Unua paĝo
Nia teamo
Kontaktoj
Pri ni

    ĉefpaĝo


Kvara eldono

Elŝuti 0.55 Mb.

Kvara eldono




paĝo2/9
Dato22.08.2017
Grandeco0.55 Mb.

Elŝuti 0.55 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9

HAMLETO

Hodiaŭ mi kun vi en nokto staros; Denove eble venos la fantomo.



HORACIO

Ĝi certe venos.



HAMLETO

Kaj se ĝi aperos En l’ eksteraĵ’ de mia nobla patro,  Al ĝi mi ekparolos, se eĉ tuta Al mi minacus la infero. Vin Mi ĉiujn petas, se ĝis nun silentis Vi pri l’ apero, tenu ankaŭ plu Ĝin en sekreto; kaj al ĉio, kio Okazos eble en la nokto, havu Okulojn kaj orelojn, sed ne buŝon. Per mia amo mi vin rekompencos. Adiaŭ do! en la dekdua horo Sur la teraso mi vin revizitos.



ĈIUJ

Al via princa moŝto niaj servoj!



HAMLETO

Ne, via amo, kiel al vi mia. Adiaŭ do! (Horacio, Marcello kaj Bernardo foriras.) Spirit’ de mia patro En bataliloj! Mi supozas ion Malbonan. Ho, se venus jam la nokto! Ĝis tiam do trankvile! Malbenaĵoj Kaj krimoj venas al la lum’ de l’ tago, Se eĉ murego tera ilin kovras. (Foriras).



SCENO III

Ĉambro en la domo de Polonio. Laerto kaj Ofelio eniras.



LAERTO

Pakaĵo mia estas sur la ŝipo. Adiaŭ, fratineto! Se vi havos Okazon, ne forgesu al mi skribi Pri via farto.



OFELIO

Ĉu vi tion dubas?

 

LAERTO

Sed pri Hamleto kaj pri lia amo Konsilas mi al vi, vi ĝin rigardu, Kiel kapricon kaj nur kiel ludon De juna sango; bela violeto En la printempo: frue elkreskinta, Sed ne konstanta,—dolĉa, sed ne daŭra, Odoro, ĝuo de momento unu, Nenio pli.



OFELIO

Nenio pli?



LAERTO

Jes, tiel Vi ĝin rigardu. La natur’, kreskante, Grandiĝas pli ne sole per la korpo Kaj per la forto de la sama sento; Kun la kreskado de la tempo ofte Ŝanĝiĝas la spirito kaj la servo Interne. Nun li eble amas vin; Nek trompo nek malico nun makulas La virton de l’ animo lia: tamen Memoru vi, ke en la rango lia De sia volo li ne estas mastro. Li mem ja estas sklav’ de sia stato; Ne povas li, kiel la simplaj homoj, Por si elekti: de elekto lia Dependas farto de la tuta regno,— Li tial devas gvidi la elekton Per la aprob’ kaj voĉo de la korpo, Al kiu li mem servas kiel kapo. Se li nun diras, ke li amas vin, Prudente estas, ke vi al li kredu Nur tiom, kiom povas li plenumi La vorton sian,—tio estas tiom, Kiom permesas la komuna voĉo  De tuta la Danujo. Ekmemoru, En kia grad’ honoro via povas Suferi, se aŭskultos tro kredeme Vi lian kanton, se la koron vian Vi perdos kaj al lia persistado Malkovros la trezoron vian ĉastan. Vi timu ĝin, fratino mia kara, Evitu flaman mezon de la amo, Atakon kaj atencon de deziro! Knabin’ plej ĉasta perdis jam modeston, Se al la lun’ ŝi montris sian ĉarmon. Eĉ virto ne evitas kalumnion, L’ infanojn de printempo ofte mordas La verm’ ankoraŭ en la burĝoneco, Kaj al la frua roso de juneco Spiret’ venena estas plej danĝera. Vin gardu do! Tim’ donas garantion. Por la juneco ĉie staras retoj.



OFELIO

La sencon de l’ instruo via bona Konservos mi, por gardi mian bruston; Sed, bona mia frato, vi ne agu Simile al la predikistoj, kiuj Predikas krutan vojon al ĉielo, Dum ili mem senzorge kaj volupte Sur flora vojo de gajeco paŝas, Mokante pri prediko sia propra.



LAERTO

Ne timu! Tamen mi tro longe restis.— La patro venas jen! (Polonio eniras.) (Al Polonio) Duobla beno Sendube duobligas la feliĉon: Dank’ al okazo mi denove povas Adiaŭ al vi diri.

 

POLONIO

Vi ankoraŭ La domon ne forlasis? Al la ŝipo! La vento blovas helpe al la vojo, Kaj oni vin atendas. Nu, akceptu Denove mian benon. (Li metas la manon sur la kapon de Laerto.) Kaj memoru Regulojn, kiujn mi al vi instruis: Ne ĉian penson metu sur la langon, Ne donu tuj al ĉia penso faron. Afabla estu, sed ne tro kredema. Al la amiko saĝe elektita Kunforĝu vin en fera fideleco, Sed gardu vian manon de la premo De ĉiu renkontota bona frato. Vi gardu vin de ĉia malpaciĝo; Se vi ĝin ne evitos,—tiam agu Fortike, ke la malamik’ vin timu. Al ĉiu servu per orelo via, Sed ne al ĉiu servu per la buŝo. Konsilojn ĉiam prenu vi de ĉiu, Sed propran juĝon en la kapo tenu Laŭ via mon’ mezuru vian veston, Sed ĉio estu takta kaj konvena; Vin vestu bone, sed ne kiel dando: Laŭ vest’ ekkonas oni ofte viron, La homoj altastataj en Francujo En tiu punkto estas tre zorgemaj. Ne prenu prunte kaj ne prunte donu: Per pruntedono ofte oni perdas Krom sia havo ankaŭ la amikon, Kaj pruntepren’ kondukas al ruino De la mastraĵo. Antaŭ ĉio estu Fidela al vi mem,—de tio sekvos,  Ke vi ne estos ankaŭ malfidela Al la aliaj homoj. Nun adiaŭ, Kaj mia beno vin akompanadu!



LAERTO

Adiaŭ, mia patro kaj sinjoro!



POLONIO

Jam tempo. Iru, oni vin atendas.



LAERTO

Adiaŭ, Ofelio, kaj memoru Pri tio, kion diris mi al vi!



OFELIO

Mi bone ŝlosis ĝin en mia kapo, Kaj la ŝlosilon mi al vi fordonas.



LAERTO (al Polonio kaj Ofelio)

Adiaŭ! (Foriras.)



POLONIO

Kia estas la konsilo, Pri kiu li parolis?



OFELIO

Pri Hamleto, Pri la reĝido.



POLONIO

Ha, jes, ĝustatempe! Mi aŭdis, ke en lasta temp’ Hamleto Al vi komencis montri amikecon Kaj ke vi mem apartan afablecon Al li montradis. Se ĝi estas vero— Mi aŭdis ĝin en formo de averto— Mi devas al vi diri, ke vi mem Kredeble ne komprenas tute klare Danĝeron, kiu al filino mia Kaj al honoro via nun minacas. Kiel vi estas unu kun la dua? La veron al mi diru!

 

OFELIO

De mallonge Al mi li ripetadis kelkajn fojojn, Ke li estimas min.



POLONIO

Ha, ha! Estimo! Parolo de nesperta knabineto! Kaj kredas vi al la «estimo» lia?



OFELIO

Mi mem ne scias, kiel pri ĝi pensi.



POLONIO

Nu, aŭdu do! Vi estas tre malsaĝa, Ke vi akceptas por kontanta mono La vortojn, kiuj vere ne enhavas Eĉ plej malgrandan indon. Vi vin tenu Prudente kaj singarde, ĉar alie La malsaĝeco via la grandega Vin pereigos!



OFELIO

Li al mi proponis La amon sian pure kaj honeste.



POLONIO

Jes, pure kaj honeste! Vi, senkapa!



OFELIO

Li ĵuris al mi, patro mia kara, Per ĉiuj sanktaj ĵuroj de ĉielo.



POLONIO

Kaptiloj por la birdoj! Mi ja scias, Ke se la sango bolas, tiam lango La ĵurojn ne avaras. Ho, filino, Ne prenu vi por fajro tiun flamon,— Ĝi lumas, sed ĝi tute ne varmigas, Ĝi estingiĝas tuj, ne supervivas Eĉ la minuton de la promesado. De nun kun via virga afableco  Avaru pli; la paroladon vian Vi ŝatu pli, ne estu tute preta Tuj laŭ ordono! La reĝid’ Hamleto Ankoraŭ estas juna, kaj li havas Pli grandan liberecon, ol al vi Donata povas esti. Ofelio, Mallonge mi sed klare al vi diras: Ne kredu al ĵurado lia; ĵuroj Similaj estas trompaj delogantoj, Antaŭparoloj de tre pekaj petoj; Promesojn piajn ili hipokritas, Por pli sukcese veni al la celo. Per unu vorto: nun vi eĉ minuton Ne restu en intima parolado Kun la reĝid’ Hamleto! Ne kuraĝu Forgesi mian tiun ĉi ordonon! Nun iru!



OFELIO

Mi obeos, mia patro. (Ambaŭ foriras.)



SCENO IV

La teraso antaŭ la palaco. Hamleto, Horacio kaj Marcello venas.



HAMLETO

Ho, kiel akra estas la aero!



HORACIO

Jes, princo, blovas vento malvarmega.



HAMLETO

Kioma horo?



HORACIO

Baldaŭ la dekdua.

 

MARCELLO

Ne, ne, jam la dekdua horo batis.



HORACIO

Ĉu efektive? Mi ne aŭdis. Sekve Alproksimiĝas jam la temp’, en kiu Aperas ordinare la spirito. (Post la sceno estas aŭdataj tamburado kaj ektondro de pafilego.) Ha, kion tio ĉi signifas, princo?



HAMLETO

La reĝo diligente nun pasigas La nokton en gajega festenado; Kaj ĉiun fojon, kiam li eltrinkas Pokalon, pafilegoj al la mondo Anoncas la grandfaron de la reĝo.



HORACIO

Ekzistas tia moro?



HAMLETO

Jes, sendube. Sed pensas mi, ke estas pli honore Forgesi tian moron, ol ĝin sekvi. La brua kaj diboĉa festenado Alportis al ni tre malbonan gloron Ĉe la popoloj de la tuta mondo. Drinkistoj oni nomas nin insulte; Kaj tiu ĉi makulo malpurigas La gloron de plej grandaj niaj faroj. Similan sorton ofte ankaŭ havas Privataj homoj, se sen propra kulpo Makulon ian ili de naturo Ricevis; se ekzemple de naskiĝo— En kio ne ilia vol’ ja estis— Ilia sango estas tro bolanta, Rompanta ofte digon de prudento; Aŭ se kutimo ilin malbonigis,— La mond’ ilin atakas sen kritiko,  Se eĉ iliaj virtoj estas puraj Kaj multenombraj. Grajno da malbono Por la okul’ de l’ mondo ofte kovras La tutan indon de plej bona homo.

(Aperas la spirito en armaĵo.)

HORACIO

Ho, vidu, princo, ĝi aperas!



HAMLETO

Dio! Defendu nin, anĝeloj de ĉielo! (Li staras kelkajn minutojn senmove.) Spirito sankta, aŭ demon’ terura, Ĉu el ĉielo aŭ el la infero, Ĉu vi intencas bonon aŭ malbonon,— Aperis vi en tia nobla formo, Ke mi paroli devas. Ho, Hamleto, Ho, patro, ho vi, reĝo de Danujo, Respondu! Ho, ne lasu min perei En nesciado! Diru al mi, kial Sin levis el la tombo viaj ostoj? Kaj la ĉerkujo, kien ni trankvile Vin metis, kial ĝi malfermis nun La pezan sian buŝon de marmoro, Por vin elĵeti? Kion ĝi signifas, Ke vi, senviva korpo, en armaĵo Denove venis en la lunan lumon, Por ektimigi nin, malsaĝajn homojn, Kaj nin ataki per teruraj pensoj Ne klarigeblaj por l’ animo nia? Por kio! Diru! Kial? Kion fari?

(La spirito faras signojn al Hamleto.)

HORACIO

Li vokas vin, ke iru vi kun li, Li kvazaŭ volas ion komuniki Nur al vi sola.

 

MARCELLO

Kun afablaj gestoj Li vokas vin pli malproksimen, princo; Sed ho, pro Di’, ne iru!



HORACIO

Ne, ne iru!



HAMLETO

Sed tie ĉi ne volas li paroli, Kaj mi lin sekvos.



HORACIO

Ho, ne, ne, reĝido!



HAMLETO

Nu, kion do mi timos? Mia vivo Ne havas por mi indon, kaj l’ animo, Senmorta, kiel la spirito mem, Ja ne bezonas timi la spiriton. Li vokas min denove; mi lin sekvos.



HORACIO

Sed se li vin allogos al la maro, Aŭ eble al la supro de l’ ŝtonego, Staranta super la senfunda akvo, Kaj tie per terura nova vido Subite nebuligos vian saĝon Kaj pereigos vin? Memoru, princo! Jam per si mem al ĉiu viva homo Terura estas tiu alta pinto, Pendanta super la bruantaj ondoj De plej profunda loko de la maro.



HAMLETO

Li ĉiam vokas. (Al la spirito) Iru, mi vin sekvas!



MARCELLO (retenante Hamleton).

Ho, princo, vi ne iros!



HAMLETO

For la manojn!

 

HORACIO

Aŭskultu nin, ne iru!



HAMLETO

Mia sorto Min vokas, kaj per ĝi mi sentas nun En ĉiu vejno de la korpo mia Potencan feran forton de leono. (La spirito faras signojn) Li ĉiam vokas! Lasu! Pro ĉielo! (Li sin elŝiras.) Fantomon faros mi el ĉiu, kiu Kuraĝos min reteni! For! (Al la spirito) Ho, iru! Mi post vi iras. (La spirito kaj Hamleto foriras.)



HORACIO

Ha, li freneziĝis!



MARCELLO

Ni sekvu lin! La dev’ al ni ordonas!



HORACIO

Ni iru! Kiel tio ĉi finiĝos?!



MARCELLO

Malbona io estas en Danujo.



HORACIO

Nin gardos la ĉielo.



MARCELLO

Ni rapidu!



SCENO V

Izolita loko de la teraso. La spirito kaj Hamleto venas.



HAMLETO

Ho, kien vi kondukas min? Parolu! Mi plu ne iros jam!

 

SPIRITO

Aŭskultu!



HAMLETO

Diru!


SPIRITO

Jam proksimiĝas mia horo. Baldaŭ Reiri devos mi al la sulfuraj Turmentaj flamoj.



HAMLETO

Malfeliĉa patro!



SPIRITO

Min ne bedaŭru, sed atentu bone, Al tio, kion diros mi.



HAMLETO

Parolu! Atenti estas mia sankta ŝuldo.



SPIRITO

Kaj venĝi ankaŭ, kiam vi ekscios.



HAMLETO

Ho, Dio! Venĝi? Kion?



SPIRITO

Aŭdu bone. Mi estas la spirit’ de via patro, Mi estas kondamnita longan tempon Vagadi en la nokto kaj bruladi La tutan tagon en eternaj flamoj, Ĝis mi puriĝos de la ĉiuj pekoj De mia tera vivo. Se ne estus Al mi malpermesite paroladi, Rakonton tiam povus mi komenci, De kiu ĉiu vort’ al vi dispremus La koron, rigidigus vian sangon, El kapo elsaltigus la okulojn, Kaj ĉiun vian haron disstarigus  Simile al haregoj de histriko. Sed la misteroj de posttomba vivo Ne devas soni al orelo tera. Aŭskultu! Se vi amis vian patron...



HAMLETO

Ho, Dio!



SPIRITO

Venĝu por mortigo lia!



HAMLETO

Mortigo?



SPIRITO

Jes, mortigo plej malnobla, Terura, nenatura, neaŭdita.



HAMLETO

Ho, nomu lin! Ke povu mi tuj flugi, Simile al la penso de amanto Mi flugu venĝi tuj.



SPIRITO

Vi ŝajnas preta Vi estus dorma, kiel pala herbo, Kreskanta sur la bordo de la Leto, Se restus vi trankvila. Aŭdu, filo: La famon oni faris, ke en tempo De mia dormo en ĝardeno mia Serpento mordis min; kaj oni trompas Per la mensoga fam’ pri mia morto L’ orelon de la regno; tamen sciu, Ho, nobla mia filo: la serpento, De kies mordo mortis via patro, Nun portas lian kronon.



HAMLETO

Mia onklo! Ho, la profeta mia antaŭsento!



SPIRITO

Jes, tiu plej malnobla adultulo Per sorĉo de la sprito, per perfido  (Ho, malbenita sprito kaj donacoj!) Delogis la reĝinon ŝajne virtan Al la plezuroj de malnobla amo. Hamleto mia! Ho, kia defalo! De mi, kies la amo estis sankta, Sendekliniĝa ĉiam de la ĵuro, Farita en la tago de l’ edziĝo,— Ŝi malaltiĝis al pekulo, kiun Per ĉio la naturo ja malbenis! Sed kiel virton peko ne delogas, Se ĝi eĉ en ĉiela vest’ aperas, Tiel volupto, se eĉ kun anĝelo Vi ligos ĝin, enuas tamen baldaŭ Kaj serĉas ion novan... Sed silentu! Mi sentas jam aeron de mateno,— Mi mallongigos la rakonton. Kiam En la ĝardeno laŭ kutimo mia Mi dormis post tagmezo, via onklo Mallaŭte alŝteliĝis kaj enverŝis Al mi en la orelon plej teruran Venenon el malgranda boteleto, Venenon tian, kiu tre rapide Trakuras tuj la tutan homan korpon Kaj, kvazaŭ acidaĵo en la lakto, Momente malbonigas en la korpo La tutan puran sangon. Mi pereis, Kaj lepro mian tutan glatan korpon Tuj kovris per abomeninda ŝelo. Kaj tiel mi perfide en la dormo Per frata mano estis senigita De l’ vivo, krono kaj edzino kune, Mi estis mortigita en florado De miaj pekoj, sen konfesodono, Sen komunio sankta; la kalkulon Ne resuminte, estis mi sendita  Kun ĉiuj kulpoj sur la kapo Al granda, fina juĝo.



HAMLETO

Ho, terure!



SPIRITO

Se havas vi animon, ne permesu, Ke reĝa lito de Danujo servu Por sangomiks’ adulta kaj volupto. Sed kiel ajn vi volos tion fari,— Vi ne makulu vian filan koron: Nenion faru kontraŭ la patrino,— Ŝin juĝos la ĉielo kaj la pikoj De ŝia propra koro. Nun adiaŭ! La paliĝado de l’ lumanta vermo Anoncas la aperon de l’ mateno. Adiaŭ, filo, kaj memoru min! (Foriras.)



HAMLETO

Ho, vi, ĉielo! Tero! Eble ankaŭ L’ inferon voki?—Fi, halt’ mia koro! Ne maljuniĝu tuj, ho mia korpo! Fortike vi min portu! Vin memori? Jes, malfeliĉa patro! Tiel longe, Ĝis mia kapo perdos la kapablon De ĉia memorado! Vin memori? Sed de l’ tabulo de memoro mia Forviŝos mi nun ĉion, kio restis, Sentencojn ĉiujn el la libroj, ĉiujn Pentraĵojn, postesignojn, kiujn lasis Sur ĝi la pasintaĵo kaj juneco, Observojn kaj la spertojn de la vivo; Ordono via vivos tute sola De nun en mia cerbo, ne miksita Kun io malpli inda. Ho, ĉielo! Virino malhonesta kaj perfida!  Fripono! Vi, fripono ridetanta!... La tabuleton donu! Mi enskribos, Ke oni povas ĉiam ridetadi Kaj tamen esti friponeg’. Almenaŭ En nia lando tio estas ebla. (Li skribas.) Mi vin enskribis, onklo! Nun al mia Deviz’! «Adiaŭ kaj memoru min!» Mi ĵuris.



HORACIO (post la sceno).

Princo! Princo!



MARCELLO (post la sceno).

Princ’ Hamleto!



HORACIO (post la sceno).

Ho, Dio lin defendu!



HAMLETO (decide, al si mem).

Tiel estu!



MARCELLO (post la sceno).

He! Princo! He!



HAMLETO

He! kara mia, he! Al mi, birdeto mia, he! mi estas.

(Horacio kaj Marcello venas.)

MARCELLO

Nu, kio do sinjoro?



HORACIO

Kio nova?



HAMLETO

Ho, tre mirinde!



HORACIO

Diru, kara princo.



HAMLETO

Vi elbabilos.



HORACIO

Ne, pro la ĉielo!

 

MARCELLO

Mi ankaŭ ne.



HAMLETO

He, kion vi parolas Ĉu oni povus kredi?! Vi silentos?



HORACIO kaj MARCELLO

Jes, jes, pro la ĉielo, kara princo!



HAMLETO

En tuta la Danujo vi ne trovos Friponon, kiu estus hom’ honesta.



HORACIO

Spirito ne bezonis ja sin levi El tombo, por sciigi nin pri tio.



HAMLETO

Vi estas prava. Tial mi nun pensas, Sen plua disputado ni jam povas Al ni la manojn premi reciproke Kaj iri hejmen. Iru, kien vokas Vin la aferoj kaj deziroj viaj— Aferojn kaj dezirojn ĉiu havas— Mi ankaŭ, la mizera, iros fari Aferon mian,—mi nun iros preĝi.



HORACIO

Malklare kaj tre strange vi parolas.



HAMLETO

Ha, mi bedaŭras, ke mi vin ĉagrenas. Mi ĝin bedaŭras el la tuta koro.



HORACIO

Vi ne ĉagrenas nin.



HAMLETO

Ne, Horacio, Ĉagren’ ĝi estas, pro Patriko sankta... Pri la spirito de mi al vi diros, Ĝi estas tre senkulpa kaj honesta.  La scivolecon pri la estintaĵo Vi venkos, kiel povos. Nun, kolegoj, Amataj kunlernantoj kaj amikoj, Malgrandan unu peton mi vin petos.



HORACIO

Parolu, princo, ni ĝin certe faros.



HAMLETO

Neniu devas scii pri l’ apero De nuna nokto.



HORACIO kaj MARCELLO

Ni promesas, princo.



HAMLETO

Sed ĵuru!



HORACIO

Pro honoro, mi silentos!



MARCELLO

Mi ankaŭ, pro honor’!



HAMLETO

Sur mia glavo!



MARCELLO

Ni ĵuris jam, sinjoro.



HAMLETO

Sed mi petas, Sur mia glavo ĵuru al mi.



SPIRITO (sub la tero).

Ĵuru!


HAMLETO

Ha, mia kara! Vi al ni alrampis? Nu, bone! La bravul’ aŭskultas. Ĵuru!



HORACIO

Sed kiel ĵuri?



HAMLETO

Ke neniam vi Parolos eĉ per unu sola vorto  Pri tio, kion en la lasta nokto Vi vidis. Ĵuru sur la glavo!



SPIRITO (sub la tero).

Ĵuru!


HAMLETO

Hic et ubique? Ŝanĝu ni la lokon! Al mi, sinjoroj! Metu viajn manojn Denove sur la glavon kaj ripetu, Ke vi neniam al neniu diros Pri la apero de la nokto. Ĵuru Pri tio ĉi sur mia glavo!



SPIRITO (sub la tero).

Ĵuru!


HAMLETO

Ha, brave, mia talp’! Vi bone fosas! Pli malproksimen do, amikoj!



HORACIO

Dio! Tre strange kaj neniel kompreneble!



HAMLETO

Plej bona estos, se vi ĝin forgesos! Ekzistas en ĉiel’ kaj sur la tero Pli da aferoj, ol en la lernejoj Instruas filozofoj, Horacio. Sed venu! Kaj mi tie ĉi denove Vin petas, ĵuru: kiel ajn mirindaj Al vi agado mia poste ŝajnos, Se eble poste trovos mi utile Ŝajnigi, ke mi perdis la prudenton,— Neniam vi kunmetu viajn manojn En tia formo, nek la kapon vian Balancu tiel, nek per parolado Dusenca montru, ke vi ion scias,— Ekzemple: «nu, ni scias», aŭ «ni povus,  Se ni nur volus», aŭ «se nur paroli Ni povus», aŭ «ekzistas unu punkto»... Ne helpu al vi Dio en mizero, Se tion ĉi vi faros,—ĵuru!



SPIRITO (sub la tero).

Ĵuru!


HAMLETO

Ripozu, ho, spirito malfeliĉa! Kaj nun, sinjoroj, mi min rekomendas Al vi kun mia tuta amikeco. Kaj ĉion, kion mi, malriĉa, povas Al vi alporti aman kaj amikan, Kun Dia help’ al vi mi ne rifuzos. Ni iru! Kaj denove mi vin petas, La fingron ĉiam tenu sur la buŝo! Ni vivas en terura tempo! Ve, Ke mi naskiĝis esti la punanto! Nu, venu do! Ni iros ĉiuj kune.

(Ĉiuj foriras.)

 

AKTO II



SCENO I

Ĉambro en la domo de Polonio. Eniras Polonio kaj Reinhold.



POLONIO

Jen tiujn ĉi paperojn kaj la monon Al li transdonu!



REINHOLD

Jes, sinjoro, bone.



POLONIO

Sed antaŭ ol viziti lin, vi faros Prudente, se vi bone eldemandos Pri la konduto lia.



REINHOLD

Efektive, Mi mem intencis tion fari.



POLONIO

Bone! Tre bone! Antaŭ ĉio vi demandu, Kielaj Danoj loĝas en Parizo, De kia speco, kiel ili vivas, Kun kiu kaj en kiaj societoj;  Se per demandoj tiel deflankiĝaj Vi vidos, ili konas mian filon, Vi venos pli proksime al la celo, Ol per demandoj rektaj. Agu, kvazaŭ Vi konus lin nur iom, malproksime; Ekzemple: «Ha, mi konas lian patron, Kaj lian familion, eĉ lin mem Mi iom konas». Ĉu vi min komprenas?



REINHOLD

Ho, jes, sinjoro!



POLONIO

«Eĉ lin mem», vi diros, «Sed nur malmulte; se mi ne eraras, Li estas tre sovaĝa, faras tion Kaj tion...» nun vi povas lin kulpigi Per plej diversaj elpensitaj faktoj; Nur ne per ia malbonaĵo, kiu Al li alporti povus malhonoron! Ho, nur ne tion! Gardu vin de tio! Nur tiajn faktojn, kiuj ordinare Junecon akompanas.



REINHOLD

Nu, ekzemple Ludado...



POLONIO

Jes! drinkado, duelado, Insultemeco, aŭ malpacemeco, Eĉ petolado kun virinoj.



REINHOLD

Tamen Ĉu tio jam ne estos malhonoro?



POLONIO

Ho, ne, se vi nur lerte ĝin esprimos. Ne diru, ke li estas tute sklavo De volupteco; ne, prezentu liajn mankojn  En tia lumo, ke ili aperu Kiel makuloj nur de libereco, Esprimoj de flameco de l’ spirito, Ekboloj de senbrida juna sango.



REINHOLD

Sed, ho, sinjoro...



POLONIO

Kial tion fari?



REINHOLD

Jes, mi dezirus scii, kia celo...



POLONIO

Nu, vidu, mia plano estas tia, Kaj mi esperas, ke ĝi bone fruktos: Se vi sur mian filon tiel ĵetos La makuletojn, tiam diligente Atentu! Se kunparolanto via La junan homon iam vidis kulpan En la malvirtoj ĵus nomitaj, tiam, Ho, kredu, li en tia maniero Al vi sin turnos: «Jes, sinjoro mia», Aŭ «jes, amiko», aŭ «jes, estimata», Aŭ kiel ajn en tiu lando estas La form’ uzata de ekparolado...



REINHOLD

Nu, bone.



POLONIO

Kaj li poste faros tiel: Li faros... jes... kion mi volis diri?.. Mi volis ion diri... Al diablo! Nu, kie do mi haltis? He?



REINHOLD

Vi haltis Ĉe l’ vortoj «li en tia maniero Al vi sin turnos»

 

POLONIO

Ha! Al vi sin turnos. Li turnos sin al vi: «Jes, mi lin konas, Sinjoron tiun vidis mi hieraŭ, Aŭ antaŭ kelka temp’, aŭ kiam ajn; En tia aŭ tiela societo; Li tie efektive alte ludis, Li tie estis en malsobra stato, Li tie sin batadis kun kolegoj»; Aŭ «mi lin vidis, kiam li eniris En domon de virinoj de malĉasto»; Aŭ tiel plu. Kaj tiam vi rimarkos, Ke via kaptileto la mensoga Alkaptis la ezokon de la vero; Kaj tiel ni, sprituloj, ĉiam povas Per anguletoj kaj per artifikoj, Per kurba voj’ al rekta celo veni; Kaj tiel vi laŭ mia klarigado Facile elesploros mian filon. Ĉu vi komprenis bone?


1   2   3   4   5   6   7   8   9


Elŝuti 0.55 Mb.


Elŝuti 0.55 Mb.