Unua paĝo
Nia teamo
Kontaktoj
Pri ni

    ĉefpaĝo


Antauxparolo

Elŝuti 2.19 Mb.

Antauxparolo




paĝo3/34
Dato17.03.2017
Grandeco2.19 Mb.

Elŝuti 2.19 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   34

al mi sagxon kaj prudenton". Kaj li reiris kun sia militistaro al sia

lando.
En la vojo li sidigxis mangxeti sur la bordo de ia rivero, kaj

lavetante salan fisxon en la akvo de la rivero, li eksentis tre agrablan

odoron.
--Tiu cxi rivero sendube elvenas el la paradizo, diris Aleksandro.
Ne longe pensante, Aleksandro ekiris laux tiu cxi rivero gxis li

venis al la pordoj de ia palaco, kiu estis, kompreneble, la paradizo.


--Malfermu al mi la pordon! li ekkriis.
--Tio cxi estas la pordo de la domo de Dio, respondis al li vocxo el

interne; nur sanktuloj havas la rajton enveni tien cxi!


--Konfesu mian regxan majeston, ekkriis Aleksandro, kaj donacu al mi

ion, cxar mi estas regxo !


Apenaux li finis siajn vortojn,--jen ia mano donas al li homan

kapon, li gxin prenis kaj reiris al sia lando.


Alveninte hejmen, li ekvolis scii la pezon de la donacita kapo, metis

gxin sur la teleron de pesilo, kaj la telero mallevigxis gxis la tero.

Sur la duan teleron li metis milojn da pecoj da argxento kaj oro por

gxin mallevi--, sed vane : li ne povis; la tuta argxento kun la oro ne

pezis tiom, kiom la kapo.
--Kion gxi signifas? demandis Aleksandro la sagxulojn.
--Gxi estas tial, respondis la sagxuloj, cxar en la kapo sin trovas

homa okulo, kiu neniam satigxas je argxento kaj oro.


--Kion do fari en tia okazo? demandis Aleksandro.
--Sxutu iom da tera polvo sur la okulon, tiam gxi nenion vidos kaj

kompreneble nenion deziros.


Kiam tiu cxi konsilo estis plenumita, la telero, sur kiu kusxis la

kapo, tuj levigxis rapide supren.


--Nun mi vidas, diris Aleksandro, ke la sagxuloj havas prudenton ne

homan, sed Dian!


Tradukis N. KUSXNIR.
* * * * *
KIU ESTAS LA PLEJ BONA AMIKO DE LA VIRO?
Sudrusa popol-rakonto, tradukita de K. HUEBERT.
La supre metitan demandon respondas la malgrand'rusoj per la

sekvanta historieto. Iam, rakontas ili, lupo persekutis la diablon en

la lauxdinda intenco lin kapti kaj formangxi. Okaze tion cxi rimarkis

malgrand'ruso, kiu laboris sur la kampo, kaj, cxu pro tio, ke la

malgrand'ruso ne povas vivi sen la diablo, aux cxu pro ia alia kauxzo

--suficxe, li eksentis kompaton por la diablo kaj fortimigis la lupon

per fortega "tju!". La diablo, gxojante, ke li liberigxis de la lupo,

dankis la malgrand'ruson kaj invitis lin veni la estontan vendredon

en tian kaj tian profundajxon, kie li ankaux estos kaj montros sin al

li aparte dankema. Li nur ne venu sole, sed alvenu kun sia plej bona

amiko. La malgrand'ruso pensis, ke la plej bona amiko de viro estas lia

edzino, kaj tial li iris tien kune kun sia edzino. Kiam ili alvenis al

la signita loko, la diablo ankoraux ne estis tie kaj, por iel pasigi

la tempon, la malgrand'ruso kusxigis sian kapon sur la bruston de sia

edzino, kaj, dum sxi gxin purigadis de certaj malpuraj bestetoj, li

dolcxe ekdormis. Kiam li jxus ekdormis, tiam la diablo, aliformigxinte

en belegan junan viron, proksimigxis al la edzino, amindumis kun sxi per

la okuloj, kaj en kelkaj minutoj tute sxin gajnis tiel, ke sxi volonte

ekkaptis la altiritan al sxi trancxilon, por tratrancxi la gorgxon de

sia edzo. Sed en tiu sama momento, kiam sxi tion cxi volis fari, la

diablo, repreninte sian veran eksterajxon, lauxte ekkriis, "tju!" tiel,

ke la malgrand'ruso vekigxis kaj gxustatempe ankoraux povis eviti la

dangxeron, kiu lin minacis.
En sekvo de tiu cxi okazo la diablo, farante al li fortan predikon

pro lia maltrafo, admonis lin kaj donis al li la klarigon, ke ne la

edzino, kiel li ja tuj vidis sur si mem, estas la plej bona amiko de la

viro, sed la hundo. La edzinon oni povas malsagxigi, delogi; sxi ofte

forlasas la edzon, dum la hundo restas fidela al sia mastro, neniam lin

forlasas, dividas kun li cxiujn dangxerojn, cxiun mizeron kaj, kiam

mortas gxia mastro, gxi pli sincere malgxojas je li, ol kiu ajn el liaj

parencoj.


--Tion cxi, diris la diablo, mi komunikas al vi, por turni vian

atenton sur viajn efektivajn, verajn amikojn, el dankemeco por la helpo,

kiun vi alportis al mi.
* * * * *
LA DEVENO DE LA VIRINO
(Hinda legendo.)
Kiam la cxiopova Mahadeva kreis la belegan Hindujon, li deflugis sur

la teron, por gxin admiri. De lia flugo eklevis sin varma, bonodora

vento. La fieraj palmoj klinis antaux Mahadeva siajn suprojn, kaj

ekfloris sub lia rigardo la puraj, blankaj, delikataj, aromaj lilioj.

Mahadeva desxiris unu el la lilioj kaj jxetis gxin en la lazuran maron.

La vento eksxancelis la kristalan akvon kaj enkovris la belegan lilion

per blanka sxauxmo. Minuto--kaj el tiu cxi bukedo de sxauxmo ekfloris

la virino--delikata, bonodora kiel la lilio, facila kiel la vento,

sxangxa kiel la maro, kun beleco, brilanta kiel la sxauxmo mara, kaj

rapide pasanta, kiel tiu cxi sxauxmo.


La virino antaux cxio ekrigardis en la kristalajn akvojn kaj

ekkriis :


--Kiel mi estas belega!
Poste sxi ekrigardis cxirkauxen kaj diris :
--Kiel la mondo estas bela!
La virino eliris sur la bordon seka el la akvo (de tiu cxi tempo la

virinoj cxiam eliras sekaj el la akvo).


Je la vido de la virino ekfloris la floroj sur la tero, kaj el la

cxielo sur sxin ekcelis miljardoj da scivolaj okuloj. Tiuj cxi okuloj

ekbrulis per ekstazo. De tiu cxi tempo lumas la steloj. La stelo Venus

ekbrulis per envio--pro tio sxi lumas pli forte ol multaj aliaj.


La virino promenadis tra belegaj arbaroj kaj herbejoj, kaj cxio

silente estis ravita de sxi. Tio cxi ekenuigis la virinon. La virino

ekkriis :
--Ho, cxiopova Mahadeva! Vi kreis min tiel bela! Cxio estas ravita

de mi, sed mi ne auxdas, ne scias pri tiuj cxi ravoj, cxio estas ravita

silente!
Ekauxdinte tiun cxi plendon, Mahadeva kreis sennombrajn birdojn. La

sennombraj birdoj kantadis ravajn kantojn al la beleco de la belega

virino. La virino auxskultis kaj ridetis. Sed post unu tago tio cxi sxin

tedis. La virino ekenuis.


--Ho, cxiopova Mahadeva! ekkriis sxi, al mi oni kantas ravantajn

kantojn, en ili oni parolas, ke mi estas belega. Sed kia beleco tio cxi

estas, se neniu volas min cirkauxpreni kaj karese sin alpremi al mi!
Tiam la cxiopova Mahadeva kreis la belan, fleksan serpenton. Gxi

cxirkauxprenadis la belegan virinon kaj rampis apud sxiaj piedoj.

Duontagon la virino estis kontenta, poste ekenuis kaj ekkriis :
--Ah, se mi efektive estus bela, aliaj penus min imiti. La

najtingalo kantas belege, kaj la kardelo gxin imitas. Kredeble mi ne

estas jam tiel bela!
La cxiopova Mahadeva por kontentigo de la virino kreis la simion. La

simio imitis cxiun movon de la virino, kaj la virino ses horojn estis

kontenta, sed poste kun larmoj sxi ekkriis :
--Mi estas tiel bela, tiel belega! Pri mi oni kantas, oni min

cxirkauxprenas, rampas apud miaj piedoj kaj min imitas. Oni min admiras

kaj min envias, tiel ke mi ecx komencas timi. Kio do min defendos, se

oni ekvolos fari al mi de envio malbonon?


Mahadeva kreis la fortan, potencan leonon. La leono gardis la

virinon. La virino tri horojn estis kontenta, sed post tri horoj sxi

ekkriis :
--Mi estas belega! Oni min karesas, mi--neniun! Oni min amas, mi

--neniun! Mi ne povas ja ami tiun cxi grandegan, teruran leonon, por

kiu mi sentas estimon kaj timon! Kaj en tiu cxi sama minuto antaux la

virino, laux la volo de Mahadeva, aperis malgranda, beleta hundeto.


--Kiel aminda besto! ekkriis la virino kaj komencis karesi la

hundeton. Kiel mi gxin amas!


Nun la virino havis cxion, sxi pri nenio povis peti. Tio cxi sxin

ekkolerigis. Por ellasi la koleron, sxi ekbatis la hundeton, la hundeto

ekbojis kaj forkuris, sxi ekbatis la leonon--la leono ekmurmuregis

kaj foriris--sxi surpasxis per piedo sur la serpenton,--la serpento

eksiblis kaj forrampis. La simio forkuris kaj la birdoj forflugis, kiam

la virino ekkriis je ili. . .


--Ho, mi malfelicxa!--ekkriis la virino, rompante la manojn,

--oni min karesas, lauxdas, kiam mi estas en bona humoro, kaj cxiuj

forkuras, kiam mi farigxas kolera! Mi sola! Ho, cxiopova Mahadeva! Je la

lasta fojo mi vin petas : Kreu al mi tian ekzistajxon, sur kiun mi povus

ellasi la koleron, kiu ne havus la kuragxon forkuri de mi, kiam mi estas

kolera, kiu estus devigita pacience elportadi cxiujn batojn!--

Mahadeva enpensigxis kaj--kreis al sxi. . . la edzon!
Tradukis A. GRABOWSKI.
* * * * *
LA NASKIGXO DE LA TABAKO
ARABA LEGENDO.
Laux la hispana rakonto de CERVERA BACHILLER

tradukis JAYME HEINLEIN FERREIRA.


En la nomo de Allah, pardonema kaj bonkora, kiu donis al ni la kanon,

por skribi, kaj kiu cxiutage instruas al la homoj ion, kion ili ne

scias, auxskultu :
Li sola estas la grandulo, la potenculo, la sinjoro de la angxeloj

kaj de la homoj. Sur Liaj lipoj estas la vero; la lumo de la sunoj, kiuj

brilas super la montegoj, venas de Liaj okuloj. Unu el Liaj fingroj

guvernas la masxinon de la mondoj. La bloveto de Lia busxo estas la

vento, kiu pelas la sablojn de la dezerto. Auxskultu :
Gxi ne estas la legendo pri la belulino Zobeido, nek la legendo pri

la sultano de Kandahxoro, nek la historio pri la beduena belulino, nek

unu el la dolcxegaj popolrakontoj kaj sorcxorakontoj, kiujn la popolaj

orientaj poetoj kantas en akompano de la sonoj de la guzlo [Piednoto:

Orienta unukorda ludinstrumento.], sidante apud la pordoj de la kafejoj

de Bagdado aux antaux la bazaroj de la ricxega Djxedo. Gxi ne estas unu

el la rozaj legendoj, kiujn la beduenoj kantas apud la "Puto de Beno"

dum la plenigado de la krucxoj, kiam la suno dormas en la brakoj de la

vespero, aux kiujn la bestogardistoj de la dezerto kantas kune apud la

"Sxtonegoj koloritaj", kiam la kameloj ripozas sub la blanka tendo kaj

la luno levigxas sur la horizonto.
Gxi estas la legendo, kiun la veraj kredantoj cxiam ripetas kun

la okuloj turnitaj al la "Sankta Kiblo" [Piednoto: Mekko.] kaj kiun

rakontis al mi Ali Hasan el la gento "Beni el Vedaroj" unu matenon, kiam

ni promenadis ambaux sur la bordo de la maro.


Kiam la suno sin levis, Ali etendis la tapisxon de pregxo, falis sur

la genuojn kaj ekparolis la Fatah. Kiam lia pregxo estis finita, li sin

levis kaj proponis al mi la "pipon de amikeco". Ni sidigxis kaj komencis

fumi.
--Kristano, li diris al mi, vi ne konas la historion de naskigxo de

tiu cxi folio, kies odoron ni nun flaras kaj kies fumo supreniras gxis

la trono de Allah, miksita kun la odoroj de la floroj?


--Mahometano, mi ne konas, mi respondis.
--Lauxdata estu Allah, li ekkriis, kiu nur al la kredantoj, per la

busxo de la profeto, malkovris la misterojn de la objektoj kovritaj. De

Dio ni estas, kaj al Dio ni reiros. . . . Li estas granda!
Kaj preninte pli da tabako en sian pipon, li rakontis al mi la

sekvantan legendon, simplan, sed profunde religian kaj severan.


Unu fojon vojagxis la profeto Mahometo (Dio havu lin en sankta

gloro) tra la dezertoj de Jemen. Estis vintro, kaj pro la malvarmeco

la bestoj-rampajxoj dormis la dormon de la longaj noktoj. La cxevalo,

sur kiu la profeto rajdis, metis unu hufon sur serpentejon, kaj tuj

oni ekvidis serpenteton, dormantan de malvarmo. Mahometo kompatis

la rampajxon, deiris de la cxevalo, prenis la serpenteton kaj metis

gxin en la manikon de sia mantelo, por ke la varmo de lia korpo gxin

revivigu. Kaj la varmo de la korpo redonis al gxi la vivon. Baldaux gxi

ekmovigxis, poste gxi elmetis la kapon el la maniko kaj diris :
--Profeto, mi volas mordi vian manon.
--Ne estu maldanka, respondis la profeto.
--Mi tiel volas.
--Kiam vi montros al mi la kauxzon, kiu vin igas fari malbonon al

mi, tiam mi permesos al vi mordi min.


--Via gento, murmuris la serpento, cxiam militas kontraux nia : la

piedoj de la viaj kaj la hufoj de viaj cxevaloj venkas cxiam la niajn,

kaj mi nun volas vengxi al vi.
--Nun ni parolas nek pri via gento, nek pri nia, respondis la

profeto : nur inter vi kaj mi estas la afero. Kian do malbonon mi al

vi faris? Cxu mi ne faris al vi bonon, redonante al vi la vivon per la

varmo de mia korpo?


--Malgraux tio mi volas vin mordi, por ke poste vi ne faru malbonon

al miaj filoj nek al aliaj de mia gento.


--Tio cxi, malbona rampajxo, estos maldanko : vi pagos malbonon por

bono. Ve al vi, kiu tiel malbone volas repagi la bonajxon, kion oni

faras al vi!
--Mi volas, ekkriis tiam la serpento kolere, mi volas, kaj mi jxuras

al vi per Dio la granda kaj potenca, ke mi mordos vin!


Auxdinte la nomon de Allah, la profeto ne kuragxis pli respondi. Li

klinis la kapon kaj diris :


--Lia nomo estu lauxdata! Ni estas de Li kaj de Li ni havas la

vivon!
Kaj li malkovris la manon, ke la serpento tie mordu. Kaj la serpento

mordis la sanktan manon de Mahometo.
Tiu cxi tiam, eksentinte la doloron, eljxetis la serpenton

malproksimen kaj malbenis gxin en la nomo de Allah, cxar gxi estis

maldanka, kaj kun gxi li malbenis ankaux cxiujn, kiuj pagas malbonon por

bono kaj ne estas dankaj por la bonoj, kiujn oni faras al ili.


Poste la profeto alpremis la lipojn al la vundo, forte eksucxis kaj

eltiris la venenon, kiun la rampajxo tie lasis. Kaj li kracxis sur

la sablon de la dezerto. En tiu sama minuto sur la loko, kie falis

la kracxajxo, naskigxis kreskajxo, rapide disvolvigxante kaj donante

foliojn.
La araboj, kiuj akompanis la senditon de Allah, ekbruligis kelkajn

foliojn, kiel oferon al Dio sola, pardonema kaj bonkora, kiu savis la

estron de la kredantoj de pereo per la veneno; kaj tiam ili flaris la

strangan kaj delikatan odoron, kiun tiu cxi kreskajxo donas, estante

bruligata.
De tiu tago cxiuj bonaj mahometanoj fumas la foliojn de tiu herbo

mirinda kaj benita de Allah, plantas gxin en la oazoj kaj flaras gxian

odoron kun respekto kaj gxojo, cxar gxia gusto enhavas la maldolcxecon

de la veneno serpenta kaj la dolcxecon de la sankta kracxajxo de la

profeto.
De tiu malproksima tempo la tabako estas la plezuro de la hadjxioj,

kiuj vojagxas al Mekko, de la ulemoj, kiuj instruas la sagxecon apud la

sojlo de la meskito de El-Hazar, fonto de gajeco kaj lumo, kaj de la

"filoj de la blanka tendo", kiuj estas la regxoj de la dezerto.


Ankaux de tiu tempo la kredanto, ricevinte de alia mahometano, sub

lia tendo, la "salon de gastameco", devas ami lin kaj defendi lin gxis

la morto, se estus bezone, cxar la malbeno de la profeto staras super la

kapo de maldankulo, kiu ne povos vidi la klaran lumon de la paradizo en

la nokto de sia morto.
Tio cxi estas la legendo pri la tabako, kiu transiras de gento

al gento, rakontata de la maljunaj kredantoj, tra la centjaroj kaj

generacioj, pro la gloro de Allah, kies nomo estas benita. Li sola estas

granda!
* * * * *


KARAGARA
Hinda fabelo. Rakontis F. V. L.
En la urbo Vataman vivis sagxa, sed malricxa bramano Kecava. Lia

edzino Karagara estis malbona al cxiu; ecx la diablo, kiu logxis en arbo

apud tiu domo, el timo je Karagara forkuris en dezerton. La bramano ne

povis elporti la turmentojn, ricevatajn de sia edzino, kaj foriris.

En la vojo vidis lin la diablo kaj diris : "Hodiaux mi regalos vin.

Ne timu! Mi logxis en arbo apud via domo, sed el timo je Karagara mi

forkuris; mi volas fari al vi ion bonan. Iru en la urbon Mrigavati; tie

regas Madana; mi eniros en lian fllinon Mrigalocxana'n kaj lasos min

elirigi nur per vi".
Tiel estis farita. La diablo eniris en la regxidinon, la bramano

venis kaj faris cxion, kion faras la aliaj magiistoj, sed la diablo ne

eliris. Fine la bramano diris : "En la nomo de Karagara, eliru!" kaj la

diablo obeis.


La regxo donis al la bramano sian filinon kiel edzino kaj kun tio cxi

ankaux duonon de la regno.--La diablo iris en la urbon Karnavati kaj

eniris en la regxinon Sulocxana'n. La regxo sendis al Madana kaj petis

pri la magiisto Kecava. Tiu cxi venis al la turmentata regxino, sed la

diablo, vidinte lin, diris : "Jam unu fojon mi helpis al vi; nun gardu

vin." La bramano alpasxis pli proksime kaj ekmurmuretis al la regxino en

la orelon : "Karagara venis; mi volis nur diri gxin al vi." La diablo,

auxdinte tion cxi, ektimis kaj eliris. La bramano, riceviate grandajn

honorojn de la regxo, reiris en la urbon Mrigavati.
* * * * *
LA VIRINETO DE MARO
Fabelo de Andersen.
Malproksime en la maro la akvo estas tiel blua, kiel la folioj de la

plej bela cejano, kaj klara, kiel la plej pura vitro, sed gxi estas tre

profunda, pli profunda, ol povas atingi ia ankro; multaj turoj devus

esti starigitaj unu sur la alia, por atingi de la fundo gxis super la

akvo. Tie logxas la popolo de maro.
Sed ne pensu, ke tie estas nuda, blanka, sabla fundo; ne, tie kreskas

la plej mirindaj arboj kaj kreskajxoj, de kiuj la trunketo kaj folioj

estas tiel flekseblaj kaj elastaj, ke ili cxe la plej malgranda fluo de

la akvo sin movas, kiel vivaj estajxoj. Cxiuj fisxoj, malgrandaj kaj

grandaj, traglitas inter la brancxoj, tute tiel, kiel tie cxi supre la

birdoj en la aero. En la plej profunda loko staras la palaco de la regxo

de la maro. La muroj estas el koraloj, kaj la altaj fenestroj el la

plej travidebla sukceno; la tegmento estas farita el konkoj, kiuj sin

fermas kaj malfermas laux la fluo de la akvo. Tio cxi estas belega vido,

cxar en cxiu konko kusxas brilantaj perloj, el kiuj cxiu sola jam estus

efektiva beligajxo en la krono de regxino.
La regxo de la maro perdis jam de longe sian edzinon, sed lia maljuna

patrino kondukis la mastrajxon de la domo. Sxi estis sagxa virino, sed

tre fiera je sia nobeleco, tial sxi portis dekdu ostrojn sur la vosto,

dum aliaj nobeloj ne devis porti pli ol ses. Cetere sxi meritis cxian

lauxdon, la plej multe cxar sxi montris la plej grandan zorgecon kaj

amon por la malgrandaj regxidinoj, sxiaj nepinoj. Ili estis ses belegaj

infanoj, sed la plej juna estis tamen la plej bela el cxiuj; sxia hauxto

estis travidebla kaj delikata, kiel folieto de rozo, sxiaj okuloj bluaj

kiel, la profunda maro; sed, kiel cxiuj aliaj, sxi ne havis piedojn, la

korpo finigxis per fisxa vosto.


La tutan tagon ili povis ludi en la palaco, en la grandaj salonoj,

kie vivaj floroj elkreskadis el la muroj. La grandaj sukcenaj fenestroj

estis malfermataj, kaj tiam la fisxoj ennagxadis al ili, tute kiel cxe

ni enflugas la hirundoj, kiam ni malfermas la fenestrojn. La fisxoj

alnagxadis al la malgrandaj regxidinoj, mangxadis el iliaj manoj kaj

lasadis sin karesi.


Antaux la palaco sin trovis granda gxardeno kun rugxaj kaj nigrabluaj

floroj; la fruktoj brilis kiel oro kaj la floroj kiel fajro, dum la

trunketoj kaj folioj sin movis sencxese. La tero estis la plej delikata

sablo, sed blua, kiel flamo de sulfuro. Super cxio estis ia blua

brileto. Oni povus pli diri, ke oni sin trovas alte supre, en la aero,

havante nur cxielon super kaj sub si, ol ke oni estas sur la fundo de la

maro. En trankvila vetero oni povis vidi la sunon, kiu elrigardis kiel

purpura floro, el kiu venis lumo cxirkauxen.


Cxiu el la malgrandaj regxidinoj havis en la gxardeno sian apartan

loketon, kie sxi povis laux sia placxo kaj bontrovo fosi kaj planti.

Unu donis al sia florejo la formon de baleno; alia trovis pli bone, ke

sxia florejo similas je virineto de maro; sed la plej juna donis al la

sia formon rondan, kiel la suno, kaj havis nur florojn rugxe brilantajn,

kiel tiu. Sxi estis en cxio originala infano, silenta kaj pensanta, kaj

kiam la aliaj fratinoj sin ornamis per la mirindaj objektoj, kiujn ili

ricevis de sxipoj, venintaj al la fundo, sxi volis havi, krom la rugxaj

floroj, kiuj similis je la suno, nur unu belan statuon, kiu prezentis

tre belan knabon. Gxi estis farita el blanka klara marmoro kaj falis sur

la fundon de la maro cxe la rompigxo de la sxipo. Sxi plantis apud la

statuo rozarugxan salikon, kiu kreskis belege kaj tenis siajn brancxojn

super la statuo, gxis la blua sablo de la fundo, kie la ombro havis

koloron nigra-bluan kaj movadis sin sencxese, kiel la brancxoj. Gxi

elrigardis, kiel la supro kaj la radikoj ludus inter si kaj sin kisus.
Ne estis pli granda plezuro por la juna regxidino, ol auxdi pri la

mondo supra kaj la homoj. La maljuna avino devis rakontadi cxion, kion

sxi sciis pri sxipoj kaj urboj, homoj kaj bestoj. Sed la plej bela kaj

mirinda estis por sxi, ke la floroj supre sur la tero odoras, kion ne

faras la floroj sur la fundo de la maro, kaj ke la arbaroj estas verdaj

kaj la fisxoj, kiujn oni vidas tie inter la brancxoj, tiel lauxte kaj

agrable kantas, ke estas plezuro ilin auxdi. Gxi estis la birdetoj,

kiujn la avino nomis fisxoj, cxar alie sxiaj nepinoj, kiuj ne vidis

ankoraux birdojn, ne povus sxin kompreni.
--Kiam vi atingos la agxon de dekkvin jaroj, diris la avino, vi

ricevos la permeson sin levi el la maro, sidi sub la lumo de la luno sur

la maraj sxtonegoj kaj rigardi la grandajn sxipojn, kiuj veturos antaux

vi; vi vidos ankaux arbarojn kaj urbojn! Baldaux unu el la fratinoj

devis atingi la agxon de dekkvin jaroj, sed la aliaj. . . . cxiu el ili

estis unu jaron pli juna, ol la alia, tiel ke al la plej juna mankis

ankoraux plenaj kvin jaroj, gxis sxi povus sin levi de la fundo de la

maro kaj vidi, kiel nia mondo elrigardas. Sed unu promesis al la alia

rakonti al sxi, kion sxi vidis kaj kio la plej multe placxis al sxi en

la unua tago; cxar ilia avino ne suficxe ankoraux rakontis al ili, estis

ankoraux multaj aferoj, pri kiuj ili volus scii.
Sed neniu el ili estis tiel plena je deziroj, kiel la plej juna,

gxuste sxi, kiu devis ankoraux la plej longe atendi kaj estis tiel

silenta kaj plena je pensoj. Ofte en la nokto sxi staris antaux la

malfermita fenestro kaj rigardis supren tra la mallume blua akvo, kiel

la fisxoj per siaj nagxiloj kaj vostoj gxin batis. La lunon kaj stelojn

sxi povis vidi; ili sxajnis tre palaj, sed por tio ili tra la akvo

elrigardis multe pli grandaj, ol antaux niaj okuloj. Se sub ili glitis

io kiel nigra nubo, sxi sciis, ke tio cxi estas aux baleno nagxanta

super sxi, aux ecx sxipo kun multaj homoj. Ili certe ne pensis, ke bela

virineto de maro staras sur la fundo kaj eltiras siajn blankajn manojn

kontraux la sxipo.
Jen la plej maljuna regxidino atingis la agxon de dekkvin jaroj kaj

ricevis la permeson sin levi super la suprajxon de la maro. Kiam sxi

revenis, sxi havis multege por rakonti; sed la plej bela estas, sxi

diris, kusxi en la lumo de la luno sur supermara sablajxo sur trankvila

maro kaj rigardi la grandan urbon, kiu sin trovas tuj sur la bordo de la

1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   34


Elŝuti 2.19 Mb.


Elŝuti 2.19 Mb.