Unua paĝo
Nia teamo
Kontaktoj
Pri ni

    ĉefpaĝo


Florianópolis, la 10-an aprilo 1 977 Florianópolis, 1 977 prilul 10id

Elŝuti 34.01 Kb.

Florianópolis, la 10-an aprilo 1 977 Florianópolis, 1 977 prilul 10id




Dato15.10.2017
Grandeco34.01 Kb.

Elŝuti 34.01 Kb.
Florianópolis, la 10-an aprilo 1 977 Florianópolis, 1 977 prilul 10id Florianópolis, 10 de abril de 1 977 Al Sinjoro Santiago Torné Grau, SABADELL (Barcelono) – HISPANUJO. Söle Santiago Torné Grau, SABADELL (Barcelona) – SPANYÄN. Ao Senhor Santiago Torné Grau, SABADELL (Barcelono) – ESPANHA. Mia estimata amiko, Permesu ke mi skribas al vi same en tri lingvoj: Esperanto, Volapük kaj Portugalalingvo. Sed, pri Esperanto, mi petas al vi pardoni mian kuraghon kaj toleri miajn erarojn . . . O flen palestümöl oba, Dalolös obe penön ole in püks kil leigüpo: Sperantapük, Volapük e Portugänapük. Ab, tefü Sperantapük, begob ole ad pardön lukuradi oba e sufälön pökis obik . . . Meu estimado amigo, Permita-me que lhe escreva em três línguas ao mesmo tempo: Esperanto, Volapük e Português. Mas, em relação ao Esperanto, peço-lhe perdoar a minha ousadia e tolerar os meus erros. Mi pensas ke, de tiu chi maniero, ni povos praktiki la du internaciajn lingvojn kaj plibonigi nian lernoservon: mi pri Esperanto kaj vi pri Volapük. Ni povos ankoraw kompari la du lingvojn kaj fari niajn konkludojn pri tiuj chi mirindajhoj de lingva strukturo, kiuj estas Volapük kaj Esperanto. Tikob das, ön mod at, okanobs plägön pükis bevünetik tel e gudükumön lärni obsik: ob tefü Sperantapük ed ol tefü Volapük. Okanobs nog leigodön pükis tel e tirön finasekis obas tefü milags at binoda pükavik, kels binons Volapük e Sperantapük. Penso que, desta maneira, poderemos praticar as duas línguas internacionais e melhorar o nosso aprendizado: eu a respeito do Esperanto e você sobre o Volapük. Poderemos ainda comparar as duas línguas e tirar as nossas conclusões a respeito destas maravilhas de estrutura lingüística, que são o Volapük e o Esperanto. Mi havas, tie chi en Brazilo, bonan kaj karan amikon esperantistan. Li estas tre interesata en Volapük kaj li multe helpis min en mia studo de tiu lingvo. Li estas Profesoro José Pedro Miranda, estas Prezidanto de la „Sociedade Ribeirãopretana de Lingüística” kaj fondanto de la „Ribeirão Preto Esperanto Clube” (1 966) kaj de „Instituto Esperantista de Ribeirão Preto” (1 973). Profesoro Miranda (same kiel vi), kiam li eksciis de mia intereso por Esperanto, sendis al mi librojn kaj vortarojn esperantistajn por miaj studadoj. Mi havas nun du bonajn amikojn, kiuj povos fari el mi novan esperantiston. Labob is in Brasilän, fleni Sperantapükik gudik e löfiki. Om nitedälom vemo tefü Volapük ed eyufom obi mödo pö studs obik tefü pük et. Profäsoran José Pedro Miranda binom Presidan ela „Sociedade Ribeirãopretana de Lingüística” e fünan ela „Ribeirão Preto Esperanto Clube” (1 966) ed ela „Instituto Esperantista de Ribeirão Preto” (1 973). Profäsoran Miranda (äs ol), sosus esevom nitedi obik pro Sperantapük, esedom obe bukis e vödabukis Sperantapükikis pro studs oba. Labob anu flenis tel gudik, kels okanoms jafön se ob Sperantapükani nulik. Tenho aqui no Brasil, um bom e querido amigo esperantista. Ele é muito interessado no Volapük e me auxiliou muito nos meus estudos dessa língua. O Professor José Pedro Miranda é Presidente da „Sociedade Ribeirãopretana de Lingüística” e fundador do „Ribeirão Preto Esperanto Clube” (1 966) e do „Instituto Esperantista de Ribeirão Preto” (1 973). O Professor Miranda (como você), quando soube do meu interesse pelo Esperanto, enviou-me livros e dicionários esperantistas para os meus estudos. Tenho agora dois bons amigos, que poderão fazer de mim um novo esperantista. Sed ni pasu nun al Volapük, al mia lingvo tre bela, facila kaj logika, sed kies lernoservo demandis al mi multan laboradon kaj dedichon. Jen la resumo de tiu historio, kiu komencis en la jaro 1 970: Mia avo, José Brasilício de Sousa (9-1-1 854 = 30-3-1 910) estis profesoro (geografio kaj historio), astronomo, matematikisto, muzikisto kaj poligloto. Lia kapableco estis rekonita internacie kaj lia nomo figuras en la „Enciclopédia Universal Ilustrada Europeo-Americana,” eldono de la jaro de 1 927, de la „Editora ESPASA-CALPE SA,” Madrid-Barcelona, Hispanujo, volumo 57, pagho 701. José Brasilício estis la unua studento pri Volapük en mia urbo (la antikva urbo de „Desterro,” hodiaw „Florianópolis”). Li ighis granda volapükisto. Li korespondis chiam kun multaj majstroj de Volapük en Ewropo dum la jaroj 1 888 – 1 895. El liaj korespondantoj trovighis profesoroj, muzikistoj, medicinistoj, historiistoj kaj aliaj, kiel Auguste Kerckhoffs, majstro de Volapük kaj Prezidanto de La Franca Klubo de Volapük en Parizo; Rudolf Mehmke (Darmstadt, Germanujo), Franz von Möller (Kassel, Germanujo), Richard Böger (Hamburg, Germanujo), Rudolf Bischoff (Graz, Awstrujo) kaj aliaj. Lia korespondanto ewropana pli frekvente estis la sinjoro Ludwig Zamponi, Profesoro de la Universitato de Graz, Awstrujo, kiu, post bedawrindaj faktoj de la tria kongreso volapükista de Parizo (pagho nigra de la historio de Volapük), laboris multe pro la propagando de la lingvo kaj skribis la libron „Zur Frage der Einführung einer internationalen Verkehrssprache” (1 904), pri la utiloj de Volapük super la aliaj internaciaj lingvoj. Ab lovegolobsös anu Volapüke, cedü ob pük vemo jönik, fasilik e tikavik, ab kela lärn eflagon obe vobi e dedieti mödikis. Ekö brefod jenava at, kel eprimon ün yel 1 970: Lefat obik, José Brasilício de Sousa (9-1-1 854 = 30-3-1 910) äbinom profäsoran (talav e jenav), stelavan, matematan, musigan e polüglot. Fäg oma pädasevon bevünetiko e nem oma stanon in el „Enciclopédia Universal Ilustrada Europeo-Americana,” pübot yela 1 927, ela „Editora ESPASA-CALPE SA,” Madrid-Barcelona, Spanyän, buk 57, pad 701. José Brasilício ebinom studan balid Volapüka in zif obik (zif vönik ela „Desterro,” adelo „Florianópolis”). Evedom volapükan gretik. Äspodom ai ko mastals mödik Volapüka in Yurop du yels 1 888 – 1 895. Bevü spodans oma pätuvons tidans, musigans, sanans, jenavans e r äs Auguste Kerckhoffs, mastal Volapüka e Presidan Volapükakluba ela Paris, Rudolf Mehmke (Darmstadt, Deutän), Franz von Möller (Kassel, Deutän), Richard Böger (Hamburg, Deutän), Rudolf Bischoff (Graz, Lösterän) e votikans. Spodan Yuropik oma suvöfik äbinom söl Ludwig Zamponi, Profäsoran Nivera ela Graz in Lösterän, kel, pos jenots yamik kongreda kilid volapükik in zif Paris (pag blägik jenava Volapüka), evobom mödo pro propagid püka ed epenom buki „Zur Frage der Einführung einer Internationalen Verkehrssprache” (1 904) tefü fruts Volapüka sus püks bevünetik votik. Mas passemos agora ao Volapük, na minha opinião língua muito bela, fácil e lógica, mas cujo aprendizado exigiu de mim muito trabalho e dedicação. Eis o resumo desta história, que começou no ano de 1 970: Meu avô, José Brasilício de Sousa, era professor (geografia e história), astrônomo, matemático, músico e poliglota. Sua capacidade era reconhecida internacionalmente e seu nome figura na „Enciclopédia Universal Ilustrada Europeo-Americana,” edição do ano de 1 927 da „Editora ESPASA-CALPE SA,” Madrid-Barcelona, Espanha, livro 57, página 701. José Brasilício foi o primeiro estudante de Volapük em minha cidade (antiga cidade do „Desterro,” hoje „Florianópolis”). Ele se tornou um grande volapükista. Correspondia-se sempre com muitos mestres do Volapük na Europa durante os anos de 1 888 a 1 895. Entre os seus correspondentes, encontravam-se professores, músicos, médicos, historiadores e assim por diante, como Augusto Kerckhoffs, mestre do Volapük e Presidente do Clube de Volapük de Paris, Rudolf Mehmke (Darmstadt, Alemanha), Franz von Möller (Cassel Alemanha), Richard Böger (Hamburgo, Alemanha), Rudolf Bischoff (Graz, Áustria) e outros. Seu correspondente europeu mais freqüente foi o senhor Ludwig Zamponi, Professor da Universidade de Graz, Áustria, que, após os lamentáveis acontecimentos do terceiro Congresso Volapükista de Paris (página negra da história do Volapük), muito trabalhou pela propaganda da língua e escreveu o livro „A respeito da questão da introdução de uma língua de relação internacional,” focalizando as vantagens do Volapük sobre as outras línguas internacionais. Dawrigante: el la diversaj paperoj de mia avo, mi renkontis leterlibron enhavante kopiojn de liaj leteroj, en numero de kvindekkvin. Mi deziris traduki tiujn chi leterojn por profiti ilin en mia libro pri la biografio de mia avo. Sed, kiel traduki tiujn leterojn sen koni Volapük Mi estis antaw la sfinkso: „Dechifru min aw mi manghos vin!” Jen laborado malfacila kaj kvazaw neebla, sed „la neebleco ne ekzistas,” diris mia avo. Fövöl: bevü papürs mödik lefata oba, etuvob penedabuki, kopiedis penedas oma ninädölis numü luldeglul. Evipob tradutön penedis at ad kobükön onis in buk obik tefü lifi lefata oba. Ab lio tradutön-li penedis at nen sevön Volapüki Äbinob fo sfin: „Säkikolöd kläni obik ud olufidob oli!” Äbinos vobod fikulik e ti nemögik, ab „nemög no dabinon,” äsagom lefat obik. Continuando: entre os diversos papéis de meu avô encontrei um copiador-de-cartas contendo as cópias de suas cartas, em número de cinqüenta e cinco. Desejei traduzir essas cartas para juntá-las ao meu livro a respeito da biografia de meu avô. Mas, como traduzir aquelas cartas sem conhecer o Volapük Eu estava diante da esfinge: „Deciframe ou devoro-te!” Era um trabalho difícil e quase impossível, mas „o impossível não existe,” dizia meu avô. Unue, mi komencis la studadon de Volapük per vortlistoj kaj malgrandaj reguloj gramatikaj, kiuj farighis de mia avo. Chiaj vortaroj malaperis. Mi skribis al diversaj personoj tie chi en Brazilo (Rio de Janeiro, São Paulo e Porto Alegre, speciale) pri vortaroj kaj gramatikoj. Mi bezonis acheti ilin por miaj studobjektoj. Sed mi ekhavis nenion. Neniu konis Volapük aw, se konis ghin, ghia numero estis tiel malgranda, ke povus esti kalkulata per la fingroj de la mano. Tiam mi decidis skribi al librovendistoj kaj bibliotekoj en Ewropo kaj en Usono, petante klarigojn pri Volapükaj vortaroj kaj lernolibroj. Dum mi atendis, mi studis chiam, kun helpo de vortaroj de bretona lingvo, franca lingvo, germana lingvo, latinalingvo, k a., kie mi serchis vortradikojn, kiuj formis la vortaron de Volapük. Estis laboro de giganto! Shajnis al mi, ke mi estis la dua Champolion, „mutatis mutandis.” El Ewropo mi ricevis nenion malgraw mia chiama korespondado kun „Centre de Documentation et d’Etude sur la Langue Internationale” (CDELI) en Svislando, kaj kun la distinginda sinjoro Reinhard Haupenthal, esperantisto, kiu publikigis, en 1 974, libron pri la bibliografio de Volapük. Nur la biblioteko de la urbo de Konstanz (Germanujo) sendis al mi la „ Mallongan Gramatikon Franca-Volapük” de Johann Martin Schleyer, inventinto de la lingvo. Chi tiu estas libreto praktikema, sed tre mallonga. Malgraw tio, ghi helpis min en multaj okazoj. Balido, eprimob studi Volapüka medü vödaliseds e gramatanoms smaliks, kels pedunons fa lefat oba. Vödabuks oma peperons. Epenob pösodes mödikum is in Brasilän (Rio de Janeiro, São Paulo e Porto Alegre, patiko) dö vödabuks e gramats. Äneodob ad remön onis pro studs obik. Ab edagetob nosi. Nek äsevon Volapüki, u, if äsevons-la oni, num onas äbinon so smalik, das äkanon panumön me namadoats. Täno esludob ad penön bukatedanes e buköpes in Yurop e Tats-Pebalöl, begöl kleilükamis tefü vödabuks e tidabuks volapükiks. Du ästebedob, ästudob ai, fa vödabuks Linglänik, Fransänik, Deutänik, latinik e rets peyuföls, kiöpo ävestigob stamädavödis, kels efomons vödabuki Volapüka. Äbinos vobod giana! Äjinos, das äbinob el Champolion telid, „mutatis mutandis.” Se Yurop egetob nosi to spod obik laidulik ko „Centre de Documentation et d’Etude sur la Langue Internationale (CDELI) in Jveizän äsi ko söl sikik Reinhard Haupenthal, Sperantapükan, kel enotükom ün yel 1 974 buki bal dö bukav Volapüka. Te buköp zifa ela Konstanz (Deutän) esedon obe eli „Glamat blefik flento-Volapükik,” ela Johann Martin Schleyer, datikan püka. Binon bukil plägik, ab vemo brefik. To atos, eyufon obi mödikna. Primeiramente, comecei o estudo do Volapük por meio de vocabulários e pequenas regras gramaticais, que foram feitas por meu avô. Os dicionários dele se perderam. Escrevi a diversas pessoas aqui no Brasil (Rio de Janeiro, São Paulo e Porto Alegre, particularmente), a respeito de dicionários e gramáticas. Eu necessitava comprá-los para os meus estudos. Mas nada consegui. Ninguém conhecia o Volapük, ou, se o conhecia, o seu número era tão pequeno que podia ser contado pelos dedos da mão. Então resolvi escrever a livreiros e bibliotecas na Europa e nos Estados Unidos da América, pedindo esclarecimentos sobre dicionários e livros didácticos volapükistas. Enquanto esperava, estudava sempre com ajuda de dicionários das línguas inglesa, francesa, alemã, latina e outras, onde eu procurava os radicais de palavras que formam o dicionário de Volapük. Era um trabalho de giganto! Eu parecia a segundo Champolion, „mutatis mutandis.” Da Europa nada recebi, apesar de corresponder-me sempre com o „Centre de Documentation et d’Etude sur la Langue Internationale” (CDELI) na Suíça, e com o distinto senhor Reinhard Haupenthal, esperantista, que publicou, em 1 974, um livro sobre a bibliografia do Volapük. Somente a biblioteca da cidade de Constança (Alemanha) me enviou a „Gramática Resumida Franco-Volapükista,” de Johann Martin Schleyer, inventor da língua. É um livrinho práctico, mas muito resumido. Apesar disso, ele me ajudou em muitas ocasiões. Fine, mia amiko Profesoro Miranda sendis al mi la gramatikon kaj la malgrandan vortaron anglo-volapük de la amerikano Klaus August Linder5felt, publikataj en la urbo de Minessota (Usono) en l jaro 1 889. Tiu chi libro estas tre nekomuna, kaj per tiu mi povis studi kaj lerni Volapük, kaj finfine mi povis traduki, entute, la leterojn de mia avo por la Portugala lingvo. Fino, flen obik Profäsoran Miranda esedom obe gramati e vödabuki smalik Linglänapük – Volapükik fa Meropan Klaus August Linderfeld, keli pedabükon in Minessota (Tats-Pebalöl) ün yel 1 889. Buk at binon seledikün e, medü on, äkanob studön e lärnön Volapüki e, fino, tradutön penedis valik lefata oba pro Portugänapük. Finalmente, meu amigo Professor Miranda me enviou a gramática e o pequeno dicionário anglo-volapükista do americano Klaus August Linderfelt, publicado na cidade de Minessota (Estados Unidos) no ano de 1 889. Esse livro é muito raro, e por meio dele pude estudar e aprender o Volapük, e finalmente traduzir todas as cartas do meu avô para a língua portuguesa. Tiu chi lernoservo kostis al mi kvar jarojn (nun, ghi estas sep), laborante kvazaw tage kaj nokte. Poste, mi finis la libron, kiun mi chiam songhis skribi: „Scienculo kaj Volapük” en du partoj. La unua parto estas la biografio de José Brasilício de Sousa kiel artisto kaj scienculo. La dua parto estas la historio de Volapük en la antikva urbo de Desterro, hodiaw Florianópolis, chefurbo de la shtato Santa Catarina (Brasil), urbo kie mi loghas. Tiu chi parto enhavas chiujn leterojn (55) de Brasilício skribitaj en la lingvo Volapük kaj tradukitaj en la portugalan lingvon. Tiu chi parto ankoraw enhavas chiujn artikolojn skribitajn en Volapük (kaj pri tiu chi lingvo) publikigitajn en la gazetoj de mia urbo dum la jaroj 1 887 – 1 895. Mi strebas publikigi tiun chi libron, sed nen rezulto. Tie chi, en mia urbo, ekzistas malmulte da intereso pro aferoj de la kulturo. Ineodob yelis fol (nu binons vel), voböl ti delo e neito ad fidunön osi. Poso efinükob buki, keli ai ädrimob ad penön, sevabo: „Nolavan e Volapük” in dils tel. Dil balid binon lifibepenam ela José Brasilício de Sousa as lekanan e nolavan. Dil telid binon jenotem Volapüka in zif vönik ela Desterro, adelo Florianópolis, cifazif tata Santa Catarina (Brasilän), zif kiöp lödob. Dil at ninädon penedis valik (55) ela Brasilício pepenölis in Volapük e petradutölis ini Portugänapük. Dil at ninädon lartügis valik päpenons in Volapük (e dö pük at) kels pedabükons in gaseds zifa obik ünü yels 1 887 – 1 895. Töbidob ad notükön buki at, ab nen sek. Is, in zif oba, dabinon nited nemödik pro dins kuliva. Este aprendizado me tomou quatro anos (hoje, são sete) trabalhando quase dia e noite. Posteriormente, terminei o livro que sempre sonhei escrever: „O Sábio e o Volapük” em duas partes. A primeira parte é a biografia de José Brasilício de Sousa como artista e homem de ciência.
Artisto estas persono kiu per kreaj talentoj kreas arton. Oni povas uzi la vorton rilate al iu branĉo de la artoj-ekzemple: muziko, literaturo, kaj teatro-tamen pliofte ĝi estas konektita de belartoj.
A segunda parte é a história do Volapük na antiga cidade do Desterro, hoje Florianópolis, capital do estado de Santa Catarina (Brasil), cidade onde moro. Esta parte contém todas as cartas (55) de Brasilício escritas em Volapük e traduzidas para a língua portuguesa. Esta parte contém, ainda, todos os artigos escritos em Volapük (e sobre essa língua) publicados nos jornais da minha cidade nos anos de 1 887 a 1 895. Esforço-me para publicar esse livro, mas sem êxito. Aqui em minha cidade, não há muito interesse pelas coisas da cultura. Pri tiu chi libro, mi havas bonajn impresojn de amikos de granda kulturo, inter ili Profesoro Paulo Róai, awtoro kaj konferencisto de internacia renomo, kiu helpis min multe en miaj studobjektoj de Volapük. Sed mi atendas nun pli bonan oportunecon. Tefü buk at, labob cedis gudik flenas kuliva gretik, bevü ons Profäsoran Paulo Rónai, lautan e spikädan famik bevünetik, kel eyufom obi mödo tefü studs oba Volapüka. Ab stebedob nog pöti gudikum. Sobre este livro tenho boas impressões de amigos de grande cultura, entre eles o Professor Paulo Róai, escritor e conferencista de renome internacional, que muito me ajudou em meus estudos volapükistas. Contudo espero ainda uma melhor oportunidade. Chu vi estas jam tedita Chu ne Tiam, sekvu min ankoraw tra iom da linioj. En la jaro 1 973 per sinjoro Reinhard Haupenthal, mi eksciis, ke Volapük, kiun mi estis lerninta, estas superpasita. Tiu chi Volapük – la originala Volapük de Schleyer – estis reformita de la doktoro Arie de Jong, filologo el Nederlando. Tiu chi reformo modifis multe la originalan lingvon, kiun mi estis lerninta. Tio necesigis min studi la Volapük reformitan, char la volapükistoj de la nuna tempo (ok aw dek, eble) – esceptinte la sinjoro Donald Gasper (junulo volapükista de Londono) – nesciis la originalan Volapük, kaj estis necese korespondi kun ili por ke mi praktiku la lingvon. Kaj tiel mi faris. Kaj mi dawrigis tiel fari. En chi tiu rilato mi havis la privilegion fidi al kunlaboro de la sinjoro Johann Schmidt, chefo de la Grupo Volapükista, homo sagha, amika kaj bonvola. Mi lernis multe kun li. Sinjoro Schmidt estas la awtoro de la libro kiun mi sendis al vi (Compêndio da Língua Universal Volapük). Tiamaniere, mi scias nun ion (malmulte, estas vere) pri la du formoj de Volapük: originala kaj reformita. Per tiu lasta formo mi skribas al vi tiun chi leteron. Per tio, mi iras tedante miajn bonajn amikojn volapükistajn de Ewropo. Kaj mi devas diri al vi: ili estas ankaw Esperantistoj. Chiuj el ili. Nun mi konencas tedi la bonajn amikojn esperantistajn kun mia deziro al chiam lerni plu. Vidu se mi ekhavas ghin. Bone! Mi pensas, ke estas tempo fini tiun chi rilatoleteron. Ricevu grandan chirkawpremon kaj korajn salutojn de via amiko kaj admiranto : Abelardo Sousa. Binol-li fenik No-li Täno sökolös obi dub liens plunaik. Ün yel 1 973, medü söl Reinhard Haupenthal, esevob, das Volapük, keli ilärnob, pimoükon. Volapük at – Volapük rigik ela Schleyer – pireformon fa dokan Arie de Jong, pükavan Nedänik. Reform at evotükon mödo Volapüki rigik, keli ob ilärnob. Äzesüdob ad studön, täno, Volapüki pereformöl, ibä volapükans presenik (ba jöl u deg) – sesumü söl Donald Gasper (yunan volapükik ela London) – änesevons Volapüki rigik ed ob äzesüdob ad spodön ko ons ad plägön püki. E somo edunob atosi. E fövob ad dunön atosi. In tef at, elabob privilegi ad numön bevü kobovobans yufiälik söl Johann Schmidt, Cifal Volapükanefa, men sapik, flenik e vilöfik. Elärnob mödikosi ko om. Söl Schmidt binom lautan buka, keli esedob ole: (Compêndio da Língua Universal Volapük). Anu sevob dinis anik (nemödikosi, binos veratik) dö foms tel Volapüka: rigik e pereformöl. Medü fom lätik, penob ole penedi at. Ko atos, tupob volapükaflenis gudik oba Yuropa. E mutob sagön ole: ons binons i Sperantapükans. Ons valikans. Nu primob, dub ol, ad tupön flenis Sperantapükik gudik ko desin oba ad lärnön ai plu. Logobsös if orivob oni. Tikob, das binos tim ad finükön bepenotapenedi at. Getolös bradami gretik e glidis ladöfik flena e stunidana olik : Abelardo Sousa. Você está cansado Não Então siga-me por mais algumas linhas. No ano de 1 973, por intermédio do sr. Reinhard Haupenthal, soube que o Volapük que eu aprendera esta ultrapassado. Esse Volapük – o Volapük original de Schleyer – fora reformado pelo doutor Arie de Jong, filólogo holandês. Essa reforma modificou muito o Volapük original, que eu prendera. Eu precisava estudar o Volapük reformado, pois os volapükistas atuais (oito ou dez, talvez) – com exceção do sr.
POIS (angle postorgasmic illness syndrome - simptomaro je postorgasma malbonfarto) estas malsaneco, karakterizata per malbonfarto aperanta baldaŭ post orgasmo kaj daŭranta ordinare dum kelkaj horoj aŭ tagoj.
Donald Gasper (jovem volapükista de Londres) – desconheciam o Volapük original e eu precisava corresponder-me com eles para praticar a língua. E assim ofiz . E continuo a fazê-lo. Neste particular, tive o privilégio de contar com a colaboração prestimosa do sr. Johann Schmidt, Chefe do Grupo Volapükista, homem sábio, amigo e benevolente. Aprendi muito com ele. O sr Schmidt é o autor do livro que lhe enviei (Compêndio da Língua Universal Volapük). De modo que agora conheço alguma coisa (pouco, é verdade) sobre as duas formas do Volapük: original e reformado. Através desta última forma, escrevo-lhe esta carta. Com isto, vou incomodando os bons amigos esperantistas, com a intenção de aprender sempre mais. Vejamos se o consigo. Penso que é tempo de terminar esta carta-relatório. Receba um grande abraço e cumprimentos sinceros de seu amigo e admirador : Abelardo Sousa.


Elŝuti 34.01 Kb.


Elŝuti 34.01 Kb.