Unua paĝo
Nia teamo
Kontaktoj
Pri ni

    ĉefpaĝo


Antauxparolo

Elŝuti 2.19 Mb.

Antauxparolo




paĝo4/34
Dato17.03.2017
Grandeco2.19 Mb.

Elŝuti 2.19 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   34

maro, belan urbon, kie la lumoj brilas kiel centoj da steloj, auxdi la

muzikon kaj la bruon de kalesxoj kaj homoj, vidi la multajn pregxejojn

kaj turojn kaj auxskulti la sonadon de la pregxejaj sonoriloj. Gxuste

cxar al la plej juna estis ankoraux longe malpermesite sin levi, sxi

la plej multe sentis grandan deziregon je cxio cxi. Kun kia atento sxi

auxskultis tiujn cxi rakontojn! Kaj kiam sxi poste je la vespero staris

antaux la malfermita fenestro kaj rigardis tra la mallume-blua akvo,

cxiuj sxiaj pensoj estis okupitaj je la granda urbo kun gxia bruado,

kaj sxajnis al sxi, ke la sonado de la pregxejaj sonoriloj trapenetras

malsupren al sxi.
Post unu jaro la dua fratino ricevis la permeson sin levi tra la

akvo kaj nagxi kien sxi volas. Sxi suprennagxis cxe la subiro de la

suno, kaj tiu cxi vido laux sxia opinio estis la plej bela. La tuta

cxielo elrigardis kiel oro, sxi diris, kaj la nuboj--ha, ilian belecon

sxi ne povus suficxe bone priskribi! Rugxaj kaj nigrabluaj ili sin

transportis super sxi, sed multe pli rapide ol ili, flugis, kiel longa

blanka kovrilo, amaso da sovagxaj cignoj super la akvo al la forigxanta

suno. Ili flugis al la suno, sed tiu cxi mallevigxis kaj la roza brilo

estingigxis sur la maro kaj la nuboj.
En la sekvanta jaro la tria fratino sin levis; sxi estis la plej

kuragxa el cxiuj kaj nagxis tial supren en unu largxan riveron, kiu

fluas al la maro. Palacoj kaj vilagxaj dometoj estis vidataj tra belegaj

arbaroj : Sxi auxdis kiel cxiuj birdoj kantis, kaj la suno lumis tiel

varme, ke sxi ofte devis nagxi sub la akvon, por iom malvarmigi sian

brule varmegan vizagxon. En unu malgranda golfo sxi renkontis tutan

amason da belaj homaj infanoj; ili kuradis tute nudaj kaj batadis en

la akvo. Sxi volis ludi kun ili, sed kun teruro ili forkuris. Poste

venis malgranda nigra besto, tio estis hundo, sed sxi antauxe neniam

vidis hundon; tiu cxi komencis tiel furioze sxin boji, ke sxi tute

ektimigxis kaj ree forkuris en la liberan maron. Sed neniam sxi forgesos

la belegajn arbarojn, la verdajn montetojn kaj la malgrandajn infanojn,

kiuj povis nagxi, kvankam ili ne havis fisxan voston.
La kvara fratino ne estis tiel kuragxa; sxi restis en la mezo de la

sovagxa maro kaj rakontis, ke gxuste tie estas la plej bele. Oni povas

rigardi tre malproksime cxirkauxe, kaj la cxielo staras kiel vitra

klosxo super la maro. Sxipojn sxi vidis, sed nur tre malproksime, ili

elrigardis kiel mevoj; la ludantaj delfenoj sin renversadis kaj la

grandaj balenoj sxprucis akvon el la truoj de siaj nazoj supren, ke gxi

elrigardis cxirkauxe kiel centoj da fontanoj.
Nun venis la tempo por la kvina fratino. Sxia naskotago estis gxuste

en la mezo de vintro, kaj tial sxi vidis, kion la aliaj la unuan fojon

ne vidis. La maro estis preskaux tute verda, kaj cxirkauxe nagxis

grandaj montoj de glacio, el kiuj, laux sxia rakonto, cxiu elrigardis

kiel perlo kaj tamen estis multe pli granda ol la turoj, kiujn la homoj

konstruas. En la plej mirindaj formoj ili sin montris kaj brilis kiel

diamantoj. Sxi sidigxis sur unu el la plej grandaj, kaj cxiuj sxipistoj

forkuradis kun teruro de la loko, kie sxi sidis kaj lasis la venton ludi

kun sxiaj longaj haroj. Sed je la vespero la cxielo kovrigxis je nuboj,

gxi tondris kaj fulmis, dum la nigra maro levis la grandajn pecegojn

da glacio alte supren kaj briligis ilin en la forta fulmado. Sur cxiuj

sxipoj oni mallevis la velojn; estis timego, teruro, sed sxi sidis

trankvile sur sia nagxanta glacia monto kaj vidis, kiel la fajraj fulmoj

zigzage sin jxetadis en la sxauxman maron.


Kiam iu el la fratinoj venis la unuan fojon super la akvon, cxiu

estis ravata de la nova kaj bela, kiun sxi vidis; sed nun, kiam ili kiel

grandagxaj knabinoj havis la permeson supreniri cxiufoje laux sia volo,

gxi farigxis por ili indiferenta; ili deziregis ree hejmen, kaj post la

paso de unu monato ili diris, ke malsupre en la domo estas la plej bele

kaj tie oni sin sentas la plej oportune.


Ofte en vespera horo la kvin fratinoj cxirkauxprenadis unua la alian

per la manoj kaj suprennagxadis en unu linio super la akvon. Ili havis

belegajn vocxojn, pli belajn ol la vocxo de homo, kaj kiam ventego

komencigxis kaj ili povis supozi, ke rompigxos sxipoj, ili nagxadis

antaux la sxipoj kaj kantadis agrable pri la beleco sur la fundo de la

maro, kaj petis la sxipanojn ne timi veni tien. Sed tiuj cxi ne povis

kompreni la vortojn, ili pensis ke gxi estas la ventego; kaj ili ankaux

ne povis vidi la belajxojn de malsupre, cxar se la sxipo iris al la

fundo, la homoj mortis en la akvo kaj venis nur jam kiel malvivuloj en

la palacon de la regxo de la maro.


Kiam je la vespero la fratinoj tiel mano en mano sin alte levis tra

la maro, tiam la malgranda fratino restis tute sola kaj rigardis post

ili, kaj estis al sxi, kiel sxi devus plori; sed virino de maro ne havas

larmojn, kaj tial sxi suferas multe pli multe.


--Ho, se mi jam havus la agxon de dekkvin jaroj! sxi diris. Mi

scias, ke gxuste mi forte amos la mondon tie supre kaj la homojn, kiuj

tie logxas kaj konstruas!
Fine sxi atingis la agxon de dekkvin jaroj.
--Jen vi elkreskis, diris sxia avino, la maljuna regxino-vidvino.

Venu, kaj mi vin ornamos kiel viajn aliajn fratinojn! Sxi metis al sxi

kronon el blankaj lilioj sur la harojn, sed cxiu folieto de floro estis

duono de perlo; kaj la maljuna avino lasis almordigxi al la vosto de la

regxidino ok grandajn ostrojn, por montri sxian altan staton.
--Tio cxi doloras! diris la virineto de maro.
--Jes, kortega ceremonio postulas maloportunecon! diris la avino.
Ho, sxi fordonus kun plezuro cxiun cxi belegajxon kaj dejxetus la

multepezan kronon! Sxiaj rugxaj gxardenaj floroj staris al sxi multe pli

bone, sed nenio helpis. "Adiaux!" sxi diris kaj levis sin facile kaj

bele tra la akvo.


Antaux momento subiris la suno, kiam sxi levis la kapon super la

suprajxo de la maro; sed cxiuj nuboj brilis ankoraux kiel rozoj kaj

oro, kaj tra la palrugxa aero lumis la stelo de la vespero, la aero

estis trankvila kaj fresxa kaj nenia venteto movis la maron. Sur la

maro staris granda trimasta sxipo, nur unu velo estis levita, cxar

estis nenia bloveto, kaj inter la sxnuregaro sidis cxie sxipanoj. Oni

auxdis muzikon kaj kantadon, kaj kiam la vespero farigxis pli malluma,

centoj da koloraj lanternoj estis ekbruligitaj; gxi elrigardis, kvazaux

la flagoj de cxiuj nacioj blovigxas en la aero. La virineto de maro

alnagxis gxis la fenestro de la kajuto, kaj cxiufoje, kiam la akvo sxin

levis, sxi provis rigardi tra la klaraj vitroj de la fenestroj en la

kajuton, kie staris multaj ornamitaj homoj, sed la plej bela el ili

estis la juna regxido kun la grandaj nigraj okuloj. Li povis havi la

agxon de dekses jaroj, lia tago de naskigxo gxuste nun estis festata,

kaj pro tio cxi regis la tuta tiu gajeco kaj belegeco. La sxipanoj

dancis sur la ferdeko, kaj kiam la regxido al ili eliris, pli ol cent

raketoj levigxis en la aeron. Ili lumis kiel luma tago, tiel ke la

virineto de maro ektimis kaj subigxis sub la akvon. Sed baldaux sxi

denove ellevis la kapon kaj tiam sxajnis al sxi, kvazaux cxiuj steloj

de la cxielo defalas al sxi. Neniam ankoraux sxi vidis tian fajrajxon.

Grandaj sunoj mugxante sin turnadis, belegaj fajraj fisxoj sin levadis

en la bluan aeron kaj de cxio estis vidata luma rebrilo en la klara

trankvila maro. Sur la sxipo mem estis tiel lume, ke oni povis vidi ecx

la plej malgrandan sxnuron, ne parolante jam pri la homoj. Kiel bela

la juna regxido estis, kaj li premis al la homoj la manojn kun afabla

ridetado, dum la muziko sonis tra la bela nokto.


Jam farigxis malfrue, sed la virineto de maro ne povis deturni

la okulojn de la sxipo kaj de la bela regxido. La koloraj lanternoj

estingigxis, la raketoj sin ne levadis pli en la aeron, la pafilegoj

jam pli ne tondris, sed profunde en la maro estis movado kaj bruado.

La virineto de maro sidis sur la akvo kaj balancigxis supren kaj

malsupren, tiel ke sxi povis enrigardadi en la kajuton. Sed pli rapide

la sxipo kuris super la ondoj, unu velo post la alia estis levataj, pli

forte batis la ondoj, nigra nubego sin montris kaj fulmoj malproksimaj

ekbrilis. Terura ventego baldaux komencigxis. Tial la sxipanoj demetis

la velojn. La granda sxipo balancigxis en rapidega kurado sur la sovagxa

maro; kiel grandaj nigraj montoj sin levadis la sxauxmanta akvo,

minacante sin transjxeti super la mastoj, sed la sxipo sin mallevadis

kiel cigno inter la altaj ondoj kaj levadis sin ree sur la akvajn

montojn. Al la virineto de maro gxi sxajnis kiel veturo de plezuro, sed

la sxipanoj tute alie tion cxi rigardis; la sxipo gxemegis kaj krakis,

la cxefa masto rompigxis en la mezo kiel kano, kaj la sxipo kusxigxis

sur flanko kaj la akvo eniris en la internajxon de la sxipo. Nun la

virineto de maro vidis, ke la sxipanoj estas en dangxero, sxi devis sin

mem gardi antaux la traboj kaj rompajxoj de la sxipo, kiuj estis pelataj

super la akvo. Kelkan tempon estis tiel mallumege, ke sxi nenion povis

vidi; sed jen ekfulmis kaj farigxis denove tiel lume, ke la virineto de

maro klare revidis cxiujn sur la sxipo. Cxiu penis sin savi, kiel li

povis. La plej multe sxi observadis la junan regxidon kaj sxi vidis,

kiam la sxipo rompigxis, ke li falis en la profundan maron. En la unua

momento sxi estis tre gxoja, cxar nun li ja venos al sxi, sed baldaux

venis al sxi en la kapon, ke la homoj ja ne povas vivi en la akvo kaj

tiel li nur malviva venos en la palacon de la regxo de la maro.
Ne, morti li ne devas! Tial la virineto de maro eknagxis inter

la traboj kaj tabuloj, kiuj kuradis sur la maro forgesis la propran

dangxeron, subnagxis profunde en la akvon kaj sin levis denove inter

la altaj ondoj. Fine sxi atingis la junan regxidon, kiu jam apenaux

sin tenis sur la suprajxo de la sovagxa maro. Liaj manoj kaj piedoj

komencis jam lacigxi, la belaj okuloj sin fermis, li devus morti, se sxi

ne alvenus. Sxi tenis lian kapon super la akvo kaj lasis sin peli de la

ondoj kien ili volis.


Cxirkaux la mateno la ventego finigxis. De la sxipo ne restis ecx unu

ligneto. Rugxa kaj brilanta sin levis la suno el la akvo, kaj sxajnis,

ke per tio cxi la vangoj de la regxido ricevis vivon, tamen liaj okulaj

restis fermitaj. La virineto de maro kisis lian altan belan frunton kaj

reordigis liajn malsekajn harojn. Sxajnis al sxi, ke li estas simila je

la marmora statuo en sxia malgranda gxardeno. Sxi lin kisis kaj rekisis

kaj forte deziris, ke li restu viva.
Jen montrigxis tero, altaj bluaj montoj, sur kies suproj brilis

la blanka negxo, kiel amaso da cignoj. Malsupre sur la bordo staris

belegaj verdaj arbaroj kaj antaux ili staris pregxejo aux monahxejo,

estis ankoraux malfacile bone gxin diferencigi, sed konstruo gxi estis.

Citronaj kaj orangxaj arboj kreskis en la gxardeno kaj antaux la eniro

staris altaj palmoj. La maro faris tie cxi malgrandan golfeton, en kiu

la akvo estis tute trankvila, sed tre profunda, kaj kiu estis limita

de superakvaj sxtonegoj, kovritaj de delikata blanka sablo. Tien cxi

alnagxis la virineto de maro kun la bela princo, kusxigis lin sur la

sablo kaj zorgis, ke lia kapo kusxu alte en la varma lumo de la suno.


Eksonis la sonoriloj en la granda blanka konstruo kaj multaj junaj

knabinoj sin montris en la gxardeno. Tiam la virineto de maro fornagxis

kaj kasxis sin post kelkaj altaj sxtonoj, kiuj elstaris el la akvo,

kovris la harojn kaj bruston per sxauxmo de la maro, tiel ke neniu povis

vidi sxian belan vizagxon, kaj sxi nun observadis, kiu venos al la

malfelicxa regxido.


Ne longe dauxris kaj alvenis juna knabino. Sxi videble forte ektimis,

sed nur unu momenton, kaj baldaux sxi vokis multajn homojn, kaj la

virineto de maro vidis, ke la regxido denove ricevis la konscion kaj

ridetis al cxiuj cxirkauxstarantoj, sed al sia savintino li ne ridetis,

li ja ecx ne sciis, ke al sxi li devas danki la vivon. Sxi sentis sin

tiel malgxoja, ke sxi, kiam oni lin forkondukis en la grandan konstruon,

malgaje subnagxis sub la akvon kaj revenis al la palaco de sia patro.
Sxi estis cxiam silenta kaj enpensa, sed nun gxi farigxis ankoraux

pli multe. La fratinoj sxin demandis, kion sxi vidis la unuan fojon tie

supre, sed sxi nenion al ili rakontis.
Ofte en vespero kaj mateno sxi levadis sin al la loko, kie sxi

forlasis la regxidon. Sxi vidis, kiel la fruktoj de la gxardeno farigxis

maturaj kaj estis desxiritaj, sxi vidis, kiel la negxo fluidigxis sur la

altaj montoj, sed la regxidon sxi ne vidis, kaj cxiam pli malgxoja sxi

tial revenadis hejmen. Sxia sola plezuro estis sidi en sia gxardeneto

kaj cxirkauxpreni per la brakoj la belan marmoran statuon, kiu estis

simila je la regxido; sed siajn florojn sxi ne flegis, kaj sovagxe

ili kreskis super la vojetoj, kaj iliaj longaj trunketoj kaj folioj

sin kunplektis kun la brancxoj de la arboj tiel, ke tie farigxis tute

mallume.
Fine sxi ne povis pli elteni kaj rakontis al unu el siaj fratinoj,

kaj baldaux tiam sciigxis cxiuj aliaj, sed je vorto de honoro neniu pli

ol tiu, kaj kelkaj aliaj virinetoj de maro, kiuj tamen rakontis gxin nur

al siaj plej proksimaj amikinoj. Unu el ili povis doni sciajxon pri la

regxido, sxi ankaux vidis la feston naskotagan sur la sxipo, sciis, de

kie la regxido estas kaj kie sin trovas lia regno.
"Venu, fratineto!" diris la aliaj regxidinoj, kaj interplektinte la

brakojn reciproke post la sxultroj, ili sin levis en longa linio el la

maro tien, kie sin trovis la palaco de la regxido.
Tiu cxi palaco estis konstruita el helflava brilanta speco de sxtono,

kun grandaj marmoraj sxtuparoj, el kiuj unu kondukis rekte en la maron.

Belegaj orkovritaj kupoloj sin levadis super la tegmentoj, kaj inter la

kolonoj, kiuj cxirkauxis la tutan konstruon, staris marmoraj figuroj,

kiuj elrigardis kiel vivaj ekzistajxoj. Tra la klara vitro en la altaj

fenestroj oni povis rigardi en la plej belegajn salonojn, kie pendis

multekostaj silkaj kurtenoj kaj tapisxoj kaj cxiuj muroj estis ornamitaj

per grandaj pentrajxoj, ke estis efektiva plezuro cxion tion cxi vidi.


En la mezo de la granda salono batis alta fontano, gxiaj radioj sin

levadis gxis la vitra kupolo de la plafono, tra kiu la suno lumis sur la

akvo kaj la plej belaj kreskajxoj, kiuj sin trovis en la granda baseno.
Nun sxi sciis, kie li logxas, kaj tie sxi montradis sin ofte en

vespero kaj en nokto sur la akvo; sxi alnagxadis multe pli proksime

al la tero, ol kiel kuragxus ia alia, sxi ecx sin levadis tra la tuta

mallargxa kanalo, gxis sub la belega marmora balkono. Tie sxi sidadis

kaj rigardis la junan regxidon, kiu pensis, ke li sidas sola en la klara

lumo de la luno.


Ofte en vespero sxi vidadis lin forveturantan sub la sonoj de muziko

en lia belega sxipeto ornamita per flagoj; sxi rigardadis tra la verdaj

kanoj, kaj se la vento kaptadis sxian longan blankan vualon kaj iu sxin

vidis, li pensis, ke gxi estas cigno, kiu disvastigas la flugilojn.


Ofte en la nokto, kiam la fisxistoj kaptadis fisxojn sur la maro cxe

lumo de torcxoj, sxi auxdadis, ke ili rakontas multon da bona pri la

juna regxido, kaj sxi gxojadis, ke sxi savis al li la vivon, kiam li

preskaux sen vivo estis pelata de la ondoj, kaj sxi ekmemoradis, kiel

firme lia kapo ripozis sur sxia brusto kaj kiel kore sxi lin kisis. Pri

tio cxi li nenion sciis, li ne povis ecx songxi pri sxi.


Cxiam pli kaj pli kreskis sxia amo al la homoj, cxiam pli sxi deziris

povi sin levi al ili kaj vivi inter ili, kaj ilia mondo sxajnis al

sxi multe pli granda ol sxia. Ili ja povas flugi sur sxipoj trans la

maron, sin levi sur la altajn montojn alte super la nubojn, kaj la

landoj, kiujn ili posedas, sin etendas kun siaj arbaroj kaj kampoj pli

malproksime, ol sxi povas atingi per sia rigardo. Multon sxi volus

scii, sed la fratinoj ne povis doni al sxi respondon je cxio, kaj tial

sxi demandadis pri tio la maljunan avinon, kiu bone konis la pli altan

mondon, kiel sxi nomadis la landojn super la maro.
--Se la homoj ne dronas, demandis la virineto de maro, cxu ili tiam

povas vivi eterne, cxu ili ne mortas, kiel ni tie cxi sur la fundo de la

maro?
--Ho jes, diris la maljunulino, ili ankaux devas morti, kaj la tempo

de ilia vivo estas ankoraux pli mallonga ol de nia. Ni povas atingi la

agxon de tricent jaroj, sed kiam nia vivo cxesigxas, ni turnigxas en

sxauxmon kaj ni ne havas tie cxi ecx tombon inter niaj karaj. Ni ne

havas senmortan animon, ni jam neniam revekigxas al vivo, ni similas je

la verda kreskajxo, kiu, unu fojon detrancxita, jam neniam pli povas

revivigxi. Sed la homoj havas animon, kiu vivas eterne, kiam la korpo

jam refarigxis tero. La animo sin levas tra la etero supren, al la

brilantaj steloj! Tute tiel, kiel ni nin levas el la maro kaj rigardas

la landojn de la homoj, tiel ankaux ili sin levas al nekonataj belegaj

lokoj, kiujn ni neniam povos vidi.
--Kial ni ne ricevis senmortan animon? malgxoje demandis la virineto

de maro. Kun plezuro mi fordonus cxiujn centojn da jaroj, kiujn mi povas

vivi, por nur unu tagon esti homo kaj poste preni parton en la cxiela

mondo!
--Pri tio cxi ne pensu! diris la maljunulino, nia sorto estas multe

pli felicxa kaj pli bona, ol la sorto de la homoj tie supre!
--Sekve mi mortos kaj disfluigxos kiel sxauxmo sur la maro, mi jam

ne auxdados la muzikon de la ondoj, ne vidados pli la belajn florojn kaj

la luman sunon! Cxu mi nenion povas fari, por ricevi eternan animon?
--Ne! diris la maljunulino, nur se homo vin tiel ekamus ke vi estus

por li pli ol patro kaj patrino, se li alligigxus al vi per cxiuj siaj

pensoj kaj sia amo kaj petus, ke la pastro metu lian dekstran manon en

la vian kun la sankta promeso de fideleco tie cxi kaj cxie kaj eterne,

tiam lia animo transfluus en vian korpon kaj vi ankaux ricevus parton en

la felicxo de la homoj. Li donus al vi animon kaj retenus tamen ankaux

sian propran. Sed tio cxi neniam povas farigxi! Gxuste tion, kio tie cxi

en la maro estas nomata bela, vian voston de fisxo, ili tie supre sur la

tero trovas malbela. Cxar mankas al ili la gxusta komprenado, tie oni

devas havi du malgraciajn kolonojn, kiujn ili nomas piedoj, por esti

nomata bela!
La virineto de maro ekgxemis kaj rigardis malgxoje sian fisxan

voston.
--Ni estu gajaj! diris la maljunulino, ni saltadu kaj dancadu en

la tricent jaroj, kiujn la sorto al ni donas; gxi estas certe suficxa

tempo, poste oni tiom pli senzorge povas ripozi. Hodiaux vespere ni

havos balon de kortego!
Kaj gxi estis efektive belego, kiun oni sur la tero neniam vidas. La

muroj kaj la plafono de la granda salono estis de dika, sed travidebla

vitro. Multaj centoj da grandegaj konkoj, rugxaj kiel rozoj kaj verdaj

kiel herbo, staris en vicoj sur cxiu flanko kun blue brulanta flamo,

kiu lumigis la tutan salonon kaj tralumis ecx tra la muroj, tiel ke la

maro cxirkauxe estis tute plena je lumo. Oni povis bone vidi cxiujn la

sennombrajn fisxojn, grandajn kaj malgrandajn, kiel ili alnagxadis al la

vitraj muroj; sur unuj la skvamoj sxajnis purpuraj, sur aliaj ili brilis

kiel oro kaj argxento.
En la mezo tra la salono fluis largxa kvieta rivero, kaj sur gxi

dancis la viroj kaj virinetoj de maro laux sia propra dolcxa kantado.

Tiel belajn vocxojn la homoj sur la tero ne havas. La plej juna

regxidino kantis la plej bele, oni aplauxdadis al sxi, kaj por unu

momento sxi sentis gxojon en la koro, cxar sxi sciis, ke sxi havas la

plej belan vocxon en la maro kaj sur la tero. Sed baldaux sxi denove

komencis pensadi pri la mondo supra. Sxi ne povis forgesi la belan

regxidon kaj sian doloron, ke sxi ne havas senmortan animon kiel li.

Tial sxi elsxteligxis el la palaco de sia patro, kaj dum interne cxio

kantadis kaj gxojadis, sxi sidis malgaja en sia gxardeneto. Tiam subite

sxi ekauxdis la sonon de korno penetrantan al sxi tra la akvo, kaj sxi

ekpensis : "nun li kredeble sxipas tie supre, li, kiun mi amas pli ol

patron kaj patrinon, li, al kiu mi pendas per cxiuj miaj pensoj kaj

en kies manon mi tiel volonte metus la felicxon de mia vivo. Cxion mi

riskos, por akiri lin kaj senmortan animon! Dum miaj fratinoj dancas en

la palaco de mia patro, mi iros al la mara sorcxistino. Gxis hodiaux mi

cxiam sentis teruron antaux sxi, sed eble sxi povas doni al mi konsilon

kaj helpon".


La regxidino eliris el sia gxardeneto kaj rapidis al la bruanta

akvoturnejo, post kiu logxis la sorcxistino. Sur tiu cxi vojo sxi

antauxe neniam iris; tie kreskis nenia floro, nenia herbeto, nur nuda

griza sabla tero sin etendis gxis la akvoturnejo, kie la akvo sxauxme

batadis, turnigxante kiel bruantaj radoj muelaj, kaj cxion, kion gxi

kaptadis, tiregadis kun si en la profundegon. Inter tiuj cxi cxion

ruinigantaj akvaj turnajxoj la regxidino devis trapasxi, por atingi la

terajxon de la sorcxistino, kaj tie sxi devis ankoraux longe iri sur

varma sxanceligxanta sxlimo, kiun la sorcxistino nomadis sia torfajxo.

Post tiu staris sxia domo en la mezo de stranga arbaro. Cxiuj arboj kaj

arbetajxoj estis polipoj, duone besto duone kreskajxo, ili elrigardis

kiel centkapaj serpentoj, kiuj kreskis el la tero; cxiuj brancxoj estis

longaj sxlimaj brakoj kun fingroj kiel fleksaj vermoj, kaj cxiu membro

sin movadis, de la radiko gxis la plej alta supro. Cxion, kion ili

povis en la maro kapti, ili cxirkauxvolvadis fortike, por jam neniam

gxin ellasi. La malgranda regxidino kun teruro haltis antaux tiu cxi

arbaro; sxia koro batis de timego; sxi jam estis preta iri returne, sed

sxi ekpensis pri la regxido kaj pri la akirota homa animo kaj farigxis

denove kuragxa. Siajn longajn, libere defalantajn harojn sxi alligis

fortike cxirkaux la kapo, por ke la polipoj ne povu per tio cxi sxin

ekkapti, la ambaux manojn sxi almetis kruce al la brusto kaj rapide

iris antauxen, kiel fisxo rapidanta tra la akvo, inter la teruraj

polipoj, kiuj etendadis post sxi siajn fleksajn brakojn kaj fingrojn.

Sxi rimarkis, kiel cxiu el ili objekton unu fojon kaptitan tenis forte

per centoj da malgrandaj brakoj, kiel per feraj ligiloj. Homoj pereintaj

en la maro kaj falintaj al la fundo elrigardadis kiel blankaj ostaroj el

la brakoj de la polipoj. En la brakoj ili tenis partojn de sxipoj kaj

kestojn, ostarojn de bestoj surteraj kaj, kio sxajnis al la regxidino

la plej terura--virineton de maro, kiun ili estis kaptintaj kaj

1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   34


Elŝuti 2.19 Mb.


Elŝuti 2.19 Mb.