Unua paĝo
Nia teamo
Kontaktoj
Pri ni

    ĉefpaĝo


Bahaa monda centro

Elŝuti 56.92 Kb.

Bahaa monda centro




Dato20.03.2017
Grandeco56.92 Kb.

Elŝuti 56.92 Kb.



LA

PROMESO

DE

MONDA PACO

Mesaĝo


de la Universala Domo de Justeco

al la popoloj de la mondo

BAHAA MONDA CENTRO

l985

Oktobro l985

Al la popoloj de la mondo:

La granda Paco, al kiu la homoj de bona volo dum jarcentoj plenkore sopiris, kiun viziuloj kaj poetoj el sennombraj generacioj prirevis kaj kiun la sanktaj skriboj de la homaro promesis de epoko al epoko, finfine estas je la atingo de la nacioj. Unuafoje en la historio la homo havas la eblecon panorame superrigardi nian tutan planedon kun ĝiaj multaj diversaj popoloj. La monda paco estas ne nur ebla, sed neevitebla. Ĝi estas la venonta ŝtupo en la evoluo de tiu ĉi planedo — laŭ la vortoj de granda pensulo: “La planedigo de la homaro”.

Ĉu paco estu atingita nur post neimageblaj teruraĵoj kaŭzitaj de obstina persistado de la homaro ĉe arkaikaj kondutmanieroj, aŭ ĉu ĝi nun estu efektivigita per decidaj agoj surbaze de interkonsiliĝo — jen la du eblecoj, el kiuj la homoj devas elekti. En tiu kriza tempo, kiam la gravegaj problemoj sin trudantaj al la nacioj fariĝas komuna koncernaĵo por la tuta mondo, ne kontraŭbatali la tajdon de konflikto kaj malordo estus senkonscience senrespondeca.

Inter la pozitivaj signoj elstaras la ĉiam kreskanta forto de la paŝoj cele al mondordo entreprenitaj unuafoje komence de nia jarcento per la kreo de la Ligo de Nacioj, kiun sekvis sur pli larĝa bazo la Organizaĵo de Unuiĝintaj Nacioj; la akiro de sendependeco post la Dua Mondmilito atingita de la plimulto de ĉiuj nacioj sur la tero, kio indikas la finon de la procezo de formiĝo de nacioj, kaj la implikiĝo de tiuj junaj nacioj kune kun la jam establitaj en aferoj de komuna intereso; la sekvanta forta kresko de la kunlaboro inter ĝis tiam izolitaj kaj interkverelantaj popoloj kaj grupoj en internaciaj entreprenoj pri scienco, klerigo, juro, ekonomio kaj kulturo; la kreskado de senprecedence granda nombro de internaciaj humanecaj organizaĵoj dum la pasintaj jardekoj; la disvastiĝo de virinaj kaj junularaj movadoj postulantaj la ĉesigon de milito; kaj la spontanea ekesto de vastiĝantaj retoj de interligoj inter simplaj homoj, kiuj serĉas interkompreniĝon pere de persona interkomunikado.

La scienca kaj teknika progreso en tiu Ci eksterordinare benita jarcento aŭspicias pn forta impeto al la socia disvoivio de nia planedo kaj indikas la rimedojn, per kiuj la praktikaj problemoj de la homaro povas esti soivitaj. Iii fakte provizas la rimedojn por majstri la multfacetan vivon de unuiginta mondo. Sed ankoraŭ ekzistas haroj. Duhoj. miskomprenoj. antaŭjugoj, suspektemo kaj miopecaj meminteresoj turmentas naciojn kaj popolojn en iliaj interrilatoj.

Instigitaj de profunde sentata spirita kaj morala devo, ni volas atentigi vin en tiu Ci favora tempo pn la profundaj ekkonoj, kiujn Bahá’u’lláh, la Fondinto de la Bahaa Kredo, kies Sindikoj ni estas, komunikis unue antaŭ ph ol unu jarcento al la regantoj de la homaro.

“La ventoj de malespero“, skribis Bahá’u’lláh, “biovas ei Ciu direkto, kaj la maipaco, kiu fendas kaj turmentas ia homan rason, kreskadas de tago ai tago. La signoj de minacaj skuoj kaj kaoso nun estas klare videblaj, des ph ke ia nuna ordo aspektas mizere malperfekta.“ La komuna sperto de ia homaro profunde konfirmis tiun Ci profetan prijugon. La mankoj en la aktuala ordo evidentias en ha nekapablo de ia suverenaj tatoj organizitaj en Unuigintaj Nacioj ekzorci ia timigan fantomon de ha milito, ia minacanta kolapso de la internacia ekonomia ordo, ha disvastigo de anarkio kaj terorismo kaj ha nemezureblaj suferoj, kiuj tiuj i kaj aliaj piagoj kaŭzas ah multaj miiionoj da homoj. Verdire, agresemo kaj konflikto tiagrade farigis karakterizaj trajtoj de niaj sociaj, ekonomiaj kaj religiaj sistemoj, ke multaj homoj estis kondukitaj al la konvinkigo, ke tia konduto estas ennaskita en la homa naturo kaj tial neeiradikebla.

El la fiksigo de tiu Ci opinio rezultis parahiza kontraŭdiro en ha homaj aferoj. Unuflanke, homoj ei Ciuj nacioj dekiaras ne nur sian pretecon, sed eC sian sopiron ah paco kaj harmonio, ah Cesigo de ha turmentaj Cagrenoj, kiuj maltrankviligas ilian Ciutagan vivon. Aliflanke, senkritika korisento estas donita al la tezo, ke homoj estas neangebie egoismaj kaj agresemaj kaj tial nekapabiaj starigi socian ordon samtempe progresan kai pacan, dinamikan kaj harmonian — ordon, kiu donas liberecon al individua kreemo kaj iniciato, sed bazigas sur kunlaboro kaj reciprokeco.

Dum la neceso de paco farigas ph kaj ph urga, tiu Ci fundamenta kontraŭdiro, kiu malebhigas gian reahigon, necesigas skrupulan ekzamenadon de ha hipotezoj, sur kiuj laŭ generaha konvinko la historia dilemo de ha homaro estas bazita. Senpasia esploro evidentigas, ke tiaj opinioj ne nur ne speguhas ha veran karakteron de la homo, sed eC prezentas distordan bihdon de ha homa spirito. Kontentigo pn tiu Ci punkto ebhigos ah Ciuj homoj hiberigi konstruajn sociajn fortojn, Car tiuj konformas ah ha homa naturo kaj akcelos harmonion kaj kunagadon anstataŭ mihito kaj malpaco.

Elekti tian kurson ne signifas malkonfesi ha pasintecon de ha homaro, sed kompreni gin. La Bahaa Kredo konsideras ha nuntempan konfuzon en ha mondo kaj ha fatahan staton de ha homaj aferoj kiel naturan fazon en organika procezo kondukonta fine kaj nerezistebhe al la unuigo de ha homa raso en ununura socia ordo, kies limoj estas tiuj de nia phanedo. La homaro, kiel difinita unueca organismo, transpais evohunivelojn anahogajn al ha agoj de bebeco kaj infaneco en la vivoj de giaj unuopaj membroj kaj nun trovigas kulmine de sia impetema junago proksimigante al sia delonge atendata ago de matureco.

Honesta rekono, ke antaŭjugoj, milito kaj ekspluatado estis la esprimo de nematuraj stupoj en Iongdaŭra historia procezo kaj ke la homaro nuntempe travivas la neeviteblan tumulton, kiu karakterizas gian kolektivan transiron en la agon de matureco, ne estas kialo por malespero, sed antaŭkondieo por la giganta entrepreno, konstrui pacan mondo. Ke tia entrepreno estas ebla, ke la necesaj konstruaj fortoj fakte ekzistas, ke unuigaj sociaj strukturoj povas esti starigitaj, tio estas la tezoj, pn kies ekzamenado ni urge petas vin.

Kiajn am suferojn kaj tumultojn la venontaj jaroj alportu, kiel ajn malhelaj estu la cirkonstancoj de la tujproksima futuro — la Bahaa komunumo kredas, ke la homaro povas alfronti tiun severan jugon kun fido je gia fina rezulto. Anstataŭ signali la finon de civilizacio, la revoluciaj angoj, al kiuj la homaro estas pelata ph kaj ph rapide, utilos por liberigi “la potencialon imanentan en la rango de ha homo“ kaj evidentigi “la plenan mezuron de ha destino surtera, la ennaskitan grandiozon de ha realo.“
I
La talentoj, kiuj distingas la homan rason disde eiuj aliaj vivospecoj, sumigas je tio, kio estas konata kiel la homa spirito; la racio estas gia esenca kvalito. Tiuj talentoj ebligis al la homaro konstrui civilizaciojn kaj prosperi materie. Sed tiaj atingoj solaj neniam kontentigis la homan spiriton, kies mistera naturo inklinigas gin ah transcendeco, strebado ah nevidebla sfero, ah ha fina realeco, la nesciebha esenco de esencoj nomita Dio. La religioj, ahportitaj ah la homaro de sinsekvo de spiritaj Iumiloj, formis la eefan ligilon inter la homaro kaj tiu fina realeco, kaj iii stimuhis kaj fajnigis la kapablon de ha homaro, akiri spiritan sukceson kune kun socia progreso.

Neniu serioza klopodo pn ordigo de ha hornaj aferoj, pn atingo de monda paco, povas ignori religion. Gia perceptado kaj praktikado fare de ha homo formas grandskale ha teksajon de ha historio. Eminenta historiisto priskribis la religion kiel “kapablon de la homa naturo“. Ke ha degenero de fiu kapablo konsiderinde kontrihuis ah la konfuzo en la socio kaj al la konfliktoj en kaj inter la homoj, ne povas esti kontestata. Sed objektiva observanto same ne povas kontesti ha fortan influon de religio sur ha esencajn esprimoformojn de civilizacio. Krom tio, gian nepran neceson por la socia ordo pruvis gia rekta efiko ah juro kaj moralo.

Skribante pn rehigio kiel socia forto, Bahä‘u‘lhih diris: “Religio estas la plej grava rimedo por la starigo de ordo en la mondo kaj por la paca kontentigo de iuj. kiuj logas en Rihate al ha eklipso aŭ kadukigo de religio, ii skribis: “Se malhehigus ha lampo de religio, la sekvoj estus kaoso kaj konfuzo, kaj ha humoj de honesteco kaj justeco, de trankviho kaj paco eesus brili.“ Elnombrante tiajn konsekvencojn, ha Bahaaj skriboj atentigas, ke “la perversigo de la homa naturo, ha dekadenco de la homa konduto, ha degenerigo kaj disfalo de homaj institucioj malkaigas en tiaj cirkonstancoj sub giaj plej aaj kaj abomenaj aspektoj. La homa karaktero perdas sian dignon, eiu fido estas ancehita, ha nervoj de disciplino mahstreigas, ha voeo de ha homa konscienco estas silentigata, ha sento de deco kaj honto pahigas, konceptoj de devo, solidareco, reciprokeco kaj lojaheco estas tordataj, kaj ha sento mcm de pacemo, gojo kaj espero iom post iom estingigas.“

Se do ha homaro alvenis al punkto de parahiza konflikto, gi devas rigardi sin mcm, sian propran neglektemon, ha hogajn voeojn, kiujn gi aŭskultis, por trovi ha fonton de ha miskomprenoj kaj konfuzigo praktikitaj en ha nomo de rehigio. Tiuj, kiuj blinde kaj egoisme gluigis je siaj apartaj ortodoksismoj kaj kredigis al siaj adeptoj erarajn kaj kontraŭdirajn interpretaojn pn ha eldiroj de la Profetoj de Db. portas pezan respondecon por tiu ei konfuzo — konfuzo Carpentita ella artefaritaj bariloj starigitaj inter kredo kaj racio, scienco kaj religio. Car ee objektiva ekzameno de la faktaj eldiroj de la Fondintoj de la grandaj religioj kaj de la cirkonstancoj. en kiuj iii devis plenumi sian mision, trovigas nenio, kio apogus la disputojn kaj antaŭjugojn, kiuj perturbas la religiajn komunumojn kaj tial eiujn homajn aferojn.

La instruo, ke ni traktu aliajn kiel ni mem atus esti traktataj — etika principo, kiu varie ripetigas en iuj grandaj religioj — donas forton al la ei-supra observo en du rilatoj: gi resumas la moralan sintenon. la pacigan aspekton, kiu etendigas tra tiuj i religioj sendepende de la loko aŭ tempo de ilia ekesto; i krome reliefigas aspekton de unueco, kiu estas ilia esenca virto — virto, kiun la homaro en sia senkohereca bildo pn historio fiaskis rekoni.

Se la homaro estus vidinta la Edukantojn de sia komuna infanago en ilia vera karaktero, nome kiel perantojn de unusama civiliza procezo, tiam gi gajnus netakseble ph grandan utilon ei la akumula efiko de iliaj sinsekvaj misioj. Sed, bedaŭrinde, gi malsukcesis en tio.

La revivigo de fanatika religia pasio en multaj landoj povas esti konsiderata nur kiel agonia barakto. La karaktero de la perfortaoj kaj detruaj agoj gin akompanantaj atestas gian spiritan bankroton. Fakte, unu ella plej strangaj kaj malgojigaj faktoj de la nuntempa eksplodigo de religia fanatikismo estas la grado, gis kiu. en eiu kazo. gi subfosas ne nur la spiritajn valorojn, kiuj kondukas al la unueco de la homaro, sed ankaŭ tiujn unikajn morahajn venkojn, kiujn perbatalis la religio, kies servanto gi aj nigas esti.

Kia ajn csenca forto la religio estis en ha historio de la hqmaro kaj kiel ajn drameca la nuntempa revivigo de la miiitema religia fanatikeco estas — religio kaj religiaj institucioj j am de multaj j ardekoj estas konsiderataj de kreskanta nombro da homoj kiel sensignifaj por la eefaj problemoj kaj afliktoj de la moderna mondo. Anstataŭe, iii aŭ sin turnis al la hedonisma aistrebado de materia kontentigo aŭ sekvas mcmfaritajn ideologiojn elpensitajn por hiberigi la socion ella cvidentaj malbonoj, sub kiuj gi suferas. Tro multaj cl tiuj ideologioj, bedaŭrinde, anstataŭ akcepti la koncepton de la unueco de la homaro kaj fortigi la harmonion inter diversaj popoloj, havis la tendencoj, diecigi la taton, submeti la tutan homaron al unu nacio, raso aŭ klaso, subprcmi eian diskuton kaj interangon de ideoj, aŭ senindulge elmeti milionoj n da malsatantoj al merkataj mckanismoj, kiuj tro evidente pliakrigas la mizeron de la piimulto de la homaro, samtcmpe ebhigante al mahgrandaj grupoj vivon en abundo, pn kiu niaj praavoj apenaŭ povis revi.

Kiel tragikaj estas ha rezuhtoj de ha kvazaŭrehigioj ehpensitaj de la sagemuloj de nia cpoko! El ha gisfunda seniluziigo de tutaj cniogantaroj, kiuj estis instruitaj kuhti ec ihiaj altaroj, povas esti dcrivita ha nercfutebla vcrdikto de la historio pn ilia valoro. La fruktoj de tiuj doktrinoj — post jardekoj de ph kaj ph senhima praktikado de potenco fare de tiuj, kiuj uIdas ah iii sian promocion en homaj aferoj — estas ha sociaj kaj ekonomiaj maisanoj, kiuj plagas eiun rcgionon de nia mondo en ha finaj jaroj de ha dudcka Jarcento. Ciuj ci tiuj eksteraj athktoj radikas cn ha spirita damago, spcgulita en la apatio, kiu ekposedis la amason de ha popoloj de eiuj nacioj, kaj en la estingigo de ha espero cn la koroj de elrabitaj kaj timophcnaj milionoj.

Venis la tempo, ke tiuj, kiuj predikas la dogmojn de matcriahismo — eu cn oriento aŭ okcidento, eu en kapitahismo aŭ sociahismo — dcvas fan sian raporton pn la morala gvido, kiun ihi ajnigis doni. Kie estas ha “nova mondo“ promesita de tiuj idcologioj? Kie estas ha intcrnacia paco, por kies ideahoj ihi proklamis sian sindonon? Kie estas ha breeaj trarompoj en novajn sferojn de kulturaj atingoj, faritaj per la glorigo de tiu raso, de jena nacio aŭ de iu difinita klaso? Kial la plejmuito de la popoloj de la tero ph kaj ph profundigas en maisaton kaj mizeron, kiam samtempe la nunaj arbitraciantoj en homaj aferoj disponas pn riCaoj, pn kiuj ha faraonoj kaj cezaroj aŭ eC la imperiaiismaj potencoj de la l9a jarcento ne povis revi?

Estas precipe en ha giorigo de la strebo al materiaj riCajoj — samtempe ha prakaŭzo kaj ha komuna trajto de Ciuj tiaj ideologioj — kie trovigas la radikoj, ei kiuj kreskas ia maivero, ke homoj estas neangebhe egoisrnaj kaj agresemaj. Guste Ci tie ha tereno devas esti ebenigita por ha konstruado de nova mondo taŭga por niaj posteuioj.

Ke materiahismaj idealoj, kiel montras ha sperto, mahsukcesis kontentigi la bezonojn de ha homaro, kondukas ah ia honesta rekono, ke necesas nova energia fortostreCo cele al soivo de ia vivodecidaj probiemoj de nia planedo. La netolereblaj cirkonstancoj regantaj en ia socio atestas pn komuna malsukceso de Ciuj — fakto, kiu tendencas piifortigi ia abatisojn je Ciu flanko anstataŭ malkonstrui ihn. Estas tute klare, ke urge necesas kornuna kuraca fortostreCo. Antaŭ Cio. tio estas afero de sinteno. Cu la hornaro daŭrigos sian obstinecon ahkroCante sin ah eluzitaj konceptoj kaj sentaŭgaj dogmoj? Aŭ Cu giaj gvidantoj, senkonsidere al ideohogio, elpaos kaj, kun decida volo, interkonsiligos en komuna serCo de taŭgaj solvoj?

Tiuj, kiuj zorgas pn ha futuro de ha homa raso, pripensu tiun Ci konsihon: “Kiarn delonge flegataj idealoj kaj de pratempoj honorataj institucioj, kiam sociaj principoj kaj rehigiaj formuloj Cesis stimuhi ha bonfarton de ha tuta homa komunumo, kiam iii ne plu servas la bezonojn de daŭre evohuanta homaro, tiam iii estu forbalaotaj kaj foretotaj en la rubujon de eluzitaj kaj lorgesitaj doktrinoj. Kiel, en mondo submetita al ha eterna lego de angigo kaj kadukigo, iii povus esti indulgataj de degenero, kiu nepre trafos Ciun homan institucion? Car ha juraj normoj, politikaj kaj ekonomiaj teorioj devas nur protekti ha interesojn de la homaro kiel tuto, kaj ha homaro ne devas esti krucumita pro ha sendifekta konservado de iu lego aŭ doktrino.“
II
La proskribo de atomaj armiloj, ha mahpermeso de aphikado de venena gaso aŭ ha interdikto de bakteria mihito ne forigos ha fundamentajn kaŭzojn de mihito. Kiel ajn gravaj tiaj praktikaj paoj evidente estas kiel ehementoj de interpacigo, iii per si mem estas tarnen tro supraaj por havi daŭran influon. La homoj estas sufiCe inventernaj en ha ehpensado de novaj militformoj kaj en ha utiligo de nutraoj, krudmaterialo, financoj, industrifortoj, ideologio kaj terorismo por renversi unu ha ahian en senfina strebo al supereco kaj povo. La totala diserigo de ha homaj aferoj ankaŭ ne estas kuracebha per reguhigo de apartaj konfliktoj aŭ mahkonsentoj inter unuopaj nacioj. Vere universaha kadro devas esti akceptita.

Certe, al naciaj gvidantoj ne mankas ha konscio pn ha mond- skala karaktero de ha problemo memevidenta en ha kreskantaj konfliktoj, kiujn iii Ciutage devas fronti. Kai ekzistas ha sennornbraj studoj kaj sohvoproponoj fare de multaj interesitaj kaj kleraj grupoj kaj de la instancoj de Unuigintaj Nacioj, kiuj ekskhudas Cian eblecon, esti neinformita pn ha defiaj bezonoj phenumendaj. Tarnen, ekzistas parahizo de voho; kaj tiu Ci devas esti zorge analizata kaj decide kuracita. Tiu Ci parahizeco radikas — kieh ni konstatis — en ha profunda konvinko pn ha neevitebla mahpacerno de ha homoj, kio kondukis ah ha malemo, koncedi ha subrneton de naciaj meminteresoj sub ha postulojn de ha rnonda ordo, kaj ah ha mahinkhino, kurage fronti ha gravegajn konsekvencojn de ha starigo de unuigita tutmonda aŭtoritato. Gi ankaŭ fontas eh ha nekapabho de grandskale sensciaj kaj subpremataj amasoj, khare esprimi sian sopiron ah nova ordo, en kiu ihi povos vivi en paco, harmonio kaj bonstato kun ha tuta homaro.

La eksperimentaj paoj direkte ah monda ordo, precipe depost ha Dua Mondrnihito, donas esperigajn signojn. La kreskanta tendenco de grupoj de nacioj ah ha formahigo de rihatoj, kiuj ehbigas ah iii kunhabori en aferoj de komuna intereso, indikas, ke fine Ciuj nacioj povas venki tiun Ci parahizon. La Asocio de Sudorientaj Aziaj Nacioj, la Karibia Komunao kaj Komuna Merkato, la Centramerika Komuna Merkato. la Konsilio por Reciproka Ekonomia Heipo, la Eŭropaj Komuna oj, la Ligo de Arabaj Statoj, la Organizajo por Afrika Unueco, la Organizao de Amerikaj Statoj, la Sudpacifika Forumo — Ciuj komunaj klopodoj reprezentitaj de tiaj organiza oj preparas la vojon al mondordo.

La kreskanta atento fokusita al keikaj ei la piej profunde radikantaj problemoj de nia pianedo estas piia esperiga signo. Spite al la evidentaj malperfektecoj de Unuiintaj Nacioj, la kvardeko da dekiaracioj kaj konvencioj akceptitaj de tiu Ci organizao, eC kiam registaroj ne estis tre entuziasrnaj en sia sindevigo. donis al ordinaraj hornoj senton pn nova vivimpulso. La Universala Deklaracio pn la Homaj Rajtoj, la Konvencio pn Prevento kaj Puno de la Krimo de Genocido kaj la simiiaj rimedoj por malebiigi Ciajn forrnojn de diskriminacio pro raso, sekso aŭ reiigia kredo; respekti la rajtojn de infanoj; protekti ciujn personojn kontraŭ torturo; elradiki malsaton kaj subnutritecon; utiligi sciencan kaj teknikan progreson favore al paco kaj bonstatigo de la homaro — Ciuj Ci tiuj entreprenoj, se kurae reaiigataj kaj plilarigataj, venigos la tagon, kiam la fantomo de miiito perdis sian povon regi ia intern aciajn riiatojn. Ne estas necese emfazi ia gravecon de ia temoj pntraktitaj de tiuj dekiaracioj kaj konvencioj. Tarnen, keikaj ei tiuj temoj pro sia rekta influo ai la starigo de rnondpaco menitas aidonan komenton.

Rasismo, unu ei la plej ruinigaj kaj obstinaj maibonoj, estas Cefa barilo kontraŭ la paco. Gia praktiko reprezentas ofendon ai ia homa digno tro kruela por esti subtenata sub iu am preteksto. La rasismo prokrastas ia disvoivion de ia senhimaj kapabloj de siaj viktimoj, koruptas siajn praktikantojn kaj maiebligas hornan progreson. La agnosko de ia unueco de ia homaro, efektivigota pere de taŭgaj juraj paoj, devas esti universale apogata, se oni volas solvi tiun Ci problemon.

La troa maiegaieco inter riCuloj kaj mairiCuloj, kiu estas fonto de akuta suferado, konservas la mondon en stato de nestabiieco, kvazaŭ Ce la sojlo al milito. Malmultaj socioj pntraktis tiun Ci situacion efike. La solvo postulas kombinitan aplikon de spiritaj, rnoralaj kaj praktikaj rimedoj. Nova rigardo al tiu Ci prohlemo estas necesa. akompanata de konsultado Ce ekspertoj el lara spektro de fakoj, libera je ekonomia kaj ideologia polemiko kaj inkluzivanta la homojn rekte koncernatajn en ia decidoj ure farendaj. Temas pn problemo, kiu estas iigita ne nur kun la neceso Cesigi ekstreman riCecon aŭ mainiCecon, sed ankaŭ kun tiuj spinitaj veroj, kies kompreno povas estigi novan universaiisman sintenon. La fortikigo de tia sinteno estas en si mem unu ella Cefaj partoj de la soivo.

Senbrida naciismo, distinge de sana kaj iegitima patriotismo, devas cedi al pll iara iojaieco. al la arno al la homaro kiel tuto. Bah‘u‘lläh dekiaris: “La tero estas nur unu lando, kaj la homaro estas iaj civitanoj.“ La koncepto de mondcivitaneco estas rekta rezulto de ia §rumpado de la mondo, dank‘ al scienca progreso, en ununuran najbarecon kaj de la nedisputebia interdependeco de ia nacioj. Arno al Ciuj popoioj de la rnondo ne ekskiudas arnon ai la propra iando. En mondskaia socio la avantao de parto estas piej bone certigita per progresigo de la avantago de la tuto. Nunaj internaciaj aktivecoj cl diversaj karnpoj, kiuj kontribuas al reciproka sirnpatio kaj sento de soiidareco inter la popoLoj, bezonas vastan pliigon.

Reiigia kvereiado estis, tra ia tuta histonio, kaŭzo de sennombraj miiitoj kaj konfliktoj, Cefa malheipiio al progreso, kaj i Ciam ph farias naŭzao por hornoj eh Ciaj kredoj kaj por nekredantoj. La anoj de Ciuj religioj devas akcepti fronti la fundamentajn demandojn, kiujn tiu Ci rnalpaco starigas, kaj trovi kharajn respondojn. Kiel solvigu la diferencoj inter iii en teorio kaj en praktiko? La religiaj gvidantoj de la hornaro estas konfrontitaj kun ia defio, konsideri, kun koroj pienaj de ha spirito de kompato kaj deziro ai ha vero, la mizeron de la homaro kaj demandi sin, Cu ne eblas, en humileco antaŭ ihia Cionpova Kreinto, submergi siajn teologiajn diferencojn en grandanima spirito de reciproka induigo, kio permesos al iii kunagadi por la progresigo de homa interkomprenigo kaj paco.

La emancipigo de la viririo. atingo de plena samrajteco inter la seksoj, estas unu ei la piej gravaj, kvankam maipii agnoskitaj, antaŭkondicoj por la paco. La rifuzo de tiu egaieco estas maijust4o kontraŭ unu duono de la homaro kaj estigas en viroj malutiiajn sintenojn kaj kutimojn, kiuj estas portataj ei la famiiio al la laborloko, en la poiitikan vivon kaj fine en la internaciajn riiatojn. Ekzistas neniaj kialoj, nek moraiaj, nek praktikaj aŭ bioiogiaj, kiu povus pravigi tian rifuzon. Nur kiam la virinoj estos akceptitaj kiel pienrajtaj partneroj en Ciuj kampoj de homa aktiveco, kreigos morala kaj psikoiogia klimato, en kiu internacia paco povas kreskadi.

Universala edukado, en kies servo staras jam armeo da sindediCaj homoj ei Ciuj kredoj kaj nacioj, bezonas ia piej grandan suhtenon. klun la registaroj de la mondo povas provizi. Car nescio estas sendube la Cefa kaŭzo de dekadenco kaj pereo de popoloj kaj de pludaŭro de antaŭjugoj. Neniu nacio akiros sukceson, se giaj civltanoj ne ricevas edukon. Manko de rimedoj limigas la ebiecon de muitaj nacioj plenumi tiun Ci bezonon kaj devigas al starigo de prioritatoj. La koncernaj decidohavaj instancoj agus sage, se iii donus Cefan prioritaton al ia edukado de virinoj kaj knabinoj, Car guste pere de kieraj patrinoj kicreco povas disvastigi plej efike tra la socio. En akordo kun la postuloj de nia epoko, la instruado de ia koncepto de mondcivitaneco devus esti konsiderata ankaŭ kiel elemento de ia regula edukado de Ciu infano.

Fundamenta manko de interkomunikado inter popoioj serioze subfosas la strebon al monda paco. Adopto de internacia helplingvo konsiderinde kontribuos al la soivo de tiu Ci problemo kaj postulas urgegan priatenton.

Du Cefaj punktoj devas csti emfazitaj en tiu Ci kunteksto. Unu estas, ke la Cesigo de milito ne simple estas afero de subskribo de traktatoj kaj protokoloj; gi estas kompleksa tasko, kiu necesigas novan fljjfl de rcciprokaj sindevigoj por solvi problemojn. kiuj kutime ne estas rilatigitaj al la klopodoj pn paco. Bazita sole sur politikaj interkonsentoj, la idco de kolektiva sekurcco estas himero. La alia punkto estas, ke la Cefa defio cn la traktado de problemoj de paco estas lcvi la debaton ai la niveio de principoj kaj ne resti Cc pura pragmatismo. Car, esence, paco ckfloras ei intcrna stato subtenata de spirita aŭ morala sinteno, kaj estas Cefe pere de veko de tiu Ci sinteno, ke ebios trovi daŭrajn solvojn.

Ekzistas spiritaj principoj, aŭ — kiel aiiaj atas din — homaj valoroj, per kiuj eblas trovi solvojn por kiu ajn socia problemo. Ciu bonintenca grupo povas generale eipcnsi praktikajn solvojn por siaj problemoj, sed bonaj intcncoj kaj praktikaj scioj kutimc ne sufiCas. La escnca merito de spiritaj principoj estas, ke iii ne nur ofertas perspektivon harmoniantan kun la vera karaktero de la homo, sed ankaŭ peras sintenon, impeton, volon kaj aspiron, kiuj faciiigas la malkovron kaj plenumon de praktikaj paoj. La tatestroj kaj Ciuj aŭtoritatuloj agus taŭgc en siaj kiopodoj al la solvo de la problemoj, sc iii unue idcntigus la koncernajn principojn kaj akccptus ihn kiel gvidiiojn.
III
La Cefa demando solvenda estas, kiel la hodiaŭa mondo kun giaj rigidaj konfliktostrukturoj povus angigi en mondon, kie regas harmonio kaj kunlaboremo.

Tutmonda ordo povas esti fondita nur sur neskuebla konscio pn la unueco de la homaro, spirita vero konfirmita de Ciuj homsciencoj. Antropologio, fiziologio kaj psikoiogio rekonas nur unu homan specion, kvankam senfine varian laŭ la malCefaj fenomenoj de ha vivo. La agnosko de tiu Ci vero postulas forlason de antaŭjugoj — antaŭjugoj de Ciuj specoj — pn raso, klaso, haŭtkoloro, kredo, nacio, sekso, grado de rnateria civilizacio, Cio, kio ebligas al la hornoj konsideri sin superaj al aliaj.

Rekono de la unueco de la hornaro estas la Cefa baza kondiCo por la reordigo kaj administrado de la mondo kiel unu lando, kiel la hejmo de la homaro. Universala akcepto de tiu Ci spirita principo estas esenca por Ciu sukcesa klopodo pn starigo de mondpaco. Tial tiu Ci principo devus esti proklamata mondskale, instruata en lernejoj kaj klarigata en Ciu nacio kiel preparo por la organika ango en la socio, kiun gi implicas.

El la Bahaa vidpunkto. la agnosko de la unueco de la homaro “postulas ne malpli ol la rekonstruo kaj la malarmado de la tuta civilizita mondo — mondo, organike unuinta en Ciuj esencaj aspektoj de gia vivo, gia politika funkciado, gia spirita aspiro, giaj komerco kaj financo, giaj skribo ka lingvo, kaj tarnen senlima en la diverseco de la naciaj karakterizajoj de giaj federaj unuoj.“

En siaj klarigoj pn la implicoj de tiu Ci centra principo, Shoghi Effendi, la Gardanto de la Bahaa Kredo, komentis en la jaro l93l: “Neniel celante la renverson de la ekzistantaj fundamentoj de la socio, gi klopodas plilargigi gian bazon, ahformi giajn instituciojn en maniero harmonianta kun la bezonoj de konstante angiganta mondo. Gi ne povas konflikti kun legitimaj fidelecoj, nek subfosi fundarnentajn lojalecojn. Gia intenco estas nek estingi la flamon de sana kaj inteligenta patriotismo en la koro de la homoj, nek aboli la principon de nacia aŭtonomio, tiel esenca, kiam la malbonoj de troa centralismo devas esti evitataj. Gi nek ignoras la diversecon de genta deveno, de klimato, de historio, de lingvo kaj tradicio, de pensado kaj kutimoj, kiuj diferencigas la popolojn kaj naciojn de la mondo, nek gi klopodas subpremi gin. Gi alvokas al ph granda lojaleco, al ph forta aspiro, ol iu ajn alia, kiu iam anirninstigis la homan mondon. Gi insistas pn la submeto de naciaj impulsoj kaj interesoj sub ha neprajn bezonojn de unuigita mondo. Gi rifuzas unuflanke ha troan centrahismon kaj ah- flanke malaprobas Ciujn strebojn al unuformeco. Gia moto estas unueco en diverseco.“

La atingo de tiaj celoj necesigas diversajn §tupojn en ha gustigo de naciaj politikaj sintenoj, kiuj nuntempe tuas anarkion pro manko de klare difinitaj legoj aŭ generale akceptitaj kai efektivigeblaj principoj por reguhigo de la interpopolaj rilatoj. La Ligo de Nacioj, la Unuigintaj Nacioj kaj la multaj organizajoj kaj konvencioj kreitaj de ihi sendube kontribuis al mihdigo de kelkaj negativaj konsekvencoj de internaciaj konfiiktoj, sed ihi montrigis nctaŭgaj malebhigi militon. Fakte ekflamis dekoj da militoj depost la Dua Mondmilito, kaj kelkaj ankoraŭ furiozas.

La Cefaj aspektoj de tiu Ci problcrno ekaperis jam en la l9a jarcento, kiarn Bahá’u’lláh unuafojc prczentis siajn proponojn por starigo de mondpaco. La principon de kolcktiva sekureco ii klarigis en siaj mcsagoj al la regantoj de la mondo. Shoghi Effendi komentis liajn proponojn jenamaniere: “Kion alian tiuj Ci gravaj vortoj povas signifi oh ha atcntigo pn ha necvitebla limigo de absoluta nacia suvereneco, kiel nepre ncccsa unua pao ah ha konstruo de la cstonta Fcderacio de Ciuj nacioj de ha mondo la formo de mohda Superstato devas esti disvolvita, je kies favoro Ciuj nacioj de la mondo volontc ccdos Cian pretcndon por multi. certajn rajtojn starigi impostojn kaj Ciujn rajtojn teni armadon, krom tiuj por sekurigi intcrnan ordon en siaj tcritorioj. Tia tato dcvos cntcni cn siaj kadroj Intcrnacian Ekzekutivon adekvatan por trudi phcjsupcran kaj ncrczisteblan aŭtoritatccon ah Ciu kontraŭstarcrna membro de ha komunurno; Mondparlamenton, kies mcmbroj estos clektitaj de la popoloj de ties landoj kaj kies elekto estos konfirmita de la respektivaj registaroj; kaj Phejsuperan Korturnon, kies jugdccidoj havos higan vahidecon, eC en tiuj kazoj kiarn ha partioj ne konsentis hibcrvolc subrncti sian kazon al gia jurisdikcio.

Tutmonda komunumo, en kiu Ciuj ekonomiaj bariloj estos por Ciam disrompitaj kaj la mterdependeco de kapitalo kaj laboro definitive rekonita; en kiu la brukriado de religia fanatikeco kaj disputado estos por Ciam silentigita; en kiu la flamo de rasa malamikeco estos fine estingita; en kiu unu sola kodo de internacia juro — rezulto de sage pripensataj decidoj de la federaciaj reprezentantoj de la mondo — havos kiel sankcion tujan kaj devigan intervenon de la kunigitaj fortoj de la federacianoj; kaj fine mondkomunumo, en kiu la furiozo de kaprica kaj militema naciismo estos angita en daŭran konscion pn mondcivitaneco — jen aspektas, en siaj Cefaj linioj, la Ordo anticipita de Bahá’u’lláh, Ordo konsiderota kiel la plej nobla frukto de mairapide maturiganta epoko.“

Pn la efektivigo de tiuj perspektivoj Bahá’u’lláh diris: “Devas veni la tempo, kiam la nepra neceso por okazigo de vasta, Cioampleksa kunveno de homoj estos universale rekonita. La regantoj kaj regoj de la tero nepre devas Ceesti gin, kaj, partoprenante giajn interkonsiligojn, iii devas priparoli tiajn vojojn kaj rimedojn, kiuj kondukos al la monda Plcjgranda Paco inter la homoj.”

La kurago, la decidemo, la pura motivo, la senegoisma arno de unu popolo al la alia — Ciuj spiritaj kaj etikaj kvalitoj necesaj por tiu grandega pao al paco fokusigas en la volo agi. Kaj por veki la necesan volon, oni devas serioze konsideri la realecon de la homo. nome ljan pensadon. Kompreni la gravecon de tiu Ci potenca realeco signifas samtemp konscii pn lä socia neceso efikigi gian unikan valoron pere de sincera, senpasia kaj amika interkonsiligo kaj agi surbaze de la rezultoj de tiu Ci procczo. Bahä‘u‘llh insiste atentigis pn la alta valoro kaj nepra neceso de interkonsiligo por la ordigo de la homaj aferoj. Li diris: “Interkonsiligo kreas ph profundan konscion kaj angas konjekton en certecon. Gi estas brila lumo, kiu en obskura mondo montras la vojon kaj donas gvidon. Por Cio ekzistas kaj plu ekzistos nivelo de perfcktcco kaj matureco. La matureco de la dono de kompreno manifestigas per interkonsiligo.“ Guste la klopodo atingi pacon pere de la interkonsihiga agado, kiun Ii proponis, povas liberigi tiel sanigan spiriton inter la popoloj de ha tero, ke nenia potenco sukcesus kontraŭstari la finan, triumfan rezulton.

Pri la agadrnanieroj de tiu Ci universala kunveno, ‘Abdu’l-Bahá, la filo de Bahá’u’lláh kaj rajtigita interpretanto de liaj instruoj, proponis ha jenon: “Iii devos fan ella Movado por Paco temon de generala interkonsiligo, kaj strebi per Ciuj siaj fortoj starigi Unuigon de la nacioj de ha mondo. Ihi devos fan devigan traktaton kaj interligon, kies kondiCoj cstu sagaj, nerompeblaj kaj firmaj. Iii devos proklami gin ah ha tuta mondo kaj akiri por gi la aprobon de la tuta homa raso. Tiu Ci supera kaj nobla entreprcno — la vera fonto de paco kaj bonfarto de la tuta mondo — cstu konsidcrata kiel sankta de Ciuj, kiuj logas surtere. Ciuj fortoj de ha homaro devas esti mobilizitaj por ccrtigi ha stabilecon kaj daŭron de fiu Ci Plejgranda Intcrligo. En tiu Ci universala Pakto, la ckstremoj kaj limoj de Ciu nacio cstu klare fiksitaj, ha principoj, sur kiuj bazigas la interrilatoj de la registaroj, neangeble difinitaj, kaj Ciuj internaciaj interkonsentoj kaj sindevigoj certigitaj. Same, ha grandeco de la armado de Ciu registaro cstu strikte limigita, Car sc oni permesus kreskadon de la militpreparoj kaj -fortoj al iu nacio, tio kaŭzus la suspektojn de ha aliaj. La fundamcnta principo de tiu Ci solena Pakto devus csti fiksita tiamaniere, kc, se iam iu registaro rompus ian gian kondiCon, Ciuj registaroj de la mondo devus elpai kaj redukti gin ah totala submetigo — ne, la tuta horna gento devus decidigi detrui tiun registaron per Ciuj disponeblaj fortoj. Se i tiu plej granda cl Ciuj kuraciloj cstus aplikita ah ha malsana korpo de la mondo, gi certe rcsanigus de siaj malsanoj kaj eterne restus bonfarta kaj sckura.“

La okazigo de tiu potenca kunvcno jam tro prokrastigis.

Tutkore ni alvokas la gvidantojn de Ciuj nacioj ehuzi tiun Ci oportunan horon kaj neancelebhc elpai por arangi tiun Ci universalan kunvenon. Ciuj fortoj de ha historio urgas la homan rason al tiu Ci ago, kiu markos por Ciam ha aŭroron de gia dclonge atcndata matureco.

Ĉu ne Unuiĝintaj Nacioj, kun plena apogo de siaj tatojmembroj, strebu al la aitaj celoj de tia giora evento?

Ke viroj kaj virinoj, gejunuloj kaj infanoj eie rekonu la eternan valoron de tiu necesega ago por eiuj popoloj kaj ievu siajn voeojn en plena konsento! Vere, estu la nuna generacio tiu, kiu maifermos tiun gioran etapon en la evolu de la socia vivo sur nia planedo!
IV
La optimismo, kiun ni sentas, fontas ei vizio, kiu transpasas ia esigon de miiito kaj le kreon de instancoj por intern acia kuniaboro Daŭra paco inter ia nacioj estas esenca stadio, sed ne, kiel Bahá’u’lláh konfirmas, la finfina celo en la socia evoluo de la homo. Super ia armistico, al kiu ia homaro estas perfortigita pro timo de la atoma infero, super la politika paco, pn kiu maivolonte konsentas suspektemaj rivaiantaj nacioj, super ia pragmataj arangoj pn sekureco kaj kunekzistado, super la multaj klopodoj de kunlaboro, kiun ebligas tiuj paoj, trovias ia plej alta celo: la unuigo de eiuj homoj de la mondo en unu universala familio.

Malkonkordo estas dangero, kiun la nacioj kaj popoloj de la mondo ne povas elteni ph longe; la konsekvencoj estas tro teruraj por kontempladi. tro evidentaj por bezoni jun klangon. “La bonfarto de ha homaro“, skribis Bahä‘u‘hhäh antaŭ ph ol unu jarcento, “gia paco kaj sekureco estos neatingeblaj, se ia uriueco ne estos firme establita.“ Observante ke “ha tuta homarq gemas, sopiregas ah gvido ah unteco, kaj ah la Cesigo de sia j arcenta martireco“, Shoghi Effendi plu. komentis, ke: “Unuigo de ha tuta homaro estas a karaktenizao de la nivelo, ah kiu ha homasocio nun proksimigas. La.unueco de la famihio, de ha tribo, de ha civito kaj de la nacio estis sukcese alstrebataj kaj plene atingitaj. Tutmonda unueco estas la echo, ah kiu torturita homaro nun aspiras. Ea konstruado de nacioj atingis sian finon. La anarkio, akompananta la §tatan suverenecon, proksimias al kriza kulmjno. Morido maturianta devas senii je tiu fetiCo, rekoni ha unuecon kaj tutecon de ha homaj interniatoj kaj konstrui unufoje por Ciam ha organismon, kiu plej konvene reprezentas tiun Ci fundamentan principon de gia vivo.”

Ĉiuj hodiaŭaj fortoj de angigo konfirmas tiun Ci vidpunkton. La pruvoj estas ekkoneblaj je ha multaj j am cititaj ekzemploj de favoraj signoj pn mondpaco ei la nuntempaj internaciaj movadoj kaj disvolvigoj. La armeo ei viroj kaj virinoj ei praktike Ciu kulturo, raso kaj nacio de ha tero, kiuj deoras en la diversaj instancoj de Unuiintaj Nacioj, reprezentas tutmondan “Civilan Servon“, kies imprcsaj faroj klare montras ha altan gradon de kunhaboro, kiu estas atingebha eC en senkuragigaj cirkonstancoj. Dezirego ah unueco, kvazaŭ spirita printempo, strebas sin esprimi per nenombrebiaj internaciaj kongresoj, kiuj kunvenigas homoj n cl phej diversaj fakoj. Gi animas ha ahvokojn por internaciaj projektoj rihatc ah infanoj kaj gejunuhoj. Fakte gi estas la vera fonto de ha rimarkinda ekumenisma movado, kiu ajne nerezisteble ahtiras ha anojn de historie antagonismaj rchigioj kaj scktoj unuj al ha ahiaj. Kune kun ha kontraŭa tendcnco al mihito kaj singiorigo, kiun i scnCesc kontraŭbatahas, ha impulso al monda paco cstas unu eh ah elstaraj karaktcnizaoj de ha vivo sur nia pianedo en ha finaj jaroj de ha 20a jarcento.

La sperto de la Bahaa komunumo povas esti konsiderata kiel ckzemplo por tiu Ci ampicksiganta unueco. Gi estas komunumo de Cirkaŭ tri aŭ kvar mihionoj da homoj eh muitaj nacioj, kuhturoj, klasoj kaj krcdoj, kiuj cngagigas en phcj diversspecaj aktivccoj servantaj al ha spinitaj, sociaj kaj ekonomiaj bezonoj de ha popohoj en muhtaj landoj. Gi cstas unueca socia organismo, repnezcntanta ha diversecon de ha homa famihio, prizorganta siajn afcrojn per sistemo de komunc akccptitaj pnincipoj de intcrkonsihigo kaj estimanta cgale Ciujn grandajn chverojn de la dia gvjdo en la homa historio. Gia ekzisto estas plua konvinka pruvo por ha rcaiigebho de ha vizio de ĝia Fondinto pn unuigita mondo, plua evidentigo, ke la homaro povas vivi kiel universala socio, indiferente kiuj defioj akompanos gian maturigon. Se la sperto de la Bahaanoj povas iel kontribui al la fortikigo de la espero pn la unueco de la homa raso, ni volonte ofertas gin kiel studindan modelon.

Pripensante la ekstreman gravecon de la tasko, kiu nun defias la tutan mondon, ni klinas niajn kapojn en humileco antaŭ la respektinda majesto de la dia Kreinto, Kiu en Sia senfina arno kreis la homaron ella sama radiko; nobligis la juvelan realecon de la homo; honorigis gin per intelekto kaj sago, nobleco kaj senmorteco; kaj donis al la homo “la unikan distingon kaj kapablon ekkoni Lin kaj ami Lin“, kapablecon, kiu “devas esti konsiderata kiel la krea impulso kaj la Cefa celo de la tuta kreado.“

Ni estas firme konvinkitaj, ke Ciuj homoj estis kreitaj por “antaŭenigi Ciam progresantan kulturon“; ke “estas rnaldigne por la homo vivi kiel la bestoj sur la kampo“; ke la virtoj konvenantaj al la horna digno estas fidindeco, indulgemo, karitato, kornpato kaj boneco al Ciuj homoj. Ni rekonfirrnas nian konvinkon, ke “ja potencialoj, kiu respondas alla homa tupo, la plena rnezuro de ha destino surtere, la ennaskita aparteco de ha realo, devas senescepte malkaigi en tiu Ci prornesita Tago de Dio,“ Jen la motivoj por nia neancelebla kredo, ke unueco kaj paco estas la atingebla celo, al kiu la homaro strebas.

Dum tio Ci estas skribata, estas aŭdeblaj la atendoplenaj voCoj de la Bahaanoj, spite ah la persekutoj, kiuj ili ankoraŭ suferas en la lando de la naskigo de sia kredo. Per sia ekzernplo de firma espero iii estas atestantoj por ha kredo. ke la tuja rcaligo de tiu jarmiha revo pn paco nun estas, kaŭze de ha transformai efikoj de ha revelacio de Bahá’u’lláh, omamita per ha potenco de dia aŭtoritato. Tiel ni komunikas ah vi ne nur vizion en vortoj: ni citas ha potencon de ha agoj de kredo kaj sinofero; ni diskonigas ha urgan phedon de niaj samrehigianoj Cie por paco kaj unueco. Ni higigas kun Ciuj, kiuj estas la viktimoj de agreso, Ciuj, kiuj sopiras Cesigon de batahado kaj mahkon kordo, Ciuj, kies sindediCo je ha principoj de paco kaj mondordo akcelas ha nobhajn celojn, por kiuj ha homaro estis kreita de la Cionama Kreinto.

Sincere dezirante ah vi partoprenon en ha ferv‘oro de nia espero kaj en ha profundeco de ni konfido, ni volas citi ha emfazan promeson de Bahá’u’lláh: “Tiuj teruraj bataloj, tiuj detruaj rnilitoj Cesos kaj ha ‘Plejgranda Paco’ venos.“



La Universala Domo de Justeco



Elŝuti 56.92 Kb.


Elŝuti 56.92 Kb.