Unua paĝo
Nia teamo
Kontaktoj
Pri ni

    ĉefpaĝo


Lauda della crocefissione

Elŝuti 40.89 Kb.

Lauda della crocefissione




Dato24.11.2017
Grandeco40.89 Kb.

Elŝuti 40.89 Kb.


LAUDA DELLA CROCEFISSIONE

 
Nunzio:

Donna de paradiso,

lo tuo figliolo è priso,

Iesu Cristo beato.
Accurre, donna, e vide

che la gente l’allide!

Credo che lo s’occide,

tanto l’on flagellato.

 

Madonna:

Como esser porria,

che non fe’ mai follia,

Cristo, la spene mia,

om l’avesse pigliato?

 

Nunzio:

Madonna, ell’è traduto,

Iuda sì l’ha venduto;

trenta denar n’ha ‘vuto,

fatto n’ha gran mercato.

 

Madonna:

Succurri Magdalena!

Ionta m’è adosso pena!

Cristo figlio se mena,

com’è annunziato.

 

Nunzio:

Succurre, donna, aiuta,

ca ‘l tuo figlio se sputa

e la gente lo muta;

honlo dato a Pilato.

 

Madonna:

O Pilato, non fare

el figlio mio tormentare,

ch’io te pozzo mustrare

como a torto è accusato.

 

Folla:

Crufige, crucifige!

Omo che se fa rege,

secondo nostra lege

contradice al senato.


Madonna:

Prego che me ‘ntennate,

nel mio dolor pensate;

forsa mo’ ve mutate

de che avete pensato.
Nunzio:

Traàm for li ladruni,

che sian suoi compagnuni:

de spine se coroni,

ché rege s’è chiamato!

 

Madonna:

O figlio, figlio, figlio,

figlio, amoroso giglio!

figlio, chi dà consiglio

al cor mio angustiato?


Figlio, occhi iocundi,

figlio, co’ non respundi?

figlio, perché t’ascundi

al petto o’ si’ lattato?

 

Nunzio:

Madonna, ecco la cruce,

che la gente l’aduce,

ove la vera luce

dèi essere levato.

 

Madonna:

O croce, che farai?

El figlio mio torrai?

Como tu ponirai

chi non ha en sé peccato?

 

Nunzio:

Succurri, piena de doglia,

ca ’l tuo figliol se spoglia:

la gente par che voglia

che sia martirizzato!

 

Madonna:

Se i tollete el vestire,

lassatelme vedere,

come el crudel ferire

tutto l’ha ensanguenato!



Nunzio:

Donna, la man li è presa,

e nella croce è stesa;

con un bollon l’hon fesa,

tanto lo ci hon ficcato.
L’altra mano se prende,

e nella croce se stende,

e lo dolor s’accende,

ch’è più moltiplicato.

 

Donna, li pè se prenno



e chiavellanse al lenno;

onne iontur’aprenno,

tutto l’hon sdenodato.

 

Madonna:

E i’ comenzo el corrotto:

figlio, lo mio deporto,

figlio, chi me t’ha morto,

figlio mio dilicato?


Meglio averiano fatto

che’l cor m’avesser tratto,

che ne la croce è tratto,

stace desciliato!

 

Gesù:

Mamma, ove si’ venuta?

Mortal me dai feruta,

ca ‘l tuo pianger me stuta,

che ‘l veio sì afferrato.

 

Madonna:

Figlio, che m’aio anvito,

figlio, pate e marito!

Figlio, chi t’ha ferito?

Figlio, chi t’ha spogliato?

 

Gesù:

Mamma, perché te lagni?

Voglio che tu remagni,

che serve ei miei compagni,

ch’al mondo aio acquistato.

 

Madonna:

Figlio, questo non dire:

voglio teco morire;

non me voglio partire

fin che mo’ m’esce ‘l fiato.


Ch’una aiam sepoltura,

figlio de mamma scura:

trovarse en afrantura

mate e figlio affocato!

 

Gesù:

Mamma col core afflitto,

entro le man te metto

de Ionne, mio eletto:

sia tuo figlio appellato.
Ioanni, esto mia mate:

tollela en caritate,

aggine pietate,

ca ‘l cor sì ha forato.

 

Madonna:

Figlio, l’alma t’è ‘scita,

figlio de la smarrita,

figlio de la sparita,

figlio attossecato!
Figlio bianco e vermiglio,

figlio senza simiglio,

figlio, a chi m’apiglio?

Figlio, pur m’hai lassato!


Figlio bianco e biondo,

figlio volto iocondo,

figlio, perché t’ha ‘l mondo,

figlio, così sprezzato?


Figlio dolze e piacente,

figlio de la dolente,

figlio, hatte la gente

malamente trattato!


Ioanni, figlio novello,

mort’è lo tuo fratello:

ora sento ‘l coltello

che fo profitizzato.


Che moga figlio e mate

d’una morte afferrate:

trovarse abbraccecate

mate e figlio impiccato.



Jacopone da Todi
LA PLORO DE LA MADONO

Anoncisto:

Aŭdu, virino dia,

kaptita filo via,

estas, Jezu’ beata.


Venu, virino, ekkoni:

forte lin batas oni,

volas mortigon doni,

li estas skurĝegata.


Madono:

Kiel ajn tio estas,

se kulp’ en li ne nestas,

kaj oni lin arestas,

Kristo, esper’ amata?
Anoncisto:

Madon’, perfido venis:

Judas’ la vendon tenis,

tridek denarojn prenis

premio de l’ merkato.
Madono:

Min helpu, Magdalena:

venis novaĵ’ ĉagrena:

estas, laŭ diro jena,

Kristo, la fil’, batata.
Anoncisto:

Virino, help’ necesas:

insulti lin ne ĉesas

oni, sed lin adresas

al juĝo de Pilato.
Madono:

Pilato, ne konsentu,

ke oni lin turmentu,

ĉar pruvojn mi prezentus:

li estas misjuĝata.
Popolo:

Al li la kruco-streĉo:

kiu sin diras reĝo,

agas, laŭ nia leĝo,

kontraŭe de l’ Senato.
Madono:

Li aŭdu, mi esperas:

kaj vi ne plu koleras,

se vi nur konsideras

pri mia kor’ premata.
Anoncisto:

Ŝtelistojn oni tiras,

kiuj kunule iras.
Popolo:

Kiu sin reĝo diras,

estu per dorn’ kronata!
Madono:

Ho filo, filo, filo,

filo, lilia brilo,

ĉu eblas nun konsilo

al mia kor’ ŝirata?
Ho filo, ĝojo sola,

vi restas senparola:

de l’ nutra brust’ konsola

vi tenas vin kaŝata.


Anoncisto:

La kruco jen, Madono:

ĝin portas garnizono,

kie la vera bono

nun estas alfiksata.
Madono:

Ĉu kruc’, vi persekutos

kaj l’ filon ekzekutos?

Kaj kion vi imputos

kontraŭ senpeka stato?
Anoncisto:

Venu, jen kio estas:

la homoj lin malvestas

kaj ili pete gestas,

ke estu li najlata.
Madono:

Ho jes, lin metu nuda,

ke mi lin vidu tuta:

kiel pro l’ bato kruda

li estas sangŝutata!

Anoncisto:

La manon oni kaptas,

ĝin al la kruc’ adaptas,

per najlo fende traktas:


ĝi estas traborata.
Kaj jen la man’ alia

fiksa al kruco fia:

doloro iĝas plia,

ĉar nun duobligata.


Jen fiksa krur’ post kruro

sur ligno de torturo:

ĉiu artikstrukturo

estas en li streĉata.


Madono:

Jen mia plor’ amara:

ho filo, filo kara,

ho filo senkompara,

de kiu mortigata?
Pli bone oni agus,

se oni min trasagus,

ol vin kruele plagus

sur kruco ĉagrenata.


Kristo:

Patrino, ĉu vi ĉea?

Ĝi estas vundo pleja,

ĉar premas min la trea

dolor’ de vi montrata.
Madono:

Mi ploras ja sen ĉeso:

vi, filo, patro, edzo:

filo, kun ĉi krudeco

de kiu, fil’, traktata?
Kristo:

Patrin’, for la lamento;

vi restos por atento

kaj zorgo de la gento

en mond’ de mi savata.
Madono:

Kion, ho fil’, vi diras?

Kunmorti mi deziras:

mi restas, ĝis mi spiras,

nur apud vi kroĉata.
En unu tombo sola,

fil’ de patrino plora,

restos en kun’ dolora

patrin’ kaj fil’ kompata.


Kristo:

Patrin’, dolora amo,

restos en via mano

la plejamat’, Johano:

li estu fil’ nomata.
Johan’, mian patrinon

prenu ĉe vian sinon:

donu konsol-esprimon

al ŝia kor’ ŝirata.


Madono:

Filo, vi estas morta,

filo de la missorta,

filo de la senforta,

ho filo venenata;
blanka kaj ruĝa filo,

ho filo sen similo,

ho fil’, kia helpilo

filo, al mi lasata?


Ho filo blonda, blanka,

filo, vizaĝ’ senmanka,

filo, al vi maldanka

estis la mond’ malŝata.


Ho filo dolĉa, bela,

filo de la sufera,

en manier’ kruela

ho filo mistraktata.


Johano, fil’ alia,

jen mortis frato via!

De l’ profetita fia

tranĉil’ estas borata


kun filo la patrino

en sama mort-destino:

restas en unu fino

patrin’ kaj fil’ ligata.


Jacopone da Todi, trad. Enrico Dondi

(el “Itala antologio”)


Elŝuti 40.89 Kb.

  • LA PLORO DE LA MADONO

  • Elŝuti 40.89 Kb.