, kiu portempe estis frapita de peko, t. e. de la semo de la serpento.

    3. Plenume de la Diaj promesoj, la planedo Tero neniam estos detruita.

    4. La semo de Abraham kaj de David estis Kristo;

    5. ni povas esti en Kristo per kredo kaj baptiĝo,

    6. por ke ĉi tiuj promesoj povu rilati ankaû al la veraj kredantoj.


4. DIO KAJ MORTO

    1. Laû sia naturo homo estas pekema kaj mortema,

    2. malbenita pro la peko de Adam.

    3. Kristo havis tiun homan naturon.

    4. La “animo” rilatas al ni, al nia korpo, menso aû persono.

    5. La spirito rilatas al nia viva forto/spirito kaj karaktero.

    6. Morto estas stato de senkonscieco.

    7. Ĉe la reveno de Kristo, korpe relevigitaj estos nur tiuj, kiuj sciis pri la vera Evangelio kaj respondecas pri sia respondo.

    8. Ni estos juĝataj laû nia scio pri, kaj obeo al la vorto de Dio.

    9. Senmorteco estos donita ĉe la tribunala seĝo.

    10. La puno por la respondecaj pekuloj estos eterna morto.

    11. “Infero” estas la tombo.

    12. “Gehena” estis loko apud Jerusalem, kie oni bruligadis rubojn kaj krimulojn.


5. LA REGNO DE DIO

5.1 En la pasinteco la regno de Dio estis la popolo de Izrael.

5.2 Nune ĝi ne ekzistas, sed kiam revenos Kristo, ĝi estos restarigita

5.3 kiel la tutmonda Regno sur la tero, kiun regos Kristo je la nomo de Dio.

5.4 Dum la unuaj 1000 jaroj de la Regno ordinarajn mortemulojn regos Kristo kaj la veraj kredantoj.

5.5 Sekve, la Regno ne estas nun politike starigita.



5.6 Ni estas savitaj per graco pro nia fido, ne pro niaj agoj.
6. DIO KAJ MALBENO

    1. La vorto “diablo” signifas falsan akuzanton aû kalumniulon.

    2. “Satano” signifas “kontraûulo”,

    3. kiu povas rilati kaj al bonaj kaj al malbonaj homoj.

    4. Simbole la diablo kaj satano povas signifi pekon kaj la karnon, aû la homan naturon.

    5. La serpento en Eden estis laûlitera besto;

    6. la skribojn en Genezo pri la kreado kaj falo de la homo necesas kompreni laûlitere, ne simbole.

    7. “Demonoj”, kiel pekaj spiritoj, foririntaj animoj aû fortoj de peko, ne ekzistas.

    8. “Elpelo de demonoj”, kiun Kristo okazigis, signifas la resanigon de mensmalsanuloj.

    9. La nomo Lucifero ne signifas pekeman anĝelon.

    10. Dio estas ĉiopova. Li ne dividas sian povon kun iu ajn pekema estaĵo, kiu kontraûstaras al Liaj vojoj.

    11. Ĉiuj feliĉoj kaj malfeliĉoj en la vivo de kredantoj devenas de Dio, ne de pekema estaĵo, nomata la diablo.

1   ...   12   13   14   15   16   17   18   19   20


Elŝuti 1.2 Mb.

  • 11.4 GEEDZECO
  • 11.5 INTERKOMUNIKADO
  • ĈAPITRO 11: Demandoj
  • SUPLEMENTO 1: Resumo De Bazaj Bibliaj Doktrinoj 1. DIO
  • 2. LA SPIRITO DE DIO
  • 3. LA PROMESOJ DE DIO
  • 5. LA REGNO DE DIO
  • 6. DIO KAJ MALBENO

  • Elŝuti 1.2 Mb.