Unua paĝo
Nia teamo
Kontaktoj
Pri ni

    ĉefpaĝo


Antauxparolo

Elŝuti 2.19 Mb.

Antauxparolo




paĝo7/34
Dato17.03.2017
Grandeco2.19 Mb.

Elŝuti 2.19 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   34

_Jonathan Swift kaj la servanto_. La glora auxtoro de la "Vojagxoj

de Gullivero" estis granda amanto de pleuxronektoj (speco de fisxoj

= germana "Steinbutte"). Tion cxi sciis lia adoranto kaj bonfaranto,

lordo Temple, kiu ofte sendadis al li grandajn fisxojn de tiu cxi speco.

La satiristo cxiam kun plezuro ilin akceptadis, sed al la alportanta

servanto li neniam donadis trinkmonon. Tio cxi kolerigis la servanton,

kaj, kiam li unu fojon denove devis iri al Swift, por alporti al li

grandan pleuxronekton, li montris sian nekontentecon iom maldelikate.

Tuj Swift levigxis, sidigis la servanton sur sian segxon kaj diris :

--Mia amiko, vi ne scias, kiel oni devas plenumi komision; mi montros

gxin al vi. Swift prenis la pleuxronekton kaj alpasxis malrapide kaj

respektege al la servanto.--Mia sinjoro, li diris, salutas vin kaj

petas vin, sinjoro Dekano, akcepti tiun cxi malgrandan donacon. Nun

la servanto sin levis kaj respondis :--Mi petas tre kore danki vian

sinjoron. Kun tiuj cxi vortoj li metis la manon en la posxon, eltiris

duonon da krono kaj premis gxin al Jonathan Swift en la manon.--

Goddam! ekkriis tiu cxi, vi estas pli sagxa, ol mi pensis. Mi rimarkos

al mi la instruon kaj jam pli ne forgesos pri la trinkmono.


_Kiam Swift_ prenadis novajn servantinojn, li cxiam diradis al ili,

ke ili en lia domo devas antaux cxio observadi du aferojn : unue,

fermi post si la pordon, kiam ili venas en cxambron, kaj due--denove

fermi la pordon, kiam ili eliras. Unu fojon unu servantino petis de

li la permeson iri al la festo de edzigxo de sxia fratino.--Tre

volonte, diris Swift, mi ecx donos al vi cxevalon kaj servanton por

akompani, kaj vi povas ambaux kune veturi. Tute ekster si de gxojo,

la servantino, elirante, lasis la pordon ne fermita. Kvaronon da horo

post ilia forveturo Swift ordonis seli alian cxevalon kaj sendis sur

gxi rapide alian servanton kun la ordono revenigi ilin. Tiu cxi trovis

ilin en la mezo de vojo, kaj cxu ili volis aux ne--ili devis veturi

returne. Tute depremita, la knabino eniris en la cxambron de sia sinjoro

kaj demandis, kion li ordonos.--Nenion pli ol nur ke vi fermu post vi

la pordon, li diris kaj lasis sxin post tio cxi denove forveturi.


_Cxe tagmangxo_.--Mirinde! mi neniam povas mangxi bonan pecon da

meleagro . . .--Kial do? cxu vi havas tian strangan stomakon?--Ne,

sed cxar mia edzino gxin cxiam formangxas.
_En klubo_.--Pardonu, sinjoro, cxu ne kun sinjoro Fredo mi havas la

honoron paroli?--Ne.--Mi tiel ankaux tuj pensis al mi! Vi ne estas

ecx simila je sinjoro Fredo.
_Instruita mimikisto_. En la tempo de la servuta rajto S. Peterburgon

alveturis unu instruita mimikisto, kiu publike anoncis, ke li povas per

diversaj signoj de manoj paroladi ne sole pri ordinaraj objektoj de la

cxiutaga vivo, sed ecx pri objektoj de filozofio, kaj li fanfaronis,

ke neniu povos kun li ecx iom interparoli. En tiu sama tempo en

S. Peterburgo estis iu bienhavanto kun sia servutulo. Eksciinte pri la

anonco de la mimikisto, la bienhavanto sendis al li sian servanton,

al kiu li ordonis nepre paroli kun la mimikisto. Tiu venis.--Cxu vi

efektive povas libere paroli per mimiko? oni demandis la vilagxanon.

--Mi ecx ne scias, kio gxi estas "per mimiko", li respondis. Je tiu

cxi respondo cxiuj multe ridis, tamen oni klarigis al la vilagxano, ke

"paroli per mimiko" estas tio sama, kio "paroli per signoj de manoj".--

Ha, mi komprenas! diris la vilagxano, per manoj . . . per manoj mi povas

paroli tre bone : mi tiel ofte parolas, cxar mi havas mutan fraton.

--Kiam la instruitulo eksciis, kun kiu li devos paroli per mimiko,

li forte ekridis kaj antaux atestantoj promesis doni al la vilagxano

tricent rublojn, se li efektive povos klarigxadi per mimiko aux almenaux

ion kompreni el tio, kion li, instruitulo, al li parolos; tiun cxi

promeson la instruitulo konsentis ecx doni per skribo. La bienhavanto,

al kiu apartenis la nova mimikisto, ankaux promesis doni al li plenan

liberon kaj dudek orajn monerojn, se li komprenigxos kun la instruitulo

per mimiko.--Sed se vi ne povos interparoli, vi ricevos dudek kvin

bastonojn, aldonis la bienhavanto, cxu vi volas aux ne?--Jes, mi

konsentas kun plezuro, respondis la vilagxano. Kaj jen en difinita

horo la du mimikistoj eniris en la salonon kaj sidigxis unu kontraux

la dua. Tie cxi ankaux sidis multegaj atestantoj, kun sciemo atendante

la interesan paroladon. La instruitulo komencis la unua. Dezirante

provi la scion de la vilagxano, li montris al li unu fingron (tio cxi

en la mimiko de la instruitulo devis signifi : "Dio estas unu"). La

vilagxano, respondante, montris du fingrojn. La instruitulo ekmiris, sed

li pensis, ke tio cxi estas simpla okazeco. Li montris al la vilagxano

manplaton (signo de regno); la vilagxano tuj montris al li pugnon.

La instruitulo kaj cxiuj alestantoj estis tre mirigitaj, precipe la

instruitulo. Li rugxigxis de cxagreno kaj kun kolero li montris supren

kaj malsupren (tio cxi signifas : "Dio estas en la cxielo kaj sur la

tero"). Cxiuj ekrigardis la vilagxanon. Li en tiu sama minuto eltiris

antauxen la manojn kaj faris signon, kvazaux li ion trenas. Cxiuj

estis senfine mirigitaj, la instruitulo ecx eksaltis; li sentis sin

mortigita! Li rapide elprenis el la posxo monujon kaj tuj elkalkulis

al la vilagxano tricent rublojn, kiujn lia kunparolanto prenis kaj

trankvile kasxis en sian posxon. Neniu komprenis, pri kio parolis la

mimikistoj, kaj tial oni decidis demandi aparte la instruitulon kaj

la vilagxanon, pri kio ili interparolis. Antauxe estis forigita la

vilagxano. Tre ekinteresitaj, la alestantoj kun sciemo kaj malpacienco

atendis, kion diros la instruitulo. Tiu cxi rapidis trankviligi ilian

malpaciencon :--Mi neniam ankoraux renkontis homon, kiu povus tiel

libere klarigxi per mimiko! Mi mem tre ofte pensas, antaux ol mi ion

diras, kvankam mi lernis tiun cxi malfacilan sciencon preskaux tridek

jarojn! Tio cxi estas tre mirinda! simpla, tute ne instruita vilagxano,

kaj tiel libere respondas per mimiko tiajn pure filozofiajn demandojn!

Tre mirinde, tre mirinde!--Sed diru do al ni, sinjoro, pri kio vi

interparolis?--Vidu, sinjoroj : unue, en la komenco de la parolado,

mi diris al la vilagxano, ke Dio estas unu. Li al mi respondis, ke Dio

estas kvankam unu, sed Li tamen estas duobla, cxar Li estas samtempe Dio

kaj homo. Tiun cxi ideon la vilagxano esprimis per signo de du fingroj.

Mi pensis, ke li okaze respondis al mi vere. Tial mi sxangxis la temon

de la parolado, kaj mi montris al li manplaton, esprimante per tiu cxi

signo, ke Rusujo estas bonkonstruita regno,--kaj li respondis al mi,

ke Rusujo estas regno unupotenca kaj estas sub la sceptro de Imperiestro

(pugno signifas sceptron). Tiam mi ree min turnis al la unua temo, kaj

montrinte supren kaj malsupren, mi diris per tiu cxi signo, ke Dio estas

en la cxielo kaj sur la tero; kaj li flnis mian penson, dirante, ke Dio

estas cxie. Cxio tio cxi min konvinkis, ke tiu cxi simpla vilagxano, tiu

cxi malklerulo, tute libere povas paroli per mimiko, kaj mi antaux li

min klinas.--Oni vokis la vilagxanon kaj ankaux lin petis rakonti, pri

kio li parolis kun la instruitulo. "Ni preskaux nenion parolis, diris la

vilagxano; ni nur minacis unu al la dua : li al mi, kaj mi al li. Mi,

estimataj sinjoroj, povas tute bone paroli per signoj de manoj, cxar mi

havas mutan fraton, kun kiu mi cxiam tiel interparolas. Tiu cxi sinjoro

(li montris la mimikiston) montris al mi fingron, kaj mi tuj komprenis,

ke li volas al mi elpiki okulon; kaj mi respondis, ke mi povas elpiki

al li ecx ambaux okulojn (du fingroj). La sinjoro kredeble ekkoleris

pro tiu cxi respondo kaj diris al mi, ke li donos al mi survangon

(manplato); kaj mi respondis, ke mi mem preferas pugnon, kiu iafoje tre

bone efikas. Tiam la sinjoro, tute ekkolerinte kaj dezirante kredeble

min timigi, diris, ke li min supren levos kaj poste jxetos al la tero.

Mi respondis al li, ke se li provus tion cxi fari, mi prenus lin per

la haroj kaj trenus sur la planko. Tio cxi estas cxio, pri kio ni

parolis". En la salono eksonis lauxta ridego de cxiuj alestantoj, kaj la

malfelicxa instruita mimikisto tute ne sciis, kion fari : tre konfuzita,

li nur mordis la lipojn kaj silentis. En tiu cxi sama tago li forveturis

el S. Peterburgo. [V. Devjatnin.]


_Profesoro_ de zoologio N. tre ne amis, kiam la studentoj malfruis

al la komenco de la lekcio kaj tiam, interrompante sian legadon, li

cxiam esprimadis sian malplezuron al la malfruinta studento. Unu fojon,

kiam la profesoro legis pri cxevalo, eniris en la legejon iu malfruinta

studento. Al la miro de la studentoj, kontraux sia kutimo la profesoro

nenion diris al la studento kaj dauxrigis sian legadon. Fininte la

legadon pri cxevalo, li diris :--Nun, sinjoroj, post la "cxevalo"

ni transiru al la "azeno", kaj, turninte sin al la malfruinta, li

diris : Mi petas, sidigxu.--Ne maltrankviligu vin, sinjoro profesoro,

respondis la studento, mi povas auxskulti azenon ankaux starante.

[A. Gruenfeld.]
_Inter bopatroj_. Cxu vi estas kontenta je via nova bofilo?--Ho, ne

forte, mi faris tre malbonan elekton.--Per kio?--Vidu, mia kara, li

ne povas trinki, li ne scias ludi kartojn, kaj al cxio li havas ankoraux

mirindan talenton de parolado.--Kion do vi volas? mi vin ne komprenas!

Tio cxi estas ja cxiuj nur tre bonaj ecoj!--Sed vidu : li ne povas

trinki kaj trinkas, li ne scias ludi kartojn kaj ludas; se li ne estus

granda parolanto, tiam mi sola scius, ke li estas malsagxa,--nun la

tuta mondo tion cxi scias.


_Avarulo_, elirante el la pregxejo, kie la pastro parolis pri

bonfarado, diris :--La prediko tiel min tusxis, ke mi mem estas preta

peti almozojn. [P. Kocxergov].
_Gradeco de riprocxoj_. La ministro diris al la direktoro : La opero

iris tre bone, nur la hxoroj lasis ion por deziri.--La direktoro

iras al la regxisoro :--Sinjoro regxisoro, mi havas kauxzon esti

nekontenta je la hxoro; mankas al gxi energio; mirinde estus, se lia

ministra mosxto ne akceptus gxin de malbona flanko. La regxisoro iras

al la kapelestro :--Sinjoro kapelestro, mi devas diri al vi, ke la

hxoroj estis hodiaux ekstreme malbonaj, tiel malbonaj, ke mi timis la

falon de la opero. Mi vin petas, observu, ke gxi estonte iru pli bone.

La ministro severe punos. La kapelestro rapidas al la direktanto de

la hxoroj.--La hxoroj estis hodiaux absolute abomenaj. Unu rapidas,

alia restas, unu kantas tro alte, alia tro malalte, tute kiel strataj

buboj. La regxisoro orde vin regalos kaj bone faros. La sekvantan tagon

la direktanto, alestante cxe la provo de la hxoranoj, diras :--Vi

kriegis hieraux kiel brutaro; estas honto kaj abomeno! Cxu vi ne havas

orelojn, ne havas ideon pri takto, ke vi kantas kiel sovagxuloj? Mi

miras, kial la kapelestro ne jxetis al vi la notojn en la vizagxojn kaj

ne forpelis cxiujn al la diablo! Mi ripetas, vi kantis kiel brutaro, kaj

se tiel okazos ankoraux unu fojon, mi vin cxiujn dispelos kiel bestojn!

[P. Kocxergov.]
_Francisko I_, regxo de Francujo vizitis la papon Leonon X. La regxo,

mirigita de la lukso de la kortego de la papo, diris, ke laux la rakonto

de la biblio la religiaj kondukantoj vivis malricxe kaj simple.--

Vero, respondis la papo, sed tio cxi estis tiam, kiam la regxoj pasxtis

brutarojn. [P. Kocxergov.]
_Kion oni amas plej multe_? Havante unu jaron--sian nutristinon;

kvin jarojn--la patrineton; dek jarojn--la lernan libertempon;

dekses jarojn--la liberecon; dudek jarojn--sian amatinon; tridek

jarojn--sian edzinon; kvardek jarojn--siajn infanojn; sesdek jarojn

--sian oportunecon; en cxiuj tempoj--sin mem. [K. O. S--m.]
_Senkulpigxo. Sinjorino_, forlasante sian servantinon : Jes, mi

bedauxras, sed mi ne povas repreni el via serva libro mian ateston pri

via nepuremeco. Rigardu do mem ekzemple la malpurajxon de musxoj tie cxi

en la angulo.--_Servantino_ : Tio cxi ja estas ne mia kulpo! tiu cxi

malpurajxo jam estis, kiam mi antaux jaro komencis mian servadon cxe vi.
_La legxisto_ : Despota urbestro ofendis unu urbanon. La urbano

rakontis sian malfelicxon al unu el siaj konatoj, kiu pretendis, ke

li estas granda konanto de la legxoj. Indigne ekkriis la konato :--

Kiel li kuragxis tion cxi fari! mi tuj iros al la urbestro kaj montros

al li, ke li ne konas la legxojn, kaj mi devigos lin, ke li sur la

genuoj petu de vi pardonon! Ili ambaux iris al la urbestro; la legxisto

eniris en la logxejon, la ofendito jam preparadis sin, kiel li akceptos

la pardonpetantan urbestron, tamen li ne estis suficxe kuragxa kaj

restis post la pordo. Post kelkaj minutoj la kuragxulo eliras.--Nu,

kia rezultato? demandis la atendanta.--Ha, respondis la kuragxulo,

mi tute ne atendis, ke li estos tia maldelikatulo! Prezentu al vi,

kiam mi komencis mian riprocxan parolon, li tuj volis doni al mi du

survangojn!--Kiel vi scias, ke li volis tion cxi fari?--Se li ne

volus, li ja tion cxi ne farus, kaj se li faris, tio cxi ja montras

tute sendube, ke li tion cxi volis.--Kaj vi silentis?--Enirinte

al li, mi forgesis lin bone titoli, kaj ekzistas legxo, ke se oni iun

salutas per pli malalta titolo, ol li havas, li havas la rajton doni

al vi tri survangojn.--Sed vi ja ricevis nur du!--Ha, mi forgesis;

vidu, ekzistas legxo, ke se la punata falas sur la teron, li jam pli da

survangoj ne devas ricevi.--Kial do vi ne falis sur la teron tuj post

la unua survango?--Ekzistas alia legxo, ke tiel longe, kiel oni cxe la

survangoj havas ankoraux la forton stari sur la piedoj, oni devas stari.

--Kaj kio estos kun mia ofendo?--Iru mem kaj provu sxovi al li en la

manon kelkan sumon da mono, eble li al vi pardonos. Mi nenion kun li

povas fari, cxar mi vidas, ke li mem scias cxiujn legxojn parkere kaj

havas ilin cxiam sub la mano.


_La inkujo_ : Knabo acxetis boteleton da inko kaj rapidis domen. En

la mezo de la strato la inkujo elfalis el lia mano kaj rompigxis kaj

la tuta inko elversxigxis sur la teron. Konfuzite la knabo staras kaj

malgaje rigardas la elversxitan inkon.--Nu, kion vi staras, mia knabo?

diris unu preteriranto; vi jam elskribis la tutan inkon kaj nun vi povas

trankvilo iri domen!


_Principo. Luigantino de cxambro_ : Antaux ol vi enlogxigxas en

mian cxambron, mi devas al vi rimarki, ke mi amas, ke oni akurate pagu

la luan pagon.--_Studento_ : Tio cxi estas ankaux mia principo; aux

akurate, aux tute ne!


_Malbona memoro_. De kio vi havas tian embarasan mienon?--Ha,

prezentu al vi mian teruran situacion : mi petis hieraux frauxlinon

Marion pri sxia mano kaj mi ne memoras, kion sxi al mi respondis : jes

aux ne. . . .


_Neniom malhelpas_. Sinjoro venas domen laca kaj malsata. Lia

sesdekjara kuiristino donas al li la tagmangxon, kiu estas preparita tre

malbone.--_Sinjoro_ : Auxskultu, Antonino, diru al mi malkasxe, kial

vi ne prenas oficon de nutristino? gxi estas ja multe pli enspeza, ol la

ofico de kuiristino.--_Kuiristino_ : Ha, sinjoro, vi sxercas! Kiel do

gxi estus ebla? cxu mi povus nun esti nutristino?--_Sinjoro_ : Neniom

malhelpas! Kuiristino vi ja ankaux tute ne povas esti kaj tamen estas!
_Bonigo. Fiancxino_ : Diru, cxu estas vero tio, kion mia patrino al

mi diris?--_Fiancxo_ : Kion do?--_Fiancxino_ : Ke vi edzigxas je

mi, cxar mi poste havos grandan sumon da mono.--_Fiancxo_ : Sed mia

infano, kontrauxe! estus al mi ecx pli agrable, se vi gxin havus jam

nun.
_Tro granda postulo_.--For! al sanaj kaj fortaj mi almozon ne

donas.--Kiel vi volas; pro viaj kelkaj centimoj mi al mi piedon ne

rompos.
_Teruraj infanoj_ : Onklino parolas kun malgranda nevo, kiu jxus

venis el la lernejo.--Nu, cxu vi lernis aritmetikon?--Certe!--Kion

do vi lernis?--Deprenadon.--Aha! sekve se mi diros al vi, en kiu

jaro mi naskigxis, cxu vi povos diri, kian agxon mi havas?--Oho! tiajn

grandajn nombrojn ni en la lernejo ankoraux ne lernis.
_Mirindajxo en la medicino_. En unu societo oni parolis pri medicino.

Unu el la alestantoj diris, ke la unua montrilo en la plej multaj

malsanoj estas la lango kaj se la lango estas kovrita, tio cxi jam

montras, ke la homo ne estas sana.--Kaj tamen, rimarkis alia, mi konas

unu sinjorinon, kies lango cxiam estas kovrita per tre dika tavolo da

cxikanoj kaj kalumnioj kaj sxi tamen estas tute sana.


_Ne volonte. Jugxanto_ : Viaj respondoj estas cxiuj fonditaj sur

plena vereco?--_Jugxato_ : Vorto post vorto, Via mosxto! ke mi mortu,

se mi iom mensogas!--_Jugxanto_ : Sekve vi estas preta ankaux jxuri

pri ili?--_Jugxato_ : Hm . . . ne tre volonte, sinjoro.


_Neprospera aludo_. Kara edzo, la kuracisto diras, ke mi bezonas min

distri, vidi aliajn vizagxojn cxirkaux mi . . .--Nu, en tia okazo mi

tuj forlasos vian servantaron kaj dungos aliajn.
_Naive_ : La somerlogxo, kiun mi luigas, sin trovas, kiel vi vidas,

apud la arbaro mem. La odoron de la abioj vi havos cxiam en la cxambro.

Provu nur la odoron! Belega, ravanta! Kaj kiel saniga! Cxu vi eble

havas iun malsanan je la brusto en via estimata familio?--Ne!--Ha,

efektiva domagxo!
_Malegala legado_. Patrineto, mi ricevis leteron de sinjoro Roberto,

li petas mian manon; cxu vi permesas, ke mi gxin donu al li?--Sinjoro

Roberto? Ho, mia naiva, cxu vi bone komprenas la dezirojn de sinjoro

Roberto?--Legu do mem, patrineto, kion li skribas : "Frauxlino, donacu

al mi vian manon! mi povas vivi nur por vi! Per floroj kaj baloj mi

plenigos vian tutan vivon! Kun via kiso mi iros al la fino de la mondo!"

--Ha, ha, ha! sed vi ja tute ne bone legis la leteron! Rigardu, kion li

skribas : Frauxlino, donacu al mi vian monon! mi povas vivi nur per vi!

Per ploroj kaj batoj mi plenigos vian tutan vivon! Kun via kaso mi iros

al la fino de la mondo!"


_Napoleono III kaj Benedetti._ Napoleono III ofte mokadis siajn

korteganojn. Tiel li diradis al Benedetti, lia konata ambasadoro, ke li

havas bovan vizagxon.--Mi ne scias, Via Imperiestra Mosxto, respondis

unu fojon Benedetti al tiela sxerco, cxu mi efektive havas vizagxon

de bovo, sed mi tre bone scias, ke mi multajn fojojn prezentadis vian

personon, kaj cxiam kun tiu cxi sama vizagxo, kiun mi nun havas.

[I. Lojko.]
_Neantauxvidita respondo._ Unu provincano, veninte Romon, turnis

al si la atenton de cxiuj per frapanta simileco kun la imperiestro

Auxgusto. Tiu cxi ordonis, ke oni alkonduku al li la similulon kaj,

rigardante lin atente, li diris :--Junulo, cxu via patrino neniam

estis en Romo?--Ne, Sinjoro, respondis la provincano, sed mia patro

ofte tie cxi estadis. [I. Lojko.]


_Kulereto._ En bona restoracio estas granda amaso da homoj, kiuj

mangxas kaj trinkas. Apud du tabletoj, proksime de la enirejo, sidas

du sinjoroj : unu jam nejuna kun friponeta vizagxo; antaux li sur la

tablo staras malplena glaseto kaj telero kun duono da pantrancxo kun

sxinko; la dua--juna homo, dande vestista, videble jxus sidigxinta

apud la tableto; li detiris siajn sxamajn gantojn kaj disbutonumas la

superveston. La nejuna sinjoro legas gazeton kaj de post gxi li de

tempo al tempo cxirkauxrigardas la publikon.--Servanto! vokas la juna

dando : tason da kafo kaj pastecxeton! Post kelkaj minutoj la servanto

alportis. La juna homo komencas trinki la kafon, rigardas cxirkauxen

sur cxiuj flankoj kaj subite kasxas la kulereton de sia kafo en la

posxon. Tion cxi rimarkis la maljuna sinjoro. Li vokas la servanton.

Tiu cxi aperas.--Tason da kafo kaj pastecxeton! La postulitajxo

estas alportita. La sinjoro mangxas.--Se vi volas, mi montros al vi

jxonglon, li diras al la servanto, alvokinte lin. La servanto ridetas.

--Rigardu : cxu tio cxi estas kulereto?--Jes, sinjoro.--Kie do

gxi estas nun? demandis la sinjoro, rapide kasxante la kulereton en

la posxon.--En via posxo.--Ne, ne en mia, sed en la posxo de tiu

cxi juna sinjoro. La servanto senvole returnas sin al la dando. Tiu

cxi suprensaltas.--Volu, sinjoro, elpreni la kulereton el via posxo,

turnas sin al li la nejuna homo. Vole-ne-vole la dando ensxovas la

manon en la posxon kaj eltiras la kulereton.--Nu, vi estas vera

jxonglisto, li rimarkas konfuzite.--Jes. Prenu por la kafo; la brando

estas pagita, diras la jxonglisto, jxetante moneron sur la tablon, kaj

forigxas, akompanata per salutoj de la mirigita servanto kaj forportante

la kasxitan kulereton. [I. Lojko.]


_La poeto Pope._ La angla regxo, vidinte unu fojon sur la strato

Pope'on, konatan poeton, sed gxibulon, diris al sia sekvantaro :--Mi

volus scii, por kio tauxgas tiu cxi hometo, kiu iras tiel malrekte. Pope

auxdis tiujn cxi vortojn kaj, turninte sin al la regxo, li ekkriis : Por

igi vin rekte iradi. [I. Lojko.]
_Frideriko la Granda_ amis disputojn kaj havis la kutimon fini ilin

per ekbato de piedo en la genuon de la kundisputanto. Unu fojon, havante

fortan deziron disputi, li demandis unu korteganon, kial li ne diras al

li sian veran opinion.--Estas maloportune, respondis tiu cxi, diri

siajn opiniojn al regxo, kiu havas tiajn fortikajn konvinkojn kaj tiajn

solidajn botojn. [N. B.]


_Unu generalo_ demandis unu junan soldaton, cxu estas suficxa por

li la porcio da pano, kiun li cxiutage ricevas.--Jes, Via Generala

Mosxto.--Kaj eble io ankoraux restas?--Jes, Via Generala Mosxto.--

Kion do vi faras kun la restajxo?--Mi gxin formangxas, Via Generala

Mosxto. [N. B.]
_Rusa oficiro_, ricevinte de unu alilandulo elvokon al duelo,

sendis al li kiel sekundanton unu sian kolegon. Oni prezentas al li la

sekundanton de la kontrauxa flanko, malgrandan kaj tre dikan homon.

--Cxu vi scias nian kutimon, demandis la lasta, ke se la batalantoj

maltrafas, la sekundantoj devas batali?--Mi konsentas, respondis

la oficiro.--Sed cxu vi scias, dauxrigis la dika sekundanto, ke mi

je dudek kvin pasxoj trafas en kvinkopekan moneron?--Mi ne scias,

respondis la oficiro, cxu mi trafos en tia interspaco en kvinkopekon,

sed en tian ventregon, kiel via, mi trafos sendube. [N. B.]
_Malricxa sagxulo_ tagmangxis cxe avara ricxulo. La avarulo forsxovis

la panon sur la tablo tiel malproksimen, ke la malricxa gasto ne povis

gxin atingi. Ne estante ankoraux kontenta de tio cxi kaj volante pli

cxagreni sian gaston, la avarulo turnis sin al li :--Mi auxdis, ke vi

estas tre sagxa homo, sed mi vidas, ke vi estas nelaborema : vi volas,

ke aliaj laboru, dum vi mem sidas sur ili kiel parazito kaj mangxas kaj

vestas vin per fremda kosto. Se, kontrauxe, vi estus laborema, vi povus

1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   34


Elŝuti 2.19 Mb.


Elŝuti 2.19 Mb.