Unua paĝo
Nia teamo
Kontaktoj
Pri ni

    ĉefpaĝo


Antauxparolo

Elŝuti 2.19 Mb.

Antauxparolo




paĝo14/34
Dato17.03.2017
Grandeco2.19 Mb.

Elŝuti 2.19 Mb.
1   ...   10   11   12   13   14   15   16   17   ...   34

vizagxo ne havus tiun malsxateman fieran esprimon. Sxi estis laca de la

bala muziko kaj vanila glaciajxo, de amindumaj rigardoj kaj sengusta

flatajxo de la frake vestitaj sinjoroj kaj nauxzaj salonparfumoj.
Sxi estis fiera, cxar sxi estis cxiam kutiminta, ke oni sxin starigu

sur piedestalon, cxirkauxatan de genufleksantaj kavaliroj; sed sxi nun

estis jam tute laca de tiu cxi adorado, sxi estis laca esti diino de

balo. Vere, sxi bone sciis, ke sxi prezentis tre belan figuron sur la

piedestalo, cxar sxi estis bela statuo; sed sxi sciis ankaux, ke oni

admiradis la statuon pleje tial . . . ke gxi havis veran origajxon.


Stella Adler--tia estis sxia nomo--restis ne longe ne malhelpata.

La pordokurteno kraketis, Stella levis senpacience siajn lacajn okulojn,

sed kiam sxi ekvidis, kiu envenis, gxoja rideto eklumis sur sxia bela

vizagxo. La eniranto estis belega sinjorino de cxirkaux tridek jaroj,

kun plena figuro kaj floranta gajema vizagxo. Sxiaj nigraj haroj estis

kunvolvitaj en pezaj plektoj super la kapo kaj ornamitaj per kufeto da

blankaj plumoj kaj rugxaj rozoj. Sxi havis sur si veston el vinrugxa

veluro kaj atlaso kun ricxa garnituro da kremkoloraj puntoj. Sxi estis

sinjorino. Breine, la edzino de la komercegisto Breine kaj la regantino

de tiu cxi eleganta domo.


--Mi sciis bone, ke mi vin tie cxi trovos, diris sinjorino Breine,

sin sidigante apud sia amikino. Kiel mi gxojas, ke mi vidas vin cxe mi

tiun cxi vesperon. Pensu nur, ke ni du ne parolis jam unu kun la dua de

unu tuta longa jaro! Kaj tio estis en la bona urbo Parizo, kiam mi, post

mia edzinigxo, vojagxis tien kun mia kara edzo, kaj vi estis ankoraux en

pensio. Nun ni havos ree agrablan horon por babili.


--Se ni nur ne faras maljustajxon al viaj aliaj gastoj, Fanny.
--Ne, nun mi estas absolute ekster dangxero, cxar nun la tuta

bestaro estas en la mangxejo por sin nutri, aux pli delikate esprimite,

por vespermangxi. Kiam ni laste estis kune en Parizo, tio estis ankaux

sur balo, cxu vi tion memoras? Tion devus patreto Breine scii, ke lia

edzino veturis al opera maskobalo, dum li estis en la kolektigxo nacia

kaj kusxis en Versailles! Kaj cxu vi ankoraux memoras, ke ni perdis unu

la duan en la premado kaj devis reveni hejmen cxiu aparte?
Stella ekgxemis kaj murmuretis duone por si mem :--Ha, jes! tiun

maskobalon mi ne facile forgesos!


--Sed vi ne volus iom mangxi, Stella?
--Ne, mi dankas, mi ne estas malsata.
--Jes, malkasxe dirate, vi ne multon perdas per tio cxi, cxar tie

estas nek birdo, nek fisxo, aux pli gxuste, estas de la ambaux specoj.

Kiel tiuj bufedoj estas tamen bonega elpensajxo! Oni pakas kune cxiujn

eblajn kaj neeblajn homojn en la plej malgranda loko, oni sxargxas el

cxiuj eblaj kaj neeblaj pladoj sur unu kaj tiu sama telero, kaj tiam oni

tion mangxas en la plej maloportuna situacio! Sed unu glason da vino vi

povas tamen trinki?
--Ne, mi estas tiel laca, mi bezonas nur iom ripozi.
--Sur viaj lauxroj, jes! Ha, kian felicxon, aux pli gxuste

malfelicxon, vi faris en la bala salono! Sur la tuta planko estas

disjxetitaj koroj, kiujn la malfelicxaj sinjoroj perdis! Mi devos lasi

ilin elbalai, antaux ol ni komencos danci, cxar alie oni povas faleti

sur ili! La sinjoroj flugetis ja cxirkaux vi . . .
--Jes, kiel musxoj cxirkaux sukero aux teologo cxirkaux parohxo!

diris Stella kun malsxatema trajto cxirkaux sia bela busxo. La vivopano,

mia kara, estas por ili la grava demando. Sed la edzigxocxasantaj

sinjoroj faras laboron vane! Mi volas esti amata pro mi mem kaj ne pro

mia mono!
--Malsagxulineto! diris Fanny, donante al sia amikino nefortan

frapon per la ventumilo; cxu vi estas do tiel malbela, aux cxu vi

pensas, ke la sinjoroj estas tute blindaj? mi opinias cxiam, ke juvelo

estas duoble pli bela, kiam gxi estas enkadrigita en oro.


--Ili estas por mi tute indiferentaj.
--Ha, mi komencas kompreni. Via koro ne estas plu libera.
--Jes, sincere dirate, kara Fanny, mi estas efektive enamita; kaj

kiam oni havas unu en la koro, oni ne havas lokon tie por multaj.


--Tio dependas de la konstruo de la koro. Estas koroj, kiuj estas

tiel elastaj, ke en ili dudek trovus bone lokon! Sed kiel la felicxa

homo sin nomas? Cxu mi lin konas?
Stella mallevis la kapon.
--Mi lin ne konas mem! mi ne scias lian nomon, kaj eble mi lin

revidos neniam!


--Kiaj sentimentaj kapricoj tio estas? demandis sinjorino Breine kaj

skuis la kapon. Sed oni devigas sin cxiam havi ion por sin turmenti! Se

oni ne havas zorgojn pro pano, oni tiam faras al si zorgojn de amo! Sed

cxu vi permesos al mi demandi. . . .


La sinjorinoj estis interrompitaj de frizita kelnero, kiu eniris

dancante sur la pintoj de la piedoj. Kelnero Olsen estis cxiam

melankolia. Li suferis konstante doloron de kapo kaj de malfelicxa amo,

kaj ambaux doloroj naskigxis de lia penema partoprenado en la societa

vivo; cxar li trinkadis cxiam grandan kvanton da restoj de vino en la

nokto, kaj tio cxi malsanigis lian kapon, kaj li vidadis multon da

belaj sinjorinoj, kaj tio cxi malsanigis lian koron. La lastajn estis

permesate al li nur rigardi, sed ne tusxi, kaj tion li nomis "vandalaj

turmentoj", volante diri "Tantalaj turmentoj".
--Cxu mi povas servi per io al la sinjorinoj? demandis Olsen kun

malgaja rideto, dum liaj akvobluaj okuloj glitis super la rondaj

sxultroj de sinjorino Breine.
--Alportu al mi porcion da glaciajxo, diris Fanny.
--Post kvin minutoj mi gxin metos cxe viaj piedoj, sinjorino.
--Mi preferas, ke vi gxin metu tie cxi, sur la tablon!
--Tuj, sinjorino, tuj.
Li fordancis. Fanny rigardis post lin kun rideto.
--La interkomunikigxo estas infekta, sxi diris. Nun la kelneroj ecx

volas esti kavaliroj.


--Tio estas ja tute natura, respondis Stella, kiam cxiuj miaj

kavaliroj volas esti kelneroj por mi!


Sxi levis la brovojn kaj apogis sian Titus-kapon al la klarebluaj

silkaj kusenoj. En tiu cxi sama minuto la pordokurteno estis jxetita

flanken, kaj la komercegisto eniris en la buduareton.
La komercegisto Breine estis malgranda, grasa sinjoro kun maldikaj

lume-brunaj haroj kaj lume-bruna vangbarbo iom griza. La komercegisto,

kiel sxajnis, ne estis en bona humoro.
--Kiel vi fartas, sinjorinoj? li demandis, penante doni al sia

vizagxo komplezan esprimon.


--Ho, bonege! respondis Stella.
--Estas por mi plezuro vidi, ke vi nun iom ripozas, li diris al sia

edzino. Vi kredeble sentas vin jam tre laca esti tiel jxetata el la

brakoj de unu sinjoro al la brakoj de alia!
La sinjorino ludis kun sia ventumilo kaj kantetis valson.
--Vi estas, kiel sxajnas, en tre bona humoro, diris Breine ofendite.
--Tion oni vere ne povas diri pri vi, sinjoro Breine, rimarkis

Stella ridetante.


--Kontrauxe, mi estas en la plej brilanta humoro . . .
--Ne kredu al li, Stella, diris la sinjorino. Mi vidas laux lia

nazo, ke li estas forte atakema. Li venis tien cxi nur por arangxi

disputojn.
--Tiam estas plej bone sin savi per forkuro.
--Vi ja komprenas, ke mia edzino nur sxercas?
--Mi devas tamen iri en la salonon. Mi sxuldas, jes, la dioj scias,

kiel multajn dancojn, kaj se mi ne pagos miajn sxuldojn tiel baldaux

kiel eble, mi timas, ke miaj kreditoroj min trenos tien per forto.
Sxi foriris ridetante, lasante la edzan paron sola.
--Estu tiel bona, komencu, ju pli frue, des pli bone! Ne gxenu vin!

Mi estas preparita por la plej malbona.


--Sed, Fanny kara, mi ne diris ecx unu vorton.
--Ne, sed vi estas kolerega. Tio estas ja tute videbla laux via

nazo, kiu estas pli staranta, ol ordinare.


--Fanny!
--Mi estas tro bela tiun cxi vesperon, ne vere?
--Vi estas jam tro modesta!
--Mi koketis tro multe kun la junaj sinjoroj, ne vere? mi estis tro

jxetata el la brakoj de unu sinjoro en la brakojn de alia, kiel vi vin

tiel bonguste esprimis!
--La tuta nia edzeco estis neinterrompita dancado.
--Mi certe ne povas diri, ke mi dancis super rozoj.
--Ha, Fanny, se vi nur scius, kia turmentigxo estas vidi sian

edzinon, prematan al la brusto de alia, cxirkauxprenatan de lia brako,

sin ruli en kapturnanta valso. Ho, tiuj baloj, tiuj baloj!
--Sendanka! kaj tamen gxi estis sur unu el tiuj cxi baloj, ke vi

trovis vian felicxon! Cxu vi memoras? Tio estis ne pli ol unu kaj duono

jaro antauxe. Tiam vi sidis tie kun bela meblita logxejo kaj tamen sen

la plej belega meblo en domo--juna edzino; kaj tiam vi komencis trovi,

ke esti tute sola en ok cxambroj kaj kuirejo ne estas tute sane por la

homo. Kie tio cxi estis tiam, kiam ni renkontis unu la duan?


--Jes, estis sur balo.
--Kaj kie gxi estis, ke vi petis mian manon?
--Ankaux sur balo.
--Tial vi havas nenian kauxzon plendi. Ni vivas bone kune.
--Ho, oni vivas tre bone, kiam oni cxiam veturas al baloj!
--Mi estas laborema edzino.
--Jes, vi mangxas vian panon en la sxvito de via frunto sur cxiuj

baloj de la urbo.


--Sxercu nur! Vi pentos iam vian konduton, kiam mi estos for!
--Mi jam tute kutimis vidi vin forkuradi al baloj, diris la

komercegisto, nerve ludante kun la ventumilo de sia edzino, kiun sxi

estis metinta sur la tablon.
--Hodiaux vere vi superas vin mem, diris Fanny, sin levante

ofendite. La komercegisto sin levis ankaux.


--Jes, mi ne povas plu tion suferi. Tie cxi devos farigxi alia

danco! Li prenis la ventumilon en ambaux manojn kaj disrompis gxin en du

pecojn.
--Vi farigxas cxiam pli kaj pli bona, mia amiko. Nun mi ne mirus, se

vi komencus disrompi spegulojn kaj vitrojn de fenestroj.


--Mi estus suficxe inklina por tio cxi.
--Ne gxenu vin, mi petas. Mi volonte helpos al vi. Jen estas forna

fero! vi povas ja komenci rompi la spegulojn, dum mi ekspedos la

porcelanajn vazojn kaj la malgrandajxojn!
Hontigita kaj duone disarmita per la trankvileco de sia edzino,

la komercegisto forjxetis la rompitan ventumilon sur la tablon kaj

volis eliri, kiam la kelnero Olsen en tiu sama minuto enkondukis en la

kabineton junan sinjoron.


--Estu tiel bona, la gesinjoroj estas tie cxi.
Li estis altkreska, bela frauxlo kun kuragxa, fiera vizagxo, buklaj

lumaj haroj kaj paro da dikaj blondaj lipharoj kun al tiuj aligxanta

pinta barbo.
--Mi ne malhelpas?
Breine sin returnis vive.
--Georgo, vi, mia amiko? Neniel, neniel! Mia edzino kaj mi estis

nur okupitaj je kelkaj mastrumajxoj. Lasu, mi vin prezentos, mia plej

bona amiko, leuxtenanto Georgo Felsen, jxus reveninta hejmen el la

eksterlando--Fanny, mia edzino.


--Mia edzo tiel ofte parolis pri vi, ke mi vin jam tute konas.
--Estas por mi ankaux plezuro farigxi via konato, mia sinjorino!
--Mi auxdis, ke vi revenis, kaj mi tiam tuj sendis al vi inviton.

En ia alia vespero vi kredeble ne renkontus mian edzinon; sed tiun cxi

vesperon sxi estas okaze hejme, cxar sxi donas mem balon.
--Ne auxskultu lin, sinjoro leuxtenanto, li estas nur tiel malica.
--Mi lin bone konas, mia sinjorino. Tia li estis jam antaux mia

veturo Parizon.


--Parizon? ekkriis Breine. Mi pensis, ke vi estis en Italujo;

mirinde, ke ni ne renkontis unu la duan en Parizo. Tie mi estis en la

antauxa jaro.
--En tiel grandega urbo ne estas mirinde.
--Ni forveturis kelkajn tagojn post la granda opera maskobalo, diris

Fanny.
Georgo sin returnis vive.


--Vi estis en la opera balo, sinjorino?
--Ne, kial . . . kial vi povas tion supozi?
--Tiu maskobalo, kiel sxajnas, faris eksterordinaran impreson sur

vin, diris Breine.


--Sinjoro Felsen estas tiel flamigxema.
--Tio . . . tio estis nenio!
--Ne, nun mi devas fari viziton en la salono kaj ne pli longe

malsxati miajn aliajn gastojn . . .


--Faru al mi la honoron, danci kun mi, sinjorino.
--Malfelicxe mi jam estas invitita; sed mi provos elzorgi por vi

frauxlinon, kaj mi pensas, ke vi ne perdos per la sxangxo. Sxi estas

juna, bela, kaj ricxa. La lasta eco estas ja tio, kion la plej multaj

sinjoroj estimas pleje. Mi revenos baldaux.


Felsen apenaux auxdis sxiajn lastajn vortojn. Li staris en profundaj

pensoj kaj vekigxis el sia revado nur tiam, kiam lia amiko lin frapis

sur la sxultron kaj lin premis malsupren sur la sofon.
La komercegisto, metinte siajn ambaux manojn sur la sxultrojn de la

leuxtenanto, rigardis al li rekte en la okulojn.


--Kio estas al vi? Kiajn rememorojn vekis tiu opera balo cxe vi,

kiam vi farigxis tiel ekscitita?


--Mi havis tie la plej mirindan aventuron de mia vivo. Mi tiel bone

kiel fiancxigxis kun frauxlino, ne vidinte ecx sxian vizagxon.


--Kion vi babilas! Kiel tio povis okazi?
--Dum mi promenadis cxirkauxe en la premado de la maskoj, mi

ekauxdis frauxlinan vocxon post mi, dirantan en pura norvega lingvo :

--Dio, kion mi faros! Mi min returnis kaj ekvidis gracian virinan

figuron en nigra domeno kun nigra masko antaux la vizagxo. Ke sxi estis

juna kaj bela, pri tio mi estis tute konvinkita. La rondaj brakoj, la

marmorblanka kolo, la purpuraj lipoj, kiuj vidigxis inter la puntoj

de la masko, kaj la brilantaj okuloj--cxiuj tiuj malgrandaj cxarmaj

detaloj estis suficxaj por mi, por autauxsenti ravantan tutajxon.

Mi iris kuragxe antauxen kaj, prezentinte min mem kiel samlandulo,

proponis, ke mi estos sxia kavaliro. Sxi akceptis kun danko mian

brakon : mi estis ja senmaska. Eble sxi konis min el Kristianio. Mian

nomon sxi ne demandis. Ni iradis cxirkauxe, por retrovi sxian amikinon,

kiun sxi estis perdinta en la premado. Ili ambaux havis nigrajn domenojn

sen iaj signoj, kaj tie nature sin trovis amaso da tiaj nigraj domenoj.

Sekve ni promenadis longan tempon kune kaj prenis lokon en logxio. Sxi

estis sprita, edukita kaj aminda; mi estis duone malsobrigita de amo,

cxampano kaj dancmuziko; kaj ni ambaux enspiradis per plenaj pulmoj la

aromon de romaneco, kiu trovigxis en nia tuta aventuro. Mi prenis sxian

manon en mian kaj petegis sxin levi la maskon, sed sxi estis nemovebla.

--Ne dissxiru la misteran vualon, kiu estis jxetita sur nian renkonton

kaj kiu aldonis al gxi gxian cxarmon. Ni renkontigxos en Kristianio la

venontan vintron, sxi diris.--Lasu min nun iri, akompanu min nur al

veturilo kaj ne penu scii, kiu mi estas, aux sekvi min. Mi konfidas al

via kavalireco. Mi prenis diamantan ringon de mia malgranda fingro kaj

metis gxin sur sxian manon.--Per tiu cxi ringo mi vin katenas, mi

diris; kiam mi vin revidos, ni disigxos neniam. Cxu vi volas gxin porti?

--Jes, cxiam! sxi respondis. Kiam sxi estis en la veturilo, sxi sin

klinis super min kaj kisis min sur la frunto.--Ni renkontos nin en

Kristiano, estis sxiaj lastaj vortoj. Kaj nun mi tien cxi venis. Mi iros

en teatron kaj al koncertoj, al baloj kaj vespermangxoj, kaj la diamanta

ringo sur sxia mano estos la stelo, kiu montros al mi la vojon al la

Bethlehemo de la amo."


--Tion oni povas nomi romano, diris la komercegisto, sin levante.

Oni povus pensi, ke vi estas naskita en la kavalira tempo. Sed kien la

sinjorinoj foriris? Cxu ni ne iros al ili?
--Mi preferus resti en paco tie cxi. Estas tiel agrable en tiu cxi

buduaro.
--Bone, tiam mi sendos la sinjorinojn al vi. Tie cxi estas la

plejsanktejo de Fanny, tien cxi venas nur la endedicxitaj!
Kiam la komercegisto foriris, Felsen sin amuzis per rigardado de

cxiuj belaj malgrandajxoj kaj floroj, kiuj estis dismetitaj cxirkauxe en

la plej bongusta senordeco. Oni rimarkis tuj en cxiuj tiuj elegantaj,

kokete distritaj luksajxoj la delikatan manon de edukita virino. Li

haltis antaux la piano.
--Kia bongusta arangxo, li murmuretis. La piano en la angulo estas

cxirkauxata de tropikaj kreskajxoj.


Li sidigxis sur la segxo antaux la piano kaj komencis transturnadi la

foliojn en la notolibro.


Li ne rimarkis, ke Fanny kaj Stella eniris.
--Tie cxi estas ja neniu, diris Stella. Des pli bone.
--Mi estas certa, ke li placxos al vi, diris Fanny vive. Li estas

juna, bela, edukita kaj eleganta. Li vivis multajn jarojn en la

alilando.
--Li kredeble vivis tie tiel multe, ke li nun revenis hejmen, por

trovi ion, per kio li povus dauxrigi vivi! Li farigxos kredeble unu el

miaj plej varmaj adorantoj!
--Kia senhonteco! murmuris Felsen.
--Ho, li havas tamen ion alian, per kio li povas vivi krom vi, diris

Fanny incitita.


--Tio estas la plej bona vojo, kiun li povus elekti. Dudek mil

kronoj da procentoj en jaro kaj nenion alian fari, ol esti la edzo de

sia edzino!
--Fi, Stella!
Felsen levigxis, pala, kun kunpremitaj dentoj.
--Nu, diris Stella, irante al la tablo, elsercxu la pekulon, konduku

lin tien cxi kaj starigu lin en la vicon de miaj adorantoj. Li estas ja

leuxtenanto. Eble mi povos lin uzi, por komandi la aliajn!
Felsen elpasxis.
--Mi estas jam tie cxi kaj tuj, kiam mi estos prezentita, farigxos

por mi plezuro, akcepti la deciditan por mi lokon.


Cxe la sono de lia vocxo Stella turnis la kapon. Sxi estis mortpala

kaj apogis sin konvulsie al la marmora tablo. Gxi estis li, la idealo

de sxia vivo, sxia sekreta fiancxo, kiun sxi nun tiel dolore insultis

kaj por cxiam forpusxis! Sxi rigardis mehxanike sian manon. Felicxe sxi

portis gantojn kun sep butonoj, tiel la ringo estis bone kasxita.
--Pardonu, se mi vin ektimigis, miaj sinjorinoj, diris Georgo, Sed

mi sidis tiel absorbita per la notoj, ke mi ne rimarkis vian eniron.


Sinjorino Breine sagxe decidis rigardi la tutan aferon kiel sxercon.
--La situacio estas vere malagrabla, sxi diris ridetante. Nun estas

jam tro malfrue, por sveni. Mi faras, kiel mia amikino, kaj sercxas mian

rifugxon en la ventumilo. Kiam gxi estas malfermita, gxi faras la servon

de kurteno, kiu estas antauxtirita, dum la vizagxo faras tualeton. Nu,

nun mi pensas, ke gxi pli-malpi rehavas la gxustan esprimon! Lasu min

prezenti : leuxtenanto Felsen--frauxlino Adler . . . Sed, kara Stella,

vi tiel tremas . . . Sidigxu!
--Tio baldaux pasos. Mi estas iom nerva.
--Mi bedauxras, diris Georgo, ke mi estas la kauxzo . . .
--Nu, interrompis lin Fanny, pro puno mi vin kondamnas resti tie

cxi kaj flegi la frauxlinon, gxis vi povos konduki sxin, perfekte

refortigitan, en la salonon. Mi devas forlasi vin. Miaj sxuldoj de

mastrino min vokas.


Fanny foriris. Stella sidis kun mallevitaj okuloj, Felsen staris

malvarmega kaj apogis sin al la dorso de unu segxo. Stella levis la

kapon kaj diris kun devigita trankvileco :
--Sidigu vin, sinjoro Felsen.
--Mi dankas.
--Diru al mi, cxu ni parolos pri la vetero kaj blovo, aux cxu ni

estos sinceraj?


--Kiel al vi placxos.
--Nu, lasu nin esti sinceraj. Vi min abomenas, ne vere?
--Lasu nin unue konsenti, ke mi vin ne adoras, mia frauxlino. Se

mi vin komprenis gxuste, vi timas min pli kiel adoranton, ol kiel

malamikon.
--Sed tiam mi jugxis ne konante. Nun, kontrauxe . . .

kontrauxe . . .


--Nun, vi min konas egale malbone.
--Jes, vere, sed . . .
--Sed?
--Sed . . .
--Cxu vi estos efektive sincera, frauxlino?
--Mi deziras nenion pli volonte.
--Sed, trovinte, ke mi estas suficxe malhonta ne tuje fali sur miajn

genuojn, vi eble havus la deziron meti min venkitan cxe viaj piedoj, por

poste havi la plezuron--min forpusxi.
--Sinjoro leuxtenanto! ekkriis Stella vive kaj levis sin de sia

segxo.
--Cxu la gesinjoroj ion deziras? eksonis murmuretanta vocxo post

sxi. Gxi estis la melankolia kelnero Olsen, kiu, enirinte senbrue, nun

staris tie kun kapo klinita kaj kun porcio da glaciajxo en la mano.


Stella rejxetis sin sur la segxon kaj kasxis sian vizagxon en la

manoj.
--Ne, iru nur!


--Mi alportis nur tiun cxi glaciajxon al sinjorino Breine.
--Metu gxin tie cxi sur la tablon kaj alportu al mi ankaux unu

porcion, diris Georgo senpacience. Mi bczonas min iom malvarmetigi, li

murmuretis al si mem.
--Tuj, sinjoro, tuj! Nenion alian, sinjoro?
--Ne.
Stella sidis dauxrige kun sia buklita Titus-kapo en la manoj, sxia

blanka kolo estis fleksita, kaj parto de la delikate formita orelo

rigardetis el la grandaj salmokoloraj rozoj, kiuj estis alfortikigitaj

sur sxia sxultro. Georgo sentis, ke li estis tro kruda.


--Frauxlino!
Sxi relevis la kapon kun la malnova fiera esprimo en la mallumaj

okuloj.
--Cxu vi havas ankoraux ion nediritan?


--Mi estis tro ekflamigxa, mi estis rapidema, mi volus nur . . .
--Vi volus nur pagi mokon per moko kaj min humiligi. Gratulu vin

mem, leuxtenanto Felsen, vi atingis perfekte vian celon!


--Frauxlino!
--Mi kuragxis preni vin por cxasisto de edzigxo, vi kuragxis jxeti

en mian vizagxon, ke mi estas senkora koketulino, kiu sin amuzas per

enjungado de malfelicxaj amantoj al sia veturilo de triumfo. Cxu ni nun

estas kvitaj?


--Mi povas nenion diri por mia pravigo.
--Mi povus eble diri multe por la mia, sed mi ne scias vere, kiel ni

tiun cxi interparolon komencis, kaj mi scias ankoraux pli malmulte, kial

ni gxin . . . dauxrigus.
--Jes, vi estas prava, frauxlino. Mia efektiva intenco estis inviti

vin por la sekvanta danco.


--Mi dankas. En tiu cxi minuto mi estas tiel laca, ke mi devas iom

ripozi.
--Tiam mi vin ne pli longe maloportunos.


Li salutis malvarme kaj eniris rapide en la salonon.
Stella levigxis. Kiam li estis ekster la pordo sxi falis sur la

sofon, jxetis sin en unu angulon kaj kasxis la kapon en la klarbluaj

silkaj kusenoj.
Multaj kaj doloraj pensoj trairis la kapon de Stella, dum sxi kusxis

tie kun la vizagxo enpremita en la silkaj kusenoj. Tio estis do la unua

renkonto, kiun sxi en sia fantazio tiel bele elpentris al si mem, kaj

tamen--la sxuldo estis ja sxia propra. Sed eble li ecx ne memoris

ilian malgrandan aventuron,--kaj sxi, kiu konsideradis tiun cxi

ringon, kiun li metis sur sxian fingron, kiel ringon de fiancxigxo,

sxi, kiu tiel ame flegis la puran floron de sia unua amo kaj gxin

nutris per sia revado . . . kia malsagxulino sxi estis! Kaj sxi povis

vere kredi, ke en nia proza tempo iom da poezio ankoraux povus ekzisti!

Sxi levigxis, kaj, detirinte la gantojn, sxi longan tempon rigardis la

ringon. Sxia amo estis profunda kaj pura, kiel tiu cxi diamanto. En ties

kvieta fajro kusxis mira sorcxo, cxar gxi pruntis sian brilon el la

poezio de la animo. Tiun cxi vesperon gxi ne brilis kiel kutime. Eble la

roso en sxiaj okuloj kauxzis, ke gxia brilo perdigxis. Nun gxi estis nur

la lasta larmo sur la tombo de sxia amo!
--Sed li neniam scios, ke mi estas tiu, kiun li renkontis en la

balo, sxi murmuretis. Sxi ja tenis en sia mano la sxlosilon de la

enigmo, sxlosilon, pri kiu sxi kredis, ke gxi malfermos al sxi la teran

1   ...   10   11   12   13   14   15   16   17   ...   34


Elŝuti 2.19 Mb.


Elŝuti 2.19 Mb.