Unua paĝo
Nia teamo
Kontaktoj
Pri ni

    ĉefpaĝo


Antauxparolo

Elŝuti 2.19 Mb.

Antauxparolo




paĝo6/34
Dato17.03.2017
Grandeco2.19 Mb.

Elŝuti 2.19 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   34
_Unu malgrandruso_ veturis sur veturilo. Subite la veturilo

klinigxis : gxi trafis en kavon. La malgrandruso desaltis kaj provis

levi la veturilon, sed ne povis. Tiam li kolektas siajn fortojn kaj

vokas pro helpo la sanktan Nikolaon. Sed ankaux tio cxi ne helpis.

Tiam en malespero li krias :--Cxiuj sanktuloj helpu! kaj pusxas

la veturilon kun tia forto, ke gxi renversigxas sur alian flankon.

--Jen vi havas! li ekkriis kolere : vi ne devis pusxi cxiuj kune!

[M. Solovjev.]


_Unu generalo_ volis rigardi, kiel oni nutras la soldatojn.

Neatendite li venas en la soldatan kuirejon. Sur la korto li renkontas

du soldatojn, kiuj portas kaldronon.--Haltu! li ordonas : alportu

kuleron!--Sed, Via Generala Mosxto. . . . komencas la alkurinta

adjutanto. . .--Silentu! krias la generalo. Li prenas kuleron.--

Levu la kovrilon! Lia ordono estas plenumata. Li cxerpas per la kulero

la fluidajxon, provas kaj kun abomeno kracxas.--Kio tio cxi estas?

gxi estas tia supo? gxi estas kotajxo!!--Jes, Via Generala Mosxto,

murmuretas la timigita adjutanto, mi tion cxi ja volis diri al vi. [M.

Solovjev.]


_Unu sprita mastro de budo_ elpensis la sekvantan ruzan sxercon.

Sur la pordo de sia budo li skribis : "eniro senpaga". Granda amaso da

publiko plenigis baldaux la budon. Sed kiam la gastoj volis eliri, ili

renkontis du grandajn gardistojn kaj super la pordo la surskribon :

"eliro kostas kvindek centimojn". La sukceso estis brilanta. Preskaux

cxiuj pagis, lauxte ridante pro tiu cxi ideo. [M. Solovjev.]


_La regxo Macedona_ Filipo respondis al siaj amikoj, kiuj diradis

al li, ke la grekoj, kvankam cxirkauxsxutataj per liaj favoroj, tamen

insultas lin :--Kio rezultus, se mi agadus kun ili pli malbone?!

[J. Seleznev.]


_Temistoklo_ edzinigis sian filinon je homo tre bona, sed malricxa,

"cxar, li diris, mia filino pli volas homon sen havajxo, ol havajxon sen

homo". [J. Seleznev.]
_La Roma oratoro_ Cicero diris al unu homo, kiu diradis, ke lia

edzino havas 30 jarojn : "gxi estas sendube vera, cxar jam 10 jarojn mi

auxdas tion cxi de vi". [J. Seleznev.]
_Unu el la eminentaj oficiroj_ petis Auxguston eksigi lin de la servo

kaj lasi al li la pension.--Al mi ne la mono estas bezona, regnestro,

li diris, sed mi volus, ke cxiuj sciu, ke mi ricevis tiun cxi favoron el

viaj manoj. Auxgusto respondis :--Bonege, diradu cxie, ke mi kvazaux

donas al vi pension, mi tion cxi ne neados. [J. Seleznev.]
_Pastro postulis,_ ke Lizandro konfesu al li sian plej cxefan pekon.

--Cxu vi aux la dioj ordonas al mi malkovri mian animon? demandis

Lizandro.--La dioj ordonas al vi! diris la pastro.--Bone, rediris

Lizandro; foriru de tie cxi, kaj kiam la dioj min demandos, mi respondos

al ili. [J. Seleznev.]
_Helvetius_ en sia verko "De l'esprit" rakontas la sekvantan okazon :

Unu edzo konvinkigxis pri malfideleco de sia edzino kaj komencis sxin

riprocxi. La edzino respondis, ke li diras sensencajxon.--Sed mi vidis

per miaj propraj okuloj! ekkriis la edzo.--Ha, jen kiel vi min amas,

rediris la edzino : vi pli kredas al viaj okuloj, ol al miaj vortoj!

[N. Borovko.]


_El unu prediko._ Vivis iam homo tre malbona kaj peka. Li premis

cxiun, kiun li povis, li al neniu helpis iam ecx per unu centimo.

Banante sin en la larmoj de multaj siaj oferoj, li tamen vivis felicxe,

kaj la tera justeco lin ne atingis. Sed jen li mortis. Gxojaj, ke ili

liberigxis de li, la heredantoj faris al li belegan enterigon. Sed

apenaux oni lin metis en la teron, la tero tuj eljxetis returne la

korpon de la pekulo. Vidante, ke la tero ne volas akcepti la malbenitan

korpon, oni decidis forbruligi gxin per fajro; sed ankaux la fajro kun

abomeno forsaltis de la korpo kaj ne volis ecx tusxi gxin. Ne povante

al si helpi, oni jxetis la korpon al hundoj, ke ili gxin dissxiru; sed

ankaux la hundoj kun indigna bojado forkuris de la korpo kaj ne tusxis

gxin. Oni jxetis la korpon en profundan marcxon, por ke la koto gxin

kovru kaj ripozigu, sed la korpo restis super la marcxo kaj ecx unu

kotero ne volis aligxi al la peka korpo. . . . Nun, miaj auxskultantoj,

tiu cxi terura ekzemplo servu al vi kiel instruo! Estu bonaj, honestaj

kaj piaj, kaj tiam vi povos esti tute certaj, ke la tero vin prenos,

fajro vin bruligos, hundoj vin dissxiros kaj koto kovros vin en granda

amaso!
_Konfeso de cigano._ Unu cigano venis al pastro peti lin, ke tiu

cxi benu lian edzigxon. La pastro postulis, ke li antaux la edzigxo

faru konfeson, kaj li difinis por tio cxi la sekvantan tagon. Veninte

en la difinita tago al la pastro, la cigano vidis en la kuirejo, kie

neniu estis, barelon kun pizoj kaj en tiu cxi grandan pecon da porka

sebo. Ciganoj entute estas grandaj amantoj de porka sebo, tial ankaux

nia cigano ne povis sin deteni kaj, forirante, li prenis gxin kun si.

Jam apud la pordo li vidis ankoraux cxapon, pendantan sur la muro, kaj,

cxar lia propra estis jam tute malnova kaj malbona, li prenis ankaux

la cxapon, pensante en si : "estas tute egale, cxu fari unu pekon aux

du, tiom pli, ke mi hodiaux faros mian konfeson kaj purigxos de cxiuj

pekoj." Formangxinte la sebon, li iris en la pregxejon, por fari la

konfeson.--Nu, kiajn pekojn vi faris? demandas lin la pastro.--

Hodiaux mi vidis porkon en viaj pizoj kaj forigis gxin de tie, respondis

la konfesanto.--Tio cxi tute ne estas peko; kontrauxe, vi faris, kiel

vi devis fari. Kion vi ankoraux povas diri?--Kiam mi estis hodiaux

en via domo, mi deprenis la cxapon en la kuirejo.--Ankaux tio cxi

estas tute lauxdinda ago. Se vi ne havas aliajn pekojn, iru en paco kaj

estu trankvila! La cigano foriris de la konfeso tute kontenta, cxar li

ne kasxis siajn pekojn kaj malgraux tio cxi estis ecx lauxdita de la

pastro. Kiam poste, reveninte hejmen, la pastro sciigxis pri la malapero

de la sebo kaj la cxapo, li tuj divenis, kiu estis kulpa en tio cxi.

--Ha, li diris al si mem, li ecx konfesis al mi siajn pekojn kaj mi

mem lin lauxdis. . . Sed estis jam tro malfrue revenigi la perditajxon.

[I. Lojko].


_Malkomprenigxo._ Prezentu al vi, amiko, mian cxagrenon! mi forgesis

en domo la monujon. . . . Pruntu al mi dek rublojn gxis morgaux.--

Pardonu, mi gxin ne povas, sed mi povas konsili al vi certan rimedon,

por ricevi tiun cxi monon.--Ho, mi dankas vin, vi estas vera

amiko. . . .--Jen dudek kopekoj; prenu veturigiston kaj veturu hejmen,

por preni la monujon. [I. Lojko.]


_Forto de la scienco._ Mi komprenas, diris iu, ke oni povis fari

instrumentojn kaj esplori per ili la stelojn kaj planedojn, tio cxi

estas farebla; sed kiel la instruituloj sciigxis pri la nomo de cxiu

stelo--tion cxi mi jam neniel povas kompreni.


_Rimedo kontraux la Esperantismo._ En unu urbeto en gaja societo oni

parolis pri la hxolero kaj pri la novaj rimedoj kontraux gxi. En la

societo sin trovis ankaux unu kuracisto kaj unu juna homo, kies sola

celo en la vivo estis bone mangxi, bone trinki kaj amuzi frauxlinojn,

kaj kiu pensis pri si, ke li estas eksterordinare sprita, kaj amis cxion

kritiki, nenion sciante. Kiam la kuracisto rakontadis pri la novaj

rimedoj kontraux la hxolero, la junulo interrompis lin kaj diris :--Vi

havas rimedojn kontraux cxiuj malsanoj; sed cxu via scienco trovis jam

ankaux efikajn rimedojn kontraux la plej nova malsano, kiu nun vastigxas

en la mondo--kontraux la esperantismo?--Kio estas esperantismo?

demandis unu frauxlino.--Esperantismo, respondis la junulo kun mieno

de granda scienculo, estas aligxado al la nove elpensita lingvo, kiu

havas la nomon "Esperanto". Tiu cxi malsano konsistas en tio, ke homoj,

kiuj ofte gxis nun estis tute prudentaj, ricevas atakon de frenezo kaj

komencas lerni la novan lingvon; ili ricevas varmegon, kaj en la deliro,

kauxzita de tiu cxi varmego, ili komencas paroli pri la "estonteco",

pri la "frateco de la popoloj" k. t. p., k. t. p.; ekster tio ili

ricevas la tre dangxeran pasion infekti per sia malsano kiel eble pli

da aliaj homoj, kaj en tio cxi kusxas la plej granda dangxero de tiu

cxi malsano. Oni diras, ke tiu cxi malsano infektis jam multajn urbojn

kaj landojn. Cxu vi elpensis jam ian rimedon kontraux tiu cxi malsano,

sinjoro doktoro?--Jes, respondis la kuracisto (kiu okaze mem estis

esperantisto), mi profunde esploris tiun cxi malsanon kaj mi havas

kontraux gi tre efikan rimedon. La baciloj de tiu cxi malsano portas

sin en la radioj de la suno, kaj en mallumo ili ne povas vivi; tial la

plej bona rimedo kontraux la esperantismo estas : sidi cxiam en profunda

mallumo kaj allasi al si nenian radion de la suno. [P. K.]
_Suboficiro._ Homoj, cxiam kuragxe kaj diligente, kaj vi cxion

atingos! La ovo de Kolumbo ankaux ne estas metita en unu tago!


_Sxerca rifuzo._ La verkisto Gibeau, kiu cxiam sin trovadis en mona

embaraso, skribis unu fojon al la cxefo de la konata fabriko de cxampano

Roederer leteron kun la sekvanta enhavo : "Sinjoro! Mi ne havas ecx

unu centimon kaj mi adoras la cxampanon. Estu tiel bona kaj sendu al

mi korbon da boteloj de via dia trinkajxo. Kun gxi mi esperas forgesi

mian mizeron". Apenaux Roederer ricevis tiun cxi leteron, li tuj sendis

la sekvantan respondon : "Via rimedo, por forgesi vian mizeron, nenion

tauxgas. La sencxesa kaj obstina prezentado de mia kalkulo rememorigus

vin cxiuminute denove pri via malgxoja situacio."
_Mi ne komprenas_, kiel oni povas plendi cxiam pri la tro karaj

viandokostoj! Mi kaj mia familio estas kune dektri personoj, kaj tamen

suficxas por ni 1 1/2 funtoj da viando por tago. Mia edzino ne mangxas

gxin, miaj naux infanoj ne ricevas gxin kaj la du servantinoj ne bezonas

gxin. Jen en tia maniero la 1 1/2 funtoj tute suficxas por mi por la

tuta tago. [Dumpert].


_Instruitulo kaj ricxulo._ Unu instruitulo entreprenis gravan

sciencan laboron, sed ne havis la rimedojn por gxin efektivigi. Li

vizitas unu ricxulon kaj petas lin pri helpo. La ricxulo rifuzas, kaj

inter ili komencigxas la sekvanta dialogo : _Ricxulo_ : Mirinde estas,

ke nur la instruituloj cxiam venadas al la ricxuloj kaj ke la lastaj,

kontrauxe, neniam venas al la instruituloj.--_Instruitulo_ : Cxar la

instruituloj komprenas, ke al ili mankas mono, sed neniam la ricxuloj

komprenas, ke al ili mankas scienco.--_Ricxulo_ : Kial do la ricxuloj

volonte oferas al blinduloj, lamuloj kaj similaj malfelicxuloj, sed ne

amas helpi al malricxaj instruituloj?--_Instruitulo_ : Cxar ili timas,

ke farigxi en la estonteco blindaj, lamaj k. t. p. ili povas iam mem,

sed farigxi iam instruitaj ili neniam timas! [N. Kusxnir.]


_Demando._ Kiu en la XVII-a centjaro portis la plej grandan cxapelon?

--Tiu, kiu havis la plej grandan kapon.


_Kuragxulo._ Sinjoro! krias unu maljuna frauxlino el la vagono al unu

sinjoro, kiu volas tien eniri : tie cxi estas la vagono por sinjorinoj!

--Ho! respondas la sinjoro, enirante kaj dismetante siajn pakajxojn, mi

ne estas timemulo!


_Memfarita homo_. Jes, miaj sinjoroj, predikas sinjoro A., trinkante

sian glason en gaja kolegaro, mia devizo cxiam estis : "la homo mem

devas cxion al si ellabori". Kiu mem al si helpas, al tiu ankaux Dio

helpas! La 50000 frankojn, kiujn mi posedas, neniu al mi donacis kaj

ankaux de neniu mi ilin heredis,--ne, mi mem ilin gajnis en la

loterio!
_Malfelicxa komercisto_. Juna homo, kiu en sia urbo havis nenian

okupon, venis Londonon, por sercxi helpon cxe unu sia parenco. Tiu cxi

lasta donis al li kelkan nombron da cxapoj kaj konsilis al li stari

sur la strato kaj vendi ilin. Gxoja, ke li nun povos iom perlabori, la

junulo prenis la cxapojn kaj iris kun ili sur unu homplenan straton kaj

sidigxis en unu oportuna anguleto. Vespere li revenas al la parenco, kaj

tiu cxi demandas : Nu, cxu vi multe vendis?--Ha, malgaje respondas la

junulo, ecx unu cxapon mi ne vendis!--Cxu vi al neniu proponis? kion

do vi faris la tutan tagon?--Mi tenis la cxapojn bone kasxitajn en mia

korbo, por ke la polvo ilin ne malbonigu, sed proponi al iu mi ne trovis

okazon en la dauxro de la tuta tago, cxar el la granda amaso da homoj,

kiuj pasis antaux mi, cxiuj havis jam cxapojn sur la kapoj.
_Apetito_. Kial vi petas almozojn?--Cxar mi volas mangxi, mia bona

sinjoro.--Kial do vi ne laboras?--Ha, kiam mi laboras, mi ankoraux

pli volas mangxi.
_Niatempa amo_. Mi vin amas . . .--Sed mi estas malricxa.--

Pardonu, vi ne lasis min elparoli gxis la fino . . . mi amas vin ne

tiel, por edzigxi je vi . . .--Ha, ha, ha! mi volis nur elprovi vin,

mi havas grandegan kapitalon!--Pardonu, vi tamen ne lasis min fini; mi

amas vin ne tiel, por edzigxi je vi pro via mono.
_Zorgo._ Vi estas tiel malgaja, al vi kredeble faras zorgojn viaj

kreditoroj?--Jes, miaj kreditoroj _estontaj_, cxar mi cxiam zorgas, de

kiu mi nun povos ankoraux prunti.
_Proceso._ En unu societo oni demandis pentriston, kiel oni povas la

plej reliefe prezenti du procesantojn, el kiuj unu gajnis la proceson

kaj la dua gxin perdis.--Mi pentrus la unuan en cxemizo kaj la duan

nuda, respondis la pentristo.


_El la pasintaj tempoj._ La imperiestro Pauxlo ordonis, ke cxiuj

preterveturantaj sur la strato, renkontante lin, eliru el la kalesxo

kaj donu al li la regxan honoron per saluto. Escepto ne estis farita

ankaux por sinjorinoj. Unu fojon la imperiestro rajdis promene sur la

strato en kota tago. Sur la strato montrigxas rapide veturanta kalesxo,

en kiu sidas elegante vestita sinjorino. Venante preter la imperiestro,

la veturigisto haltigas la cxevalojn, kaj la sinjorino rapide elrampas

el la kalesxo. La imperiestro, domagxante sxian ricxan veston, ekkriis :

"sidigxu!" La sinjorino ektimigita rapidas plenumi la ordonon kaj

momente sidigxas . . . sur la koton de la strato. Pauxlo rapide desaltis

de la cxevalo, alkuris al la sinjorino kaj, preninte sxin sub la brakon,

alkondukis kaj sidigis sxin en la kalesxon. Oni diras, ke al sia ordono

la imperiestro poste faris rimarkon, ke virinoj estas liberaj de tia

donado de honoro. [M. Solovjev.]


_Brava vojagxisto._ Vojagxisto, rakontante kelkajn el siaj aventuroj,

diris al la societo, ke li kaj lia servanto kurigis 50 sovagxajn

arabojn; kaj kiam tio cxi ekscitis miron, li aldonis, ke gxi ne

estas mirinda, "cxar, li diris, ni eniris, kaj ili kuris post ni."

[B. G. Jonson.]
_Du tajloroj._ Barono N., reveninte hejmen de sia somera veturado en

diversaj landoj, venigis kun si kelkajn metrojn da sxtofo por surtuto.

La sxtofo estis la plej kara, kiun li povis trovi en kompetentaj

magazenoj, kaj kompreneble gxi estis bonspeca kaj belkolora. Kiam la

barono elripozis de la vojagxo, kiun oni en tiu tempo faradis per

cxevaloj, li vokis sian konatan tajloron, por kudri la surtuton. Tiu cxi

mezuris la longecon kaj dikecon de la barono, mezuris la sxtofon, signis

per kreto unu fojon kaj duan kaj fine, kvazaux bedauxrante, diris :--

Via barona mosxto! el tiu cxi sxtofo surtuto ne povas esti eltrancxita,

cxar por gi malsuficxas ankoraux unu metro. . . . La barono, kiu sciis,

ke la sxtofo estas venigita de malproksime kaj acxeti de gxi ankoraux

metron estas preskaux io neebla, cxagrenigxis. Post kelkaj tagoj li

ekpensis kaj vokis alian, novan tajloron kaj montris al li la sxtofon.

Tiu cxi pripensis, mezuris kaj fine li promesis ellabori oportunan

surtuton. Kelkaj tagoj pasis, kaj la tajloro efektive plenumis sian

vorton : li alportis pretan surtuton suficxe vastan kaj tiel longan, ke

li devis ankoraux subtrancxi. Kun mirego la barono vestis la surtuton,

kaj gxoja li bone rekompencis la tajloron, kiu iris domen. Post kelkaj

semajnoj, en unu tago de festo, la barono, promenante sur la strato,

vidis knabon, havantan la agxon de cxirkaux sep jaroj, kiu portis

manteleton el tia sama sxtofo, kiel lia surtuto. Li ekkoleris, sed lia

miro estis pli granda, ol la kolero. Demandinte, kies estas tiu cxi

knabo, li sciigxis, ke li estas filo de la tajloro, kiu kudris lian

surtuton. Veninte domen li sendis voki tiun cxi tajloron. Tiu cxi venis,

kaj la barono diris al li :--Ke vi sxtelis pecon da sxtofo kaj ke

vi faris al via filo veston el tiu sama sxtofo, kiel mia surtuto, mi

pardonas al vi; sed diru al mi : mi ja vidas, ke de mia sxtofo ankoraux

restis, kial do mia konata tajloro, kiu bone komprenas sian laboron,

diris, ke neniel gxi povas esti suficxa por surtuto? La tajloro

rediris :--Tute simple, via barona mosxto! cxar lia filo havas jam

la agxon de dekdu jaroj." [E. Neuxmark.]
_La jugxisto de Reading._ El la anekdotoj, kiuj rakontas pri Henriko

VIII de Anglujo, estas nenia, kiu montrus lin de aminda flanko; sed

nenia estas tiel karakteriza, kiel la sekvanta. La regxo unu tagon sur

la cxaso perdis la vojon kaj venis cxirkaux tagmezo en la vilagxon

Reading. Malsata li iris al la jugxisto kaj petis mangxon kaj trinkon.

La jugxisto, kiu prenis lin por simpla gvardiano, akceptis lin kore

kaj donis al li sur la tablon bovan langon kaj krucxon da biero. La

regxo mangxis kun apetito, kaj la mastro amike rimarkis :--Mi donus

cent funtojn da sterlingoj, se bova lango povus havi por mi tian bonan

guston kiel por vi. Post paso de unu semajno la jugxisto estis vokita

Londonon kaj metita en malliberejon. En dauxro de ok tagoj li ricevadis

nur panon kaj akvon, fine la nauxan tagon oni donas al li langon de

bovo kaj krucxon da biero. La malliberulo esprimas sian miron; sed la

gardisto de la malliberejo restas muta por cxiuj liaj demandoj. Tiel

la jugxisto, ne ricevinte klarigon, komencas mangxi la langon de bovo,

kiu efektive havas por li tre bonan guston. Subite pordo malfermigxas,

kaj la regxo eniras.--Mi estis via kuracisto, diras Henriko VIII al

la surprizita jugxisto; mi sanigis vian malfortan stomakon. Pagu al mi

sekve mian honorarion de cent funtoj da sterlingoj, kiun vi mem difinis,

alie vi restos tie cxi la tutan vivon. La jugxisto pagis kaj forlasis

Londonon. Kion li pensis pri la dankemeco de la regxo, la historio al ni

ne rakontas.


_Malgrandruso kaj soldato._ Oni diras, ke la soldatoj estas sagxaj

homoj--rakontas malgrandrusa vilagxano, veninta el Kievo, kien li

iris pregxi, al siaj kunvilagxanoj--sed tio cxi estas mensogo; jen

mi donos al vi ekzemplon. Unu fojon mi iras en Kievo sur la strato;

ekvidinte tre altan domon, mi levis la kapon, rigardante gxian supron.

--Kion vi rigardas, hundinido? ekkriis alsaltinta al mi soldato.--Mi

kalkulas la korvojn, kiuj staras sur la tegmento, mi timege respondis,

kaptante la cxapon en la manon.--Kiom do vi kunkalkulis, hundinido?

li denove ekkriis.--Dek tri, mi respondis.--Pagu do tuj dek tri

rublojn, hundinido, cxar, se vi ne pagos, mi tuj vin transdonos al la

guberniestro, li kolere ekkriis. Mi estis gxoja liberigxi de li kun tia

malgranda sumo, kaj, paginte, mi forkuris, ecx ne rerigardante posten.

Sed vi pensas, ke mi kunkalkulis nur dek tri korvojn? ho, ho, mi trompis

la soldaton : mi kunkalkulis pli ol kvardek korvojn kaj pagis nur dek

tri rublojn! [N. Kusxnir.]
_Trancxanta komplimento._ A : Kiel placxas al vi mia versajxo? Ne

vere, felicxa ideo?--B : Jes, jes, la ideo estas jam per tio felicxa,

ke gxi _elsaltis_ el via kapo.
_El la historio._ A : Kial Hanibalo iris trans la Alpojn?--B : Cxar

tiam la tunelo ne estis ankoraux preta.


_En la jugxejo._ _Jugxanto_ : Kiel oni vidas el la preparaj aktoj, la

sxtelado estas via _profesio_!--_Jugxato_ : Kion do vi volas, sinjoro

jugxanto, ke mi sxteladu por _plezuro_?
_Telegrama stilo._ Juna edzino naskis filinon. La edzo volis sciigi

la patron de sia edzino pri tiu cxi fakto, aldonante, ke la fakto havis

lokon en la sepa horo matene kaj ke poste per letero li skribos pli

detale. Li telegrafas : "Hodiaux matene sepa filino naskita. Poste pli."


_La pafanto._ _Leuxtenanto_ : Ni supozu, ke la malamiko staras tie

cxi antaux la arbo. Laux la komando "tri" vi ekpafos sur la arbon. Sekve

atentu : unu--du--tri! . . . Ha, mallerta urso, vi pafis ja _preter_

la arbon!--_Rekruto_ : Nu, kion do gxi malutilas, sinjoro leuxtenanto?

Kiam la malamiko efektive venos, tiam ja certe ne cxiuj staros _antaux_

la arbo, kelkaj staros ankaux _apud_ la arbo!


_Verkistino_ :--Ha, kara Julio, se mia artikolo "Kontraux la

ornamigxamo de la virinoj" estos presita, tiam mi por la honorario tuj

acxetos al mi plusxan matenveston kun pelta cxirkauxkudro.
_Juna mastrino_ (arangxante kun la kuiristino la mangxotabelon

por vespera kolektigxo) : Por la dua mangxo ni prenos angilon!--

_Kuiristino_ : Kiom vi ordonas, ke mi prenu, sinjorino?--_Mastrino_ :

Mi pensas, ke estos suficxe cxirkaux dek metroj!


_Mastrino_ (invitante la gaston mangxi) :--Mi petas, prenu! Estu

tute kiel dome; mi amas, ke miaj gastoj estu dome!


_Frauxlino_ : Vidu, estimata sinjorino, tio cxi estas cxio, kion

ni volas! Ne vere, nun vi jam scias, kio estas la tiel nomata virina

demando?--_Sinjorino_ : Mi konas nur unu virinan demandon, kaj tiu cxi

estas : cxu li jam estas edzigita?


_Raporto._ En Londono unu krimulo devis esti mortigita. Antaux

sia morto li malsanigxis kaj oni lin sendis en la malsanulejon. Post

unu semajno la cxefa kuracisto skribis al la jugxejo : "La arestito

N. sanigxis, kaj oni povas lin mortigi sen malutilo por lia sano."

[S. B-n.]
_La sxuldo._ La malgranda Nikocxjo, promenante kun sia patrino sur

la bordo de rivero, per nesingardo tien enfalis. Unu junulo, vidinte

tion cxi, kuragxe sin jxetis en la akvon kaj eltiris la knabon. La

patrino dankas la savinton :--Ha, sinjoro! . . . mi ne scias, kiel vin

danki! . . . vi savis mian fileton! . . .--Ho, sinjorino, li rediris,

gxi ne estas inda je danko, gxi estas sxuldo de cxiu.--Ha, kion vi

diras! . . . Cxu vi estos tiel bona ankaux eltiri lian pajlan cxapon?

Jen gxi nagxas. [Malgranda poeteto.]


_Konjektemeco_. En la pafado unu soldato memvolulo neniel povis

trafi la celon. La oficiro prenas lian pafilon kaj, rigardante lin kun

riprocxo, diras :--Nu, vi estus trafema pafisto! La oficiro ekcelas.

Paf! . . . maltrafo.--Jen kiel vi pafas! Li ekcelas la duan fojon--

paf! . . . denove maltrafo.--Jen kiel vi pafas! La oficiro ekcelas la

trian fojon--paf! li trafis.--Tiel oni devas pafi, diras la oficiro,

redonante la pafilon. [Malgranda poeteto.]
_Advokato kaj kuracisto_ disputis pri tio, kiu el ili staras pli

alte. Oni demandis tiam la poeton Piron'on kaj petis lin solvi la

disputon.--La fripono iras cxiam antauxe, kaj la ekzekutisto lin

sekvas, estis la respondo.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   34


Elŝuti 2.19 Mb.


Elŝuti 2.19 Mb.